VI SA/Wa 1397/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz ( spr.) Sędziowie Sędzia WSA Maria Jagielska Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Protokolant Anna Mruk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2007r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę Decyzją Nr [...] z dnia [...] czerwca 2006 r. Komendant Główny Policji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Komendanta Policji Nr [...] z dnia [...] marca 2006 r. cofającą Panu K. S. pozwolenie na broń palną myśliwską. Organ II instancji po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego uznał, że decyzja wydana w I instancji jest zasadna. Komendant Policji wszczął postępowanie administracyjne po powzięciu informacji o skazaniu strony prawomocnym wyrokiem za przestępstwo przeciwko mieniu. Jak wynika bowiem z zebranego materiału dowodowego Sąd Rejonowy w W. wyrokiem z dnia [...] listopada 2005 r. w sprawie sygn. akt [...] uznał K. S. za winnego popełnienia przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 270 § 1 k.k. w zbiegu z art. 11 § 2 k.k. i wymierzył mu karę 10 miesięcy pozbawienia wolności, zawieszając warunkowo jej wykonanie na okres próby wynoszący 2 lata. Wyrok ten stał się prawomocny z dniem 16 listopada 2005 r. Organ I instancji uznał, że fakt ten pozwala na zakwalifikowanie strony do kategorii osób, co do których istnieje obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, zwłaszcza, że została ona skazana prawomocnym orzeczeniem Sądu za przestępstwo przeciwko mieniu i wydał decyzję administracyjną na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji. Od tej decyzji strona wniosła w ustawowym terminie odwołanie do Komendanta Głównego Policji, podnosząc, że fakt skazania jej prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo przeciwko mieniu jest bezsprzeczny, ale brak jest związku przyczynowego pomiędzy popełnionym przestępstwem a zaliczeniem jej do osób, którym należy cofnąć pozwolenie na broń. Przede wszystkim Pan K. S. podnosił, że jego dotychczasowa postawa (okoliczność, że do obecnego skazania nie był karany) oraz sposób życia (pozytywna opinia w miejscu zamieszkania oraz w P.) uzasadniają przypuszczenie, że nadal będzie przestrzegał porządku prawnego a w szczególności nie użyje posiadanej broni palnej myśliwskiej w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Komendant Główny Policji nie uwzględnił argumentów, podnoszonych przez skarżącego w odwołaniu i wywodził, iż z treści przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wynika, iż istnienie obawy ustawodawca związał z popełnieniem przez posiadacza pozwolenia na broń przestępstwa m.in. przeciwko mieniu. Tego rodzaju przestępstwo a także przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów popełnił Pan K. S.. W tym stanie rzeczy zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji organ I instancji miał obowiązek cofnąć stronie pozwolenie na broń palną myśliwską. Zdaniem organu odwoławczego, strona, jako osoba, która dopuściła się przestępstwa przeciwko mieniu oraz przestępstwa przeciwko wiarygodności dokumentów nie daje gwarancji przestrzegania przepisów prawa w przyszłości, a więc także przepisów ustawy o broni i amunicji. Konsekwencją tego jest przekonanie organów, że strona nie daje gwarancji bezpiecznego używania broni palnej myśliwskiej, a co za tym idzie, naruszając w taki sposób porządek prawny, budzi obawy, że broni może użyć w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Od wieloletnich posiadaczy broni oczekuje się szczególnego przestrzegania porządku prawnego. Prawo do posiadania broni jest bowiem swoistym przywilejem, wyróżniającym osobę je posiadającą z ogółu społeczeństwa. Dostęp do niego podlega ścisłej administracyjnej reglamentacji i uzyskać je można za zgodą właściwego organu, wyrażonej w decyzji administracyjnej, prawo to ma niewątpliwie związek z bezpieczeństwem i porządkiem publicznym. Nie jest więc obojętne dla interesu społecznego czy osoba, która posiada pozwolenie na broń przestrzega przepisów prawa. Tego stanowiska organu nie mogą zmienić pozytywne opinie z macierzystego koła łowieckiego oraz miejsca zamieszkania. Na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2006 r. Nr [...] Pan K. S. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy tj. art. 15 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Według jego oceny popełnienie przez niego przestępstwa przeciwko mieniu stanowiło podstawę do podjęcia z urzędu postępowania w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń. Jednakże decyzja w powyższym przedmiocie nie może być podjęta niejako automatycznie, bez szczegółowej analizy wszelkich okoliczności konkretnej sprawy. Jak wskazał bowiem w jednym ze swych orzeczeń Naczelny Sąd Administracyjny (sygn. III SA 746/02 z dnia 12 grudnia 2002 r., lex nr 159205) powzięcie "uzasadnionej obawy" musi być poprzedzone należycie przeprowadzonym postępowaniem, w toku którego w sposób nie budzący wątpliwości zostanie ustalone, że skarżący należy do osób, których zachowanie budzi uzasadnione obawy, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Trudno jest przyjąć, że przestępstwo oszustwa, kradzieży dokumentu czy też jego podrobienie ma jakikolwiek związek z posiadaniem przez skarżącego broni. Co więcej fakt skazania za tego typu przestępstwa nie prowadzi do konstatacji, że stanowią jakiekolwiek zagrożenie dla bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Wprost przeciwnie skarżący jest osobą niestwarzającą zagrożenia dla dóbr chronionych prawem, broń posiada od 1996 r. i od tego czasu w stosunku do niego nie było jakichkolwiek skarg czy zastrzeżeń, zarówno przed, jak i także po wydaniu przedmiotowego wyroku. Od 1996 r. skarżący jest członkiem P. W tym okresie nie był przez P. ukarany żadną karą. Posiada bardzo dobrą opinię w P., co przejawia się między innymi tym, że przez okres czterech lat był członkiem jego organu tj. [...]