II FSK 734/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Jacek Brolik (sprawozdawca), Sędzia NSA Bogusław Dauter, Sędzia NSA (del.) Aleksandra Wrzesińska - Nowacka, Protokolant Paweł Koluch, po rozpoznaniu w dniu 14 sierpnia 2008 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 29 stycznia 2007 r. sygn. akt I SA/Wr 1672/06 w sprawie ze skargi M. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 4 września 2006 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji ustalającej zryczałtowany podatek dochodowy w formie karty podatkowej na 2002 r. 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu, 2) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej we W. na rzecz M. D. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Objętym skargą kasacyjną wyrokiem z dnia 29 stycznia 2007 r., sygn. akt I SA/Wr 1672/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę M.D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 4 września 2006 r., nr (...), w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji ustalającej zryczałtowany podatek dochodowy w formie karty podatkowej za 2002 r. Z ustaleń faktycznych przedstawionych przez Sąd I instancji wynika, że w dniu 30 grudnia 1995 r. M. D. złożył w Urzędzie Skarbowym deklarację w sprawie opodatkowania w formie karty podatkowej (PIT-16) wskazując - w relacji do § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 23 grudnia 1994 r. w sprawie karty podatkowej (Dz. U. nr 140, poz. 787 ze zm.) - rodzaj działalności : transport bagażowy do 2 ton. Urząd Skarbowy W. na podstawie powyższej deklaracji, z uwzględnieniem zmian w stanie zatrudnienia zgłoszonych pismem z dnia 27 czerwca 1996 r., decyzją z dnia 10 stycznia 2002 r., ustalił podatnikowi stawkę zryczałtowanego podatku dochodowego w formie karty na 2002 r. w kwocie 316 zł za każdy miesiąc. Organ jako podstawę prawną ustalenia stawki karty podatkowej, wskazał obwieszczenie Ministra Finansów z dnia 8 listopada 2001 r. (M.P. nr 41, poz. 666), pozycja nr 2, w części V tabeli, stanowiącej załącznik nr 1 do wymienionego obwieszczenia - usługi taksówkowe w zakresie przewozu ładunków, bez zatrudnienia zmiennika, przy użyciu samochodu o ładowności do 2 ton w miejscowości o liczbie mieszkańców powyżej pięciuset tysięcy. W toku postępowania w sprawie spełnienia warunków do opodatkowania zryczałtowanym podatkiem dochodowym w formie karty podatkowej za 2002 r., ustalono, że podatnik świadczył w 2002 r. na podstawie umowy z dnia 2 stycznia 1999 r. usługi transportowe na rzecz firmy farmaceutycznej P. z siedzibą w W. Usługi były świadczone na terenie określonego rejonu (województwo lubuskie), środkiem transportu (samochód marki Volkswagen transporter o ładowności 1070 kg, bez taksometru) należącym do podatnika i polegały na dostarczaniu towarów do klientów zgodnie z otrzymanymi dokumentami sprzedaży własnym transportem i na własny koszt; zbieraniu zamówień na dostawy towaru i przekazywanie ich spółce P., w celu przygotowania towaru do ekspedycji; przekazywaniu ofert handlowych i materiałów reklamowych przygotowanych i przekazanych dla klientów przez spółkę P. Zgodnie z umową podatnik za powierzony towar ponosił pełną odpowiedzialność materialną (pkt 4 umowy), a za wykonanie zlecenia otrzymywał wynagrodzenie uzależnione od ilości przejechanych kilometrów (pkt 6.1 umowy). Z wyjaśnień strony wynikało ponadto, że pobierała także należności za dostarczony towar i dokonywała rozliczeń tych należności w stosunku do części aptek. Obowiązywanie wymienionej wyżej umowy w 2002 r. i wykonywanie na jej podstawie usług, potwierdziła spółka P. w piśmie z dnia 6 kwietnia 2006 r. Decyzją z dnia 25 maja 2006 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. stwierdził na podstawie art. 40 ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. Nr 144, poz.930 ze zm., dalej w skrócie: ustawa o zryczałtowanym podatku dochodowym) i art. 258 §1 pkt 4 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U z 2005 r. nr 8, poz.60 ze zm., dalej w skrócie: Ordynacja podatkowa) wygaśnięcie decyzji Urzędu Skarbowego W. z dnia 10 stycznia 2002 r. ustalającej M. D. zryczałtowany podatek dochodowy w formie karty podatkowej za 2002 