II SA/Wa 2095/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, Sędzia WSA Anna Mierzejewska, Asesor WSA Jacek Fronczyk (spr.), Protokolant Łukasz Mazur, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] września 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę. Decyzją z dnia [...] maja 2001 r. nr[...] Dyrektor Biura [...] Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji, działając na podstawie art. 78 ust. 2 pkt 2 stawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t. j.: Dz. U. z 1997 r. Nr 10, poz. 55 z późn. zm.), wypowiedział J. G. stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej. Po rozpatrzeniu wniesionego przez zainteresowanego odwołania, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] lipca 2001 r. nr [...] utrzymał wymienioną wyżej decyzję w mocy. W dniu [...] marca 2002 r., na skutek upływu dziewięciomiesięcznego okresu wypowiedzenia stosunku służbowego J. G. został zwolniony z zawodowej służby wojskowej. W dniu [...] maja 2006 r. J.G. wystąpił do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora Biura [...] MSWiA z dnia [...] maja 2001 r. nr [...] o wypowiedzeniu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej. Mając na względzie, że powyższa decyzja została w postępowaniu odwoławczym utrzymana w mocy decyzją MSWiA z dnia [...] lipca 2001 r. nr [...], organ zwrócił się do wnioskodawcy o sprecyzowanie wniosku poprzez wskazanie, czy żądnie dotyczy jedynie decyzji organu I instancji, czy też decyzji ostatecznej. W dniu[...] czerwca 2006 r. J.G. uzupełnił swój wniosek, wskazując, że dotyczy on obu wydanych decyzji. Swoje żądanie uzasadnił tym, że organ, wydając kwestionowane rozstrzygnięcie, niewłaściwie zastosował art. 78 ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, poprzez podjęcie decyzji o wypowiedzeniu stosunku służbowego na 6 miesięcy przed likwidacją zajmowanego stanowiska służbowego, a nie określając w decyzji o wypowiedzeniu stosunku służbowego dat dziennych początku i końca terminu wypowiedzenia, jak również daty doręczenia decyzji, a więc elementów decyzji mających wpływ na treść rozstrzygnięcia i skutki prawne decyzji, organ rażąco naruszył art. 107 § 1 kpa. W wyniku przeprowadzonego postępowania, decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, mając za podstawę art. 156 § 1, art. 157 § 1 i art. 158 § 1 kpa, odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Biura [...] MSWiA z dnia [...] maja 2001 r. [...] i decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lipca 2001 r. nr [...], nie znajdując podstaw do uwzględnienia wniosku. W dniu [...] sierpnia 2006 r. zainteresowany skierował do Ministra wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] września 2006 r. nr [...] utrzymał w mocy swoje poprzednie rozstrzygnięcie. Rozpatrując ponownie przedmiotową sprawę, Minister wskazał, że wbrew ocenie J. G., kwestionowane przez niego wypowiedzenie stosunku służbowego nastąpiło w związku z likwidacją stanowiska służbowego, dokonaną w ramach likwidacji (rozformowania) jednostki organizacyjnej, w której pełnił on służbę, a nie w ramach zmniejszenia jej stanu etatowego. Organ zaznaczył, że rozformowanie lub zmniejszenie stanu etatowego, o którym mowa w art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, następuje z chwilą wejścia w życie decyzji organizacyjnej o rozformowaniu (likwidacji) jednostki lub zmniejszeniu jej stanu etatowego. Decyzja ta przesądza o bycie stanowiska służbowego lub całej jednostki organizacyjnej, a określony w niej termin zakończenia likwidacji wskazuje jedynie czas, jaki pozostawiono właściwym organom wojskowym do jej wykonania. W ramach tego wykonania mieści się całokształt działań organizacyjno – kadrowych wymuszonych przez ww. decyzję organizacyjną, w tym wydanie stosowych rozstrzygnięć administracyjnych w indywidualnych sprawach żołnierzy. Nie można jednak