VI SA/Wa 812/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka Sędzia WSA Dorota Wdowiak (spr.) Protokolant Anna Mruk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 stycznia 2007r. sprawy ze skargi S. L. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną sportową oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2006 r., Nr [...] Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w R. z dnia [...] kwietnia 2006 r., Nr [...] cofającą skarżącemu S. L. pozwolenie na broń palną sportową. Powyższe decyzje zapadły w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne. W dniu [...] listopada 2005 r. Komendant Wojewódzki Policji w R. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia S. L. pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej. Powodem wszczęcia postępowania było uzyskanie informacji o utracie w dniu [...] listopada 2005 r. przez ww. broni palnej sportowej centralnego zapłonu marki[...]. Z protokołu przesłuchania, jak i oświadczenia złożonego przez skarżącego wynikało, że skarżący po zakończeniu zawodów pozostawił dwie jednostki broni na tylnym siedzeniu samochodu zaparkowanego na parkingu strzelnicy, po czym udał się na dalsze uroczystości. Po powrocie do samochodu stwierdził brak ww. pistoletu. Po dokonaniu przeszukania samochodu, terenu parkingu i strzelnicy broni nie odnaleziono. W konsekwencji powyższego organ I instancji działając w oparciu o art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy z dnia 21 marca 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 r. cofnął S. L. posiadane przez niego pozwolenie na broń palną sportową w celu sportowym w ilości trzech sztuk. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, iż skarżący pozostawiając broni w samochodzie w miejscu widocznym nie dopełnił wymogu sprawowania nieprzerwanej kontroli nad bronią oraz nie dopełnił staranności w przedsięwzięciach zabezpieczających broń przed utratą i dostępem do niej osób trzecich. Powyższe zachowanie skarżącego w pełni uzasadnia konieczność cofnięcie mu pozwolenia na broń sportową. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący wskazał szczegółowo okoliczności, w których doszło do utraty przedmiotowej broni. Stwierdził, iż w jego odczuciu dopełnił wszystkich ciążących na nim obowiązków, wynikających z ustawy o broni i amunicji. Ponadto zaznaczył, iż pozwolenie na broń posiada od 8 lat i przez ten okres organ I instancji nie miał do niego żadnych zastrzeżeń. Do odwołania skarżący dołączył postanowienie Prokuratury Rejonowej w R. o umorzeniu postępowania w sprawie kradzieży broni z powodu niewykrycia sprawcy przestępstwa oraz rekomendację władz klubowych, z której wynika, że skarżący będąc od 15 lat członkiem klubu sportowego wykazywał się wzorową postawą dotyczącą etyki strzelectwa sportowego oraz wielką odpowiedzialnością i dyscypliną jako zawodnik posiadający własną broń. Decyzją z dnia [...] lutego 2006 r., Nr [...] Komendant Główny Policji po rozpatrzeniu odwołania, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Jako podstawę rozstrzygnięcia organ wskazał art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268 a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.). W uzasadnieniu decyzji organ w pierwszej kolejności podiósł, iż od posiadacza broni w szczególności wymaga się poszanowania porządku prawnego oraz przestrzegania przepisów prawa, z których jednoznacznie wynika, w jaki sposób należy nosić broń i jakie są warunki jej przechowywania (rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 kwietnia 2000 r. w sprawie przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji Dz. U. Nr 27, poz. 343 oraz art. 32 ustawy o broni i amunicji). Odnosząc się do podnoszonych w odwołaniu zarzutów skarżącego organ wskazał, iż w jego ocenie nie dają one podstaw do zmiany lub uchylenia zaskarżonej decyzji. Przedstawione przez skarżącego okoliczności, iż nie mógł on po zawodach przechować broni w inny sposób niż to miało miejsce w zaistniałym stanie faktycznym, zdaniem organu nie stanowią usprawiedliwienia dla działania strony. Tym bardziej, że jedną jednostkę skarżący zdeponował u pracownika LOK, a więc nie było żadnych racjonalnych powodów dla których i pozostałe nie mogły pozostać pod opieką tej osoby. To, że w danej chwili skarżący nie mógł znaleźć wskazanej wyżej osoby z pewnością nie może stanowić podstawy do przyjęcia, że dołożył on wszelkiej staranności w zabezpieczeniu broni, szczególnie w sytuacji, gdy nastąpiło zamieszanie związane z zakończeniem zawodów, które nie były imprezą zamkniętą, niedostępną dla osób postronnych. Pozostawienie broni w samochodzie, w miejscu niestrzeżonym, nie stanowiło prawidłowego zabezpieczenia. Odnosząc się do załączonego do odwołania postanowienia dotyczącego umorzenia dochodzenia w sprawie kradzieży oraz opinii wystawionej przez władze klubu K. organ nie podzielił stanowiska skarżącego i uznał, iż umorzenie postępowania oraz wystawiona przez władze klub opinia o skarżącym nie mogą świadczyć o tym, że strona dochowała szczególnej staranności w zabezpieczeniu broni po zawodach. Powołując się na niefrasobliwość skarżącego polegającą na pozostawieniu broni w samochodzie i udaniu się na poczęstunek organ stwierdził, iż w interesie publicznym nie leży zachowanie skarżącemu prawa do posiadania broni, skoro swoim postępowaniem spowodował, iż znalazła się ona w rękach przestępcy lub przestępców. Z powyższych względów organ odwoławczy w pełni podzielił stanowisko organu I instancji. W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze, skarżący zarzucił decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2006 