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia 4 września 2006 r., utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, z tym, że jako zasadniczą podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazał art. 40 ust. 1 pkt 3 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że skoro podatnik prowadził obok usług transportowych inną działalność gospodarczą to nie może on być opodatkowany w formie karty podatkowej. Organ odwoławczy stwierdził, że choć w ustawach podatkowych brak definicji terminu "usługi taksówkowe", to jednak pojęcie "taksówka" zostało zdefiniowane w art.2 pkt 43 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2003 r., Nr 58, poz. 515 ze zm.). Z powołanego przepisu wynika, że pod pojęciem "taksówki" należy rozumieć pojazd samochodowy odpowiednio wyposażony i oznaczony, przeznaczony do przewozu za ustaloną na podstawie taksometru opłatę, ładunków o masie nieprzekraczającej 2,5 tony (taksówka bagażowa). Definicję terminu "taksówka" zawiera także rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 6 września 2002 r. w sprawie wymagań technicznych i metrologicznych, którym powinny odpowiadać taksometry elektroniczne (Dz. U. Nr 145, poz. 1220). Przepis § 1 pkt 2 w związku z pkt 1 tego rozporządzenia stanowi, iż pod pojęciem taksówki należy rozumieć pojazd służący do usługowego prowadzenia działalności w zakresie przewozu osób i ładunków wyposażony w taksometr tj. elektroniczny przyrząd pomiarowy, który służy do obliczania, według ustalonych taryf, należności za długość drogi przebytej przez taksówkę, a poniżej prędkości granicznej, za czas wynajęcia taksówki. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu strona wniosła o uchylenie decyzji organów podatkowych obu instancji, zarzucając im naruszenie przepisów: - art.40 ust.1 pkt 1 i 3 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, - art.258 § 3 Ordynacji podatkowej i art.40 ust.2 pkt 1 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym, poprzez powołanie w treści decyzji dwóch podstaw prawnych wydania decyzji o stwierdzeniu wygaśnięcia decyzji ustalającej wysokość karty podatkowej na 2002 r., - art.30 ust.1 i ust.2 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym w związku z art.165 § 3 Ordynacji podatkowej, poprzez bezzasadne stwierdzenie, iż strona skarżąca, składając wniosek o opodatkowanie na zasadach karty podatkowej, zgłosiła dane niezgodne z rzeczywistością, pomimo że organ podatkowy nie przeprowadził w powyższym zakresie postępowania wyjaśniającego, - art.122 oraz art.187 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez brak podjęcia wszelkich działań zmierzających do ustalenia stanu faktycznego sprawy, a w szczególności rzeczywistego charakteru usług świadczonych przez stronę skarżącą, - art.23 ust.1 pkt 5 w związku z poz. 2 Załącznika nr 3 do ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji błędne przyjęcie, iż usługi świadczone przez stronę skarżącą nie podlegały opodatkowaniu na zasadach karty podatkowej. W ocenie skarżącego, zgromadzone w sprawie dokumenty nie dowodzą, iż zakres usług świadczonych przez skarżącego, był szerszy niż usługi podlegające opodatkowaniu w formie karty podatkowej. Skarżący zarzucił, że organy podatkowe w sposób całkowicie dowolny zinterpretowały zarówno treść zeznań złożonych przez skarżącego w charakterze strony, jak również łączącego podatnika i P. spółka z o.o. stosunku prawnego. Odpowiadając na zarzuty skargi, Dyrektor Izby Skarbowej w W. podtrzymał w całości stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny - oddalając skargę - ocenił, że zaskarżone decyzję organów podatkowych nie naruszają przepisów prawa materialnego ani przepisów procesowych, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd stwierdził, że w sprawie sporne są dwie kwestie: 1) czy organy podatkowe w oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy oraz przyjętą definicję pojęcia "usługi taksówkowe", zasadnie uznały, że faktycznie świadczone przez stronę skarżącą usługi nie spełniały warunków do opodatkowania zryczałtowanym podatkiem dochodowym w formie karty podatkowej? 