przywiązywać możliwości wypowiedzenia stosunku służbowego w oparciu o ww. przepis do momentu zakończenia procesu likwidacji jednostki wojskowej lub chwili likwidacji stanowiska służbowego wskutek zmniejszenia stanu etatowego tej jednostki. Minister powołał się na przepis art. 79 ust. 3 i 4 wymienionej ustawy, wskazując, że w omawianym przypadku przewidziany jest dziewięciomiesięczny okres wypowiedzenia, który odwlekając skutek dokonywanego rozstrzygnięcia, stanowi swoistą ochronę żołnierza zawodowego. Takie rozwiązanie pozwala organowi na podjęcie decyzji z wyprzedzeniem w stosunku do zaistnienia jej skutku, a to w sposób oczywisty wskazuje, że organ może wypowiedzieć stosunek służbowy żołnierzowi po wejściu do obrotu aktu likwidującego jednostkę wojskową lub zmniejszającego jej stan etatowy, bowiem odłożenie w czasie dokonanego tym wypowiedzeniem rozstrzygnięcia spowoduje, że żołnierz zostanie zwolniony ze służby z chwilą faktycznego zakończenia procesu likwidacji (zmniejszenia stanu etatowego) lub już po tym terminie. Organ wyjaśnił przy tym, że owo rozformowanie stanowiło część procesu likwidacji wszystkich jednostek wojskowych i stanowisk służbowych przewidzianych dla żołnierzy podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji. Konieczność takiej likwidacji i termin jej zakończenia został wskazany w art. 144 § 1 ustawy z dnia 16 marca 2001 r. o Biurze Ochrony Rządu (Dz. U z 2001 r., Nr 27, poz. 298). W chwili wypowiedzenia stosunku służbowego nie istniała możliwość mianowania J. G. na jakiekolwiek stanowisko służbowe podległe MSWiA, gdyż wszystkie istniejące jeszcze stanowiska i jednostki organizacyjne były w trakcie likwidacji. Jednostka organizacyjna, w której J. G. pełnił zawodową służbę wojskową została zlikwidowana decyzją MSWiA z dnia [...] maja 2001 r. nr [...] o uchyleniu decyzji w sprawie wprowadzenia do użytku "Wykazu stanowisk służbowych" w Wojewódzkich Wydziałach [...] (poza resortem spraw wewnętrznych i administracji). Uchylenie to spowodowało w istocie likwidację struktur i stanowisk w ww. instytucjach, na których mogli pełnić służbę żołnierze zawodowi, a więc likwidację jednostki organizacyjnej (w sensie wojskowym), w której zainteresowany pełnił służbę. Podsumowując, Minister uznał zarzuty J. G. za chybione. Podkreślił, że w takim stanie sprawy nie zaistniała żadna z przesłanek wskazanych w art. 156 § 1 kpa, która wymagałaby stwierdzenia nieważności dokonanego wypowiedzenia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję J.G. zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego i procedury administracyjnej, wskazując w tym zakresie na przepis art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Wniósł o stwierdzenie nieważności obu wydanych w sprawie decyzji, ewentualnie o ich uchylenie. W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o jej oddalenie, powołując się na argumenty przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Na mocy art. 144 ustawy z dnia 16 marca 2001 r. o Biurze Ochrony Rządu (Dz. U. z 2001 r. Nr 27, poz. 298 z późn. zm.) jednostki wojskowe podległe ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych podlegały likwidacji do dnia 31 grudnia 2001 r. Konsekwencją takiej regulacji prawnej było wykreślenie z poszczególnych aktów prawnych przepisów przyznających Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji określone uprawnienia w stosunku do likwidowanych jednostek. Ustawą z dnia 21 grudnia 2001 r. o zmianie ustawy o organizacji i trybie pracy Rady Ministrów oraz zakresie działania ministrów, ustawy o działach administracji rządowej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 154, poz. 1800) z dniem 1 stycznia 2002 r. wykreślony został przepis art. 108 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1997 r. Nr 10, poz. 55 ze zm.), stanowiący poprzednio podstawę prawną wykonywania w