r. naruszenie art. 7, art. 9, art. 75, art. 77, art. 80 i art. 107 § Kodeksu Postępowania Administracyjnego oraz naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie przepisów art. 18 i art. 32 ustawy o broni i amunicji wnosząc jednocześnie o jej uchylenie w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, iż w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki przemawiające za bezwzględnym cofnięciem pozwolenia na broń. W ocenie strony właściwy organ Policji może jedynie fakultatywnie – jeśli uzna to za stosowne - cofnąć pozwolenie na broń osobie, która naruszyła zasady o których mowa w art. 32 ustawy o broni i amunicji. Ustawodawca nie nakłada w tym zakresie na organ obligatoryjnego obowiązku. Zdaniem skarżącego organ powinien cofnąć mu pozwolenie na broń tylko wtedy gdyby zasady przechowania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji naruszył umyślnie lub na skutek rażącego niedbalstwa. Na poparcie swojego stanowiska skarżący podniósł, iż w toku postępowania administracyjnego szczegółowo opisał wszelkie czynności, jakie podjął w celu zabezpieczenia posiadanej broni przed dostępem osób nieuprawnionych i w związku z tym nie można mu w tym zakresie przypisać jakiegokolwiek zawinienia. Skarżący dodał również, iż wszyscy uczestnicy zawodów przechowują swoją broń w opisany przez niego sposób, gdyż na terenie obiektu nie znajdują się pomieszczenia w których broń sportową można byłoby przechowywać w sposób określony w przepisach prawa. Z tych też względów zdaniem skarżącego brak jest możliwości przypisania mu jakiejkolwiek winy czy rażącego niedbalstwa uzasadniającego cofnięcie pozwolenia na broń palną do celów sportowych. Ponadto, skarżący stwierdził, iż organ rozpoznając przedmiotową sprawę poczynił błędne ustalenia faktyczne, co do okoliczności w jakich doszło do utraty broni sportowej. W konkluzji skargi skarżący dodał, iż cofnięcie mu pozwolenia na broń palną sportową do celów sportowych pozbawi go możliwości realizowania jedynej pasji, której poświęcił się w ciągu kilku ostatnich lat tj. zawodów sportowych z wykorzystaniem broni palnej sportowej. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie podtrzymując na użytek odpowiedzi na skargę argumenty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji lub postanowienia. Sąd nie bada więc celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga S. L. w świetle przedstawionego w sprawie stanu faktycznego nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu, albowiem wbrew twierdzeniom skarżącego zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2006 r., Nr [...] nie narusza prawa. Istotą niniejszej sprawy, na tle przedstawionych przez skarżącego zarzutów skargi jest rozważenie, czy skarżący S. L. działając w celu zabezpieczenia broni palnej sportowej naruszył zasady dotyczące przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji w stopniu uzasadniającym cofnięcie skarżącemu pozwolenia na broń. Jak wynika z przepisów prawa stanowiących w niniejszej sprawie podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji tj. art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni i amunicji, organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń w przypadku naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie zasad przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji. Szczegółowe warunki przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji określa rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 kwietnia 2000 r. w sprawie przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji (Dz. U. Nr 27, poz. 343), będące aktem wykonawczym wydanym na podstawie art. 32 wyżej cyt. ustawy.. W rozpatrywanej sprawie bezspornym pozostaje, iż w dniu [...] listopada 2005 r., po zakończeniu zawodów sportowych z wykorzystaniem broni palnej sportowej skarżący, S. L. pozostawił na tylnym siedzeniu samochodu należącego do kolegi, zaparkowanego na parkingu strzelnicy dwie jednostki broni palnej sportowej, po czym udał się na uroczystości związane z wręczeniem nagród oraz organizowanym poczęstunkiem. Po powrocie do samochodu stwierdził brak pistoletu marki [...] . Rozpoznając niniejszą sprawę w pierwszej kolejności Sąd odniósł się do treści § 5 wyżej powołanego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, zgodnie z którym osoby posiadające broń i amunicję na podstawie pozwolenia na broń, o którym mowa w art. 10 ust. 3 ustawy o broni i amunicji obowiązane są przechowywać ją w kasetach metalowych na trwałe przymocowanych do elementów konstrukcyjnych budynku lub metalowych szafach albo sejfach, posiadających zamki atestowane. Oceniając zachowanie skarżącego przez pryzmat przywołanych powyżej przepisu prawa Sąd uznał, iż skarżący pozostawiając broni w samochodzie nie wykazał się starannością w przedsięwzięciach zabezpieczających broń przed jej utratą i dostępem do niej osób trzecich. Nie dopełnił również wymogu sprawowania nieprzerwanej kontroli nad bronią. Sąd podzielił w tym zakresie stanowisko organu wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i stwierdził, iż przedstawiane przez skrzącego argumenty m.in. fakt umieszczenia broni w metalowych skrzynkach pomiędzy siedzeniami, niemożność przechowania broni w miejscu zorganizowanym w tym celu przez władze klubu, czy też pozbawienie skarżącego możliwości realizacji życiowej pasji, jaką jest uczestniczenie w zawodach sportowych z użyciem broni palnej sportowej nie mogą stanowić podstawy zmiany lub uchylenia zaskarżonej decyzji. Zdaniem Sądu brak szczególnej staranności w zabezpieczeniu broni po zawodach