2) czy w rozpoznawanej sprawie wystąpiły podstawy do wydania decyzji stwierdzającej wygaśnięcie decyzji ustalającej skarżącemu stawkę karty podatkowej na 2002 r.? Odnosząc się do pierwszej ze spornych kwestii Sąd stwierdził, że brak jest podstaw do postawienia zarzutu organom podatkowym o zastosowaniu niewłaściwej definicji "usług taksówkowych". Sąd przyjął, iż skoro ustawodawca posługuje się pojęciem "usługi taksówkowe", to należy zakładać, że czyni to w sposób celowy i że chodzi mu o specyficzny rodzaj usług transportowych. Sąd mając na uwadze, iż ustawa regulująca opodatkowanie w formie karty podatkowej nie zawiera definicji pojęcia "usług taksówkowych" odniósł się do słownikowego rozumienia pojęcia "taksówka", zgodnie z którym jest to samochód do przewozu osób lub ładunków za opłatą według wskazań licznika. Wskazał także na art.2 pkt 43 ustawy Prawo o ruchu drogowym, który nadaje podobne znaczenie temu pojęciu stanowiąc, iż taksówka to pojazd samochodowy odpowiednio wyposażony i oznaczony, przeznaczony do przewozu za ustaloną na podstawie taksometru opłatą ładunków o masie nie przekraczającej 2,5 t (taksówka bagażowa). Również definicja "taksówki" zawarta w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 6 września 2002 r. w sprawie wymagań technicznych i metrologicznych, którym powinny odpowiadać taksometry elektroniczne wskazująca, że pod pojęciem taksówki należy rozumieć pojazd służący do usługowego prowadzenia działalności w zakresie przewozu osób i ładunków wyposażony w taksometr tj. elektroniczny przyrząd pomiarowy, który służy do obliczania, według ustalonych taryf, należności za długość drogi przebytej przez taksówkę, a poniżej prędkości granicznej, za czas wynajęcia taksówki (§ 1 pkt 2 w związku z pkt 1), pozostaje w zgodzie z potocznym rozumieniem pojęcia "usług taksówkowych". Sąd skonstatował również, iż prawidłowo organy podatkowe stwierdziły wygaśnięcie decyzji ustalającej skarżącemu stawkę karty podatkowej za 2002 r. Słusznie bowiem, w ocenie Sądu, organy podatkowe uznały, że faktycznie wykonywane przez skarżącego usługi nie mieszczą się w pojęciu "usług taksówkowych" w zakresie przewozu ładunków o jakich mowa w art. 23 ust. 1 pkt 5 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym, skoro zgodnie z umową z dnia 2 stycznia 1999 r., podatnik świadczył także inne usługi na rzecz spółki P. Podejmując działalność na podstawie zawartej ze spółką umowy, podatnik zobowiązany był zatem, zgodnie z za art. 36 ust. 1 pkt 1 oraz art.36 ust.7 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym, powiadomić organ podatkowy o zmianach, jakie zaszły w stosunku do stanu faktycznego podanego w złożonym wniosku o opodatkowanie w formie karty podatkowej. Sąd I instancji uznał także, iż organ odwoławczy prawidłowo w uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał jako podstawę do wydania decyzji stwierdzającej wygaśnięcie decyzji ustalającej stawkę karty podatkowej na 2002 r. - art. 40 ust.1 pkt 3 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym. Przepis ten ma zastosowanie wówczas, gdy organy podatkowe w toku postępowania ustalą, że faktycznie wykonywane przez podatnika w danym roku podatkowym usługi nie spełniają warunków do opodatkowania w formie karty podatkowej, a podatnik w ustawowym terminie o okolicznościach tych nie powiadomił organy podatkowego, co miało miejsce w rozpoznawanej sprawie. W ocenie Sądu, organy podatkowe w trakcie przeprowadzonego postępowania nie naruszyły również przepisów procesowych, tj. przepisów art. 122 oraz art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, bowiem organy podatkowe zebrały i rozpatrzyły w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy, a w wydanych decyzjach odniosły się do wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych sprawy. W skardze kasacyjnej od powyższego orzeczenia pełnomocnik podatnika wskazał w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: 1) art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sadów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm., dalej w skrócie: p.u.s.a.) oraz art. 3 § 1 i § 2 pkt 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c, art. 145 § 2 i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej i w zw. z art. 29 ust. 1, art. 30 ust. 1 i ust. 2, art. 36 