stosunku do żołnierzy zawodowych pełniących służbę w podporządkowanych mu jednostkach, uprawnień Ministra Obrony Narodowej przewidzianych w ustawie. Ustawodawca, odbierając Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji uprawnienia w stosunku do likwidowanych jednostek, nie ustanowił jednocześnie przepisu wyraźnie przenoszącego uprawnienia na inny organ – Ministra Obrony Narodowej. W art. 146 ustawy z dnia 16 marca 2001 r. o Biurze Ochrony Rządu znalazła się regulacja prawna, stanowiąca, że żołnierze zawodowi pozostający do dnia 31 grudnia 2001 r. w stosunku służby wojskowej, którzy zgodnie z art. 146 ust. 1 przechodzą do dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych mogą przejść do dyspozycji Ministra Obrony Narodowej za jego zgodą. Intencją ustawodawcy było zatem to, żeby Minister Obrony Narodowej wykonywał przyznane mu uprawnienia w stosunku do żołnierzy likwidowanych jednostek, ale tylko tych, którzy przeszli do jego dyspozycji za jego zgodą. Jest to uregulowanie szczególne. Brak tym samym podstaw do twierdzenia, że to na Ministra Obrony Narodowej w sposób dorozumiany przeszły uprawnienia przysługujące dotychczas Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji. W myśl art. 146 ust. 3 ustawy o BOR, Minister Spraw Wewnętrznych został zobowiązany do zwolnienia z zawodowej służby wojskowej żołnierzy, którzy w terminie do dnia 31 grudnia 2001 r. nie przeszli do dyspozycji MON. Ten przepis jest przepisem szczególnym w odniesieniu do zasady określonej w art. 74 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, że z zawodowej służby wojskowej zwalnia żołnierzy zawodowych Minister Obrony Narodowej. Ta regulacja oznacza, że skoro Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji został szczególnie uprawniony do wydawania decyzji o wypowiedzeniu stosunku służbowego żołnierzom likwidowanych jednostek, to jednocześnie zostały wyłączone w tym zakresie kompetencje Ministra Obrony Narodowej. J.G. bezspornie pełnił zawodową służbę wojskową w resorcie spraw wewnętrznych i administracji po dniu 31 grudnia 2001 r., a w związku z tym organem właściwym do rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nieważności dokonanego wypowiedzenia, zgodnie z cytowanym powyżej art. 146 ustawy o BOR, jest Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji. Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest jednym z trybów nadzwyczajnych wzruszenia decyzji ostatecznej. Ochrona takich decyzji została wyrażona zasadą ogólną trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych – art. 16 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.). Właściwy do stwierdzenia nieważności decyzji w przypadkach wymienionych w art. 156 § 1 kpa jest organ wyższego stopnia, a gdy decyzja wydana została przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze – ten organ. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Odmowa wszczęcia postępowania w sprawie nieważności decyzji następuje w drodze decyzji (art. 157 kpa). Przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji zostały wyczerpująco określone w art. 156 § 1 kpa. Organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości, 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, 4) została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą, 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Zestawienie to stanowi katalog zamknięty przyczyn stwierdzenia nieważności decyzji. Taka redakcja przepisu, zważywszy również na nadzwyczajny charakter tej instytucji, nie pozwala na stosowanie wykładni rozszerzającej względem tego przepisu. Pozytywna decyzja w rozpatrywanej sprawie mogłaby tylko zapaść w sytuacji, kiedy organ by stwierdził, że decyzje w przedmiocie wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej zostały podjęte w okolicznościach określonych w przepisach art. 156 § 1 kpa. Działanie organu