. Jest również [...]. Powyższe fakty przemawiają za tym, że jego osoba, jak i jego postawa moralna, etyczna nie budzi pod względem bezpieczeństwa publicznego jakichkolwiek wątpliwości. Popełnione przez niego przestępstwo przeciwko mieniu nie było przestępstwem z użyciem przemocy oraz broni. Okoliczność, że sprawa była rozpatrywana w trybie uproszczonym przed Sądem Grodzkim świadczy o tym, że czyn nie należał do ciężkich. Poza tym wykonanie orzeczonej wobec niego kary pozbawienia wolności Sąd warunkowo zawiesił na okres próby wynoszący 2 lata, co dodatkowo przemawia za tym, że jego osoba daje gwarancję przyszłego należytego przestrzegania porządku prawnego. Z tych wszystkich względów, zdaniem skarżącego brak jest jakichkolwiek podstaw do cofnięcia mu pozwolenia na posiadaną przez niego broń palną myśliwską. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie z przyczyn szeroko omówionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej kierując się kryterium prawnym a nie słusznościowym tj. badają czy zaskarżona decyzja bądź też inny akt lub czynność są zgodne z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 z 2002 r., poz. 1270 z późn. zm.), dalej zwanej p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami. Skarga analizowana stosownie do wymienionych kryteriów podlega oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja z dnia [...] marca 2006 r. nie naruszają prawa. W działaniu organów Policji, wydających decyzje, Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Organy obszernie wyjaśniły przesłanki podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja prawna jest wyczerpująca i Sąd całkowicie się z nią zgadza. Stosownie do art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r., Nr 52, poz. 525 z późn. zm.) właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 – 6 cyt. wyżej ustawy. Zastosowanie przez organ Policji powołanego przepisu i cofnięcie pozwolenia na broń jest zatem obligatoryjne w każdym przypadku, gdy osoba należy do kategorii, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 – 6 ustawy. Jedną z takich kategorii osób są osoby, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesami bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności zaś skazanym prawomocnym orzeczeniem za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Z literalnego brzmienia tego przepisu wynika w sposób oczywisty, że chodzi tutaj o sytuacje, gdy doszło do skazania za przestępstwo określone w tym przepisie jak również o każdą inną sytuację wskazującą na to, że istnieje uzasadniona obawa, że broń może być użyta w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Bezspornym jest w sprawie, że skarżący wyrokiem Sądu Rejonowego w W. z dnia [...] listopada 2005 r. w sprawie sygn. akt [...] został uznany za winnego tego, że dnia 19 listopada 2002 r. w W. działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie [...] zł C w G. przez wprowadzenie w błąd co do tożsamości kredytobiorcy w ten sposób, że podrobił wniosek o udzielenie kredytu i umowę o kredyt [...] podpisując się imieniem i nazwiskiem Z. S. – to jest popełnienie czynu z art. 286 § 1 k.k. w związku z art. 270 § 1 k.k. w zbiegu z art. 11 § 2 k.k. i za to został skazany na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania tytułem próby na okres dwa lata. Poza tym skarżący został zobowiązany do naprawienia szkody poprzez zapłacenie C. S.A. w G. kwoty 14345,46 zł w okresie próby. Przestępstwo oszustwa jest przestępstwem przeciwko mieniu, a więc mieści się w katalogu przestępstw wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Czyn, którego dopuścił się skarżący wypełniał również znamiona przestępstwa fałszerstwa. W tym stanie rzeczy organy Policji prawidłowo uznały, że K. S. popełniając czyny karalne utracił wiarygodność, jaką powinna posiadać każda osoba, która uzyskała pozwolenie na posiadanie broni. Ustawa o broni i amunicji ma charakter reglamentacyjny. Trudno jest więc zarzucić organom Policji, że prowadzą restrykcyjną politykę w sprawie udzielania i cofania pozwoleń na posiadanie broni. Skarżący dopuszczając się przestępstwa przeciwko mieniu nie sprostał wysokim wymaganiom moralnym i etycznym stawianym osobom posiadającym pozwolenie na broń. Tej oceny nie zmienia fakt, że skarżący posiada pozytywną opinię w kole łowieckim oraz w miejscu zamieszkania. Bez znaczenia w niniejszej sprawie jest fakt, iż przestępstwo, jakiego dopuścił się skarżący było popełnione bez użycia broni czy przemocy, że jest to występek a nie zbrodnia oraz, że wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności skarżącemu zawieszono tytułem próby na okres 2 lat. O tym, że intencją ustawodawcy było poszerzenie zakresu przestępstw, które uzasadniają obawę, że ich sprawca może użyć broni w celach sprzecznych z interesami bezpieczeństwa i porządku publicznego świadczy nowelizacja art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji dokonana od 1 stycznia 2004 r. (Dz. U. 03.52.451), która nadała obecne brzmienie temu przepisowi. W poprzednim stanie prawnym w katalogu przestępstw w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy wymienione były przestępstwa z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej. W obecnym stanie prawnym takiego wymogu nie ma, co oznacza, że przestępstwo oszustwa które w odróżnieniu od np. rozboju popełnione jest bez użycia przemocy z racji tego, że jest przestępstwem przeciwko mieniu, w okolicznościach danej sprawy daje podstawę do przyjęcia obawy, że skarżący w przyszłości może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Z tych wszystkich względów Sąd uznając zarzuty skargi za niezasadne na mocy art. 151 p.p.s.a. orzekł o jej oddaleniu.