ust. 1 pkt 1 lit. a, art. 36 ust. 7, art. 40 ust. 1 pkt 1 i art. 40 ust. 1 pkt 4 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym i § 10 ust. 1, § 12 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 23 grudnia 1994 r. w sprawie karty podatkowej, poprzez nie uwzględnienie zarzutów zawartych w skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o wysokości stawki karty podatkowej na rok 2002, a tym samym bezzasadne oddalenie skargi i zaakceptowanie przez Sąd I instancji, jako zgodnych z prawem, działań organów podatkowych, które były sprzeczne z regułami prawidłowego postępowania podatkowego, a jednocześnie wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa materialnego, a w szczególności: 2) art. 122 oraz art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez błędne ustalenie okoliczności faktycznych sprawy na skutek pominięcia obowiązku zgromadzenia pełnego materiału dowodowego w szczególności w zakresie: - rzeczywistego zakresu wykonywanych przez stronę skarżącą czynności wchodzących w zakresie usług świadczonych przez podatnika w roku 2002, - rzeczywistego zakresu usług świadczonych przez stronę skarżącą w momencie składania pierwotnego wniosku o opodatkowanie w formie karty podatkowej, - charakteru rzekomych zmian i momentu, w którym nastąpiły zmiany w zakresie usług świadczonych przez stronę skarżącą na przestrzeni lat 1995-2002, treści pierwotnego wniosku o opodatkowanie w formie karty podatkowej w zakresie wskazanego zakresu świadczonych usług, 3) art. 29 ust. 1, art. 30 ust. 1 i ust. 2, art. 36 ust. 1 pkt 1 lit, a), art. 36 ust. 7. art. 40 ust. 1 pkt 1 i art. 40 ust. 1 pkt 3 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym i § 10 ust 1. § 12 ust 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 23 grudnia 1994 r. w sprawie karty podatkowej, poprzez bezzasadne przyjęcie, iż w okolicznościach faktycznych sprawy zaistniały przesłanki umożliwiające w konsekwencji wydanie decyzji o stwierdzeniu wygaśnięcia decyzji w sprawie wysokości stawki karty podatkowej na rok 2002, 4) art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez orzeczenie w zakresie istnienia przesłanek do wydania decyzji o stwierdzeniu wygaśnięcia decyzji w sprawie stawki karty podatkowej na rok 2002, pomimo braku w aktach sprawy dowodów na potwierdzenie takiego założenia, 5) art. 134 § 1 oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a. , poprzez brak orzeczenia, przez Sąd I instancji w granicach sprawy, tj. pominięcie obowiązku ustosunkowania się do wszelkich zarzutów podnoszonych przez stronę skarżącą i jednocześnie brak właściwego uzasadnienia rozstrzygnięcia w zakresie istnienia przesłanek do wydania decyzji w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji w sprawie stawki karty podatkowej na rok 2002, co tym samym uniemożliwia stronie zweryfikowanie prawidłowości wyroku Sądu I instancji, W obszarze unormowania art. 174 pkt 1 p.p.s.a. autor skargi kasacyjnej postawił zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 23 ust. 1 pkt 5 w związku z Załącznikiem Nr 3. Cześć V poz. 2 oraz w związku z art. 36 ust. 1 pkt 1 lit, a), art. 36 ust. 7, art. 40 ust. 1 pkt 1 i art. 40 ust. 1 pkt 3 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym, poprzez jego błędną wykładnię polegającą na ograniczeniu zakresu pojęcia "usług taksówkowych w zakresie przewozu ładunków", a w rezultacie niewłaściwe zastosowanie przepisów umożliwiających wydanie decyzji w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji w sprawie stawki karty podatkowej za rok 2002. W związku z powyższymi zarzutami wnoszący skargę kasacyjną wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sadowi Administracyjnemu we Wrocławiu oraz o zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowanie kasacyjnego. W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik Dyrektora Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, popierając stanowisko Sądu I instancji zawarte w zaskarżonym wyroku, argumentując ad meritum za prawidłowością zastosowania w sprawie art. 40 ust. 1 pkt 3 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna częściowo jest zasadna. Na wstępie przyznać należy rację ustaleniom i konstatacjom organów