w trybie wniosku o stwierdzenie nieważności wymaga zupełnie innego podejścia do sprawy i zasadniczo się różni od postępowania zwykłego. Obowiązkiem organu, co zresztą uczynił, jest zajęcie się kwestiami ściśle prawnymi. W ich efekcie może co najwyżej dojść do wydania decyzji kasatoryjnej. Oznacza to, że w postępowaniu zmierzającym do ewentualnego wydania tego rodzaju decyzji nie ma proceduralnej możliwości poszerzenia materiału dowodowego sprawy. Tym samym nie wchodzi w grę również poczynienie dodatkowych (uzupełniających) ustaleń faktycznych. W omawianym postępowaniu organ orzekający ogranicza się jedynie do poszukiwania uchybień i wadliwości, tak proceduralnych, jak i dotyczących prawa materialnego. Rażące naruszenie prawa, na które w swym wniosku o stwierdzenie nieważności powoływał się J. G., w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Obowiązkiem organu stwierdzającego nieważność decyzji, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, jest wyraźne wykazanie, jaki konkretny przepis został naruszony i dlaczego naruszenie to organ ocenił jako rażące (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 października 1992 r. V SA 86/92, ONSA 1993/1/23). O rażącym naruszeniu prawa mówić można tylko wówczas, gdy proste zestawienie treści rozstrzygnięcia z treścią zastosowanego przepisu prawa wskazuje na ich oczywistą niezgodność. W konsekwencji traktowanie naruszenia prawa jako "rażące" może mieć miejsce tylko wyjątkowo, a mianowicie, gdy jego waga jest znacznie większa niż stabilność ostatecznej decyzji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 kwietnia 1996 r. III SA 565/95, Biul. Skarb. 1997/2/26 i wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 czerwca 1995 r., sygn. III ARN 22/95). Dokonując konkluzji powyższych wywodów, należy podkreślić, że nie każde naruszenie prawa będzie stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności wydanej decyzji. Tylko rażące naruszenie prawa może skutkować wydaniem rozstrzygnięcia pozytywnego dla strony. Na gruncie niniejszej sprawy nie można jednak mówić o istnieniu tego rodzaju podstaw. Zgodnie z obowiązującym w dacie wydania decyzji wypowiedzeniowej art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t. j.: Dz. U. z 1997 r. Nr 10, poz. 55 z późn. zm.) w związku z § 137 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 grudnia 1996 r. w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1997 r. Nr 7, poz. 38 z późn. zm.), wypowiedzenie stosunku służbowego przez właściwy organ wojskowy mogło nastąpić, jeżeli jednostka wojskowa, w której żołnierz zawodowy pełnił zawodową służbę wojskową, podlegała rozformowaniu lub zmniejszył się jej stan etatowy, a brak było możliwości wyznaczenia go na inne stanowisko służbowe. Niewątpliwie przesłanki z powyższego przepisu zostały spełnione, brak jest więc podstaw do kwestionowania wypowiedzenia skarżącemu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej. Warto podkreślić, że wypowiedzenie skarżącemu stosunku służbowego nastąpiło w związku z likwidacją jednostki organizacyjnej, w której pełnił on zawodową służbę wojskową, a nie w ramach zmniejszenia jej stanu etatowego. Rozformowanie stanowiło część procesu likwidacji wszystkich jednostek wojskowych i stanowisk służbowych przewidzianych dla żołnierzy zawodowych, podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji. Jak trafnie zauważa organ, konieczność takiej likwidacji i termin jej zakończenia został wskazany w art. 144 § 1 ustawy o Biurze Ochrony Rządu, a zatem w dacie wypowiedzenia stosunku służbowego nie istniała możliwość mianowania skarżącego na jakiekolwiek stanowisko służbowe podległe MSWiA, gdyż wszystkie istniejące jeszcze stanowiska i jednostki organizacyjne były w trakcie likwidacji. Jednostka organizacyjna, w której skarżący pełnił zawodową służbę wojskową została zlikwidowana decyzją MSWiA z dnia [..] maja 2001 r. nr [...], uchylającą decyzję w sprawie wprowadzenia do użytku "Wykazu stanowisk służbowych" w Wojewódzkich Wydziałach [...],. Spowodowało to likwidację struktur i stanowisk w ww. instytucjach, na których mogli pełnić służbę żołnierze zawodowi, a więc likwidację jednostki organizacyjnej, w której skarżący pełnił służbę. Nie można wobec tego zarzucić organowi, że nie dokonał analizy możliwości wyznaczenia skarżącego na inne stanowisko służbowe, gdyż w związku z likwidacją jednostek organizacyjnych, podległych MSWiA, takiej możliwości nie było. Nie ma racji skarżący, twierdząc, że wypowiedzenie stosunku służbowego było przedwczesne, gdyż jego stanowisko służbowe w dacie doręczenia przedmiotowej decyzji jeszcze istniało. Jest sprawą powszechnie wiadomą, że w Siłach Zbrojnych wykonano w ostatnich latach szereg przedsięwzięć natury organizacyjno – etatowej, wynikających m.in. z modernizacji Sił Zbrojnych, które to zamierzenia polegały przede wszystkim na rozformowaniu lub przeformowaniu szeregu związków taktycznych, oddziałów i dowództw różnego szczebla. W rezultacie rzeczonych zmian uległa znacznemu zmniejszeniu liczba stanowisk służbowych, wiele z nich zostało zlikwidowanych. Sprawą oczywistą jest, że w sytuacji, gdy ma dojść do zlikwidowania określonych jednostek, właściwe organy wojskowe odpowiednio wcześniej muszą dokonać stosowych rozstrzygnięć administracyjnych w indywidualnych sprawach żołnierzy zawodowych. Minister prawidłowo wskazał, że w przypadku decyzji wypowiedzeniowych przewidziany jest dziewięciomiesięczny okres wypowiedzenia (liczony od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym doręczono decyzję), który odwlekając skutek dokonywanego rozstrzygnięcia, stanowi swoistą ochronę żołnierza zawodowego. Takie rozwiązanie pozwala organowi na podjęcie decyzji z wyprzedzeniem w stosunku do zaistnienia jej skutku, a to w sposób oczywisty wskazuje, że organ może wypowiedzieć stosunek służbowy żołnierzowi po wejściu do obrotu aktu likwidującego jednostkę wojskową lub zmniejszającego jej stan etatowy, bowiem odłożenie w czasie dokonanego tym wypowiedzeniem rozstrzygnięcia spowoduje, że żołnierz zostanie zwolniony ze służby z chwilą faktycznego zakończenia procesu likwidacji (zmniejszenia stanu etatowego) lub już po tym terminie. W sytuacji gdy ulegają likwidacji poszczególne jednostki wojskowe, w tym także ta, w której żołnierz zawodowy pełni służbę, a brak jest jednocześnie możliwości wyznaczenia go na inne stanowisko służbowe, wówczas właściwą podstawą prawną wypowiedzenia stosunku służbowego jest art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy pragmatycznej. Reasumując, jeśli zatem w sprawie zaistniały przesłanki wynikające z art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy pragmatycznej, to brak jest podstaw do stwierdzenia naruszenia prawa w decyzji o wypowiedzeniu stosunku służbowego zarówno co do przepisów prawa materialnego, jak również przepisów postępowania administracyjnego, a tym bardziej brak jest podstaw do uznania, że decyzje podjęte w tym przedmiocie rażąco naruszają prawo. Decyzja wypowiedzeniowa nie zawiera wad, które uzasadniałyby stwierdzenie jej nieważności przez zastosowanie art. 156 § 1 kpa. Została wydana przez właściwe organy, skierowano ją do właściwej strony postępowania, opiera się na istniejącej podstawie prawnej, przy jej wydaniu nie doszło do rażącego naruszenia prawa, nadaje się do wykonania, a jej wykonalność nie powoduje czynu zagrożonego karą, nie zawiera także wad powodujących jej nieważność z mocy przepisów prawa. Wymaga podkreślenia, że jedynie wady tkwiące w samych decyzjach dają podstawę do zastosowania powyższej regulacji. Z tych względów Sąd uznał wydane w sprawie decyzje za prawidłowe, a zarzuty podniesione w skardze za nieuzasadnione. Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.