podatkowych oraz ocenom Sądu I instancji, że w badanym w sprawie okresie podatkowym roku 2002 działalność podatnika pojęciowo i faktycznie stanowiła inną jakość i wartość w relacji do spornych usług taksówkowych. Skarżący - wbrew adekwatnym w tym zakresie wymogom Prawa o ruchu drogowym oraz (cyt.) rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 6 września 2002 r. - nie posługiwał się taksometrem, a także : świadczył jednemu stałemu klientowi usługi, których ceny z nim negocjował, oprócz przewozów dokonywał także innych czynności, które jednoznacznie przekraczają zakres i charakter pracy taksówki a wynikają z umowy podpisanej przez podatnika w dniu 2 stycznia 1999 r. z firmą "P." sp. z o.o. oraz z jej pisma z dnia 6 (11) kwietnia 2006 r. Bardziej wnikliwej, dokładnej i wszechstronnej analizy, aniżeli wynika to z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, wymagało natomiast zagadnienie możliwości subsumcji tego stanu faktycznego pod unormowanie art. 40 ust. 1 pkt 3 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym, który organy podatkowe i Sąd I instancji uznały za podstawę merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Powyższe czyni zasadnym zarzut kasacyjny naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. i uzasadnia uchylenie zaskarżonego wyroku oraz przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Przypomnieć należy, że art. 40 ust. 1 pkt 3 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym w stanie prawnym rozpoznawanej sprawy stanowił, co następuje : W przypadku gdy podatnik nie zawiadomi urzędu skarbowego w terminie, o którym mowa w art. 36 ust. 7, o zmianach powodujących utratę warunków do opodatkowania w formie karty podatkowej albo mających wpływ na podwyższenie wysokości podatku dochodowego w formie karty podatkowej, bądź w zawiadomieniu poda dane w tym zakresie niezgodne ze stanem faktycznym - urząd skarbowy stwierdza wygaśnięcie decyzji, o której mowa w art. 30 ust. 1. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji nie rozważył (jeszcze) dostatecznie - czy podatnik zgłosił do opodatkowania w formie karty podatkowej usługi taksówkowe, z jeżeli tak, to kiedy nastąpiła zmiana w sposobie i przedmiocie ich wykonywania. Wątpliwości w tym obszarze może budzić nierozważona (dotąd) wystarczająco przez Sąd I instancji okoliczność, że składając w dniu 30 grudnia 1995 r. deklarację w sprawie opodatkowania w formie karty podatkowej skarżący podatnik przedmiot swojej działalności gospodarczej określił w następujący sposób : " transport bagażowy do 2 T, przewożenie leków do aptek, teren kraju". Uzasadnionej wszechstronnie odpowiedzi wymaga więc pytanie - czy w deklaracji w sprawie opodatkowania w formie karty podatkowej podatnik zgłosił podlegające opodatkowaniu w tej formie usługi taksówkowe, czy zgłoszenie to ( do czasu wszczęcia postępowania w niniejszej sprawie) było przedmiotem badania organów podatkowych lub deklaracji uzupełniających albo wyjaśnień podatnika. Ponadto, umowa z firmą "P.", na którą powołują się organy podatkowe oraz Sąd I instancji, i z której jednoznacznie wynika zakres i specyfika czynności innych aniżeli usługi taksówki, to jest od nich odróżnialnych, zawarta została 2 stycznia 1999 r., a więc kilka lat przed rozważanym sprawie rokiem podatkowym 2002. Dokładne, wszechstronne, wnikliwe rozważenie i wyjaśnienie tej problematyki jest niezbędne dla pełnej oceny : czy, a jeżeli tak, to na jakiej podstawie prawnej, uzasadnione było wzruszenie bytu prawnego spornej w sprawie decyzji o ustaleniu wysokości karty podatkowej na rok podatkowy 2002, a w szczególności, czy podstawę taką mógł stanowić przytoczony art. 40 ust. 1 pkt 3 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym. Uchybień - zaniechań uzasadnienia zaskarżonego wyroku w tym obszarze, uwzględniając zarzut kasacyjny naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł za Sąd I instancji usunąć. Z tych powodów, uznając przy tym w ich świetle merytoryczne rozważenie zarzutów kasacyjnych naruszenia prawa materialnego za przedwczesne, a więc w tym kontekście - nieuzasadnione, na podstawie art. 185 § 1 i art. 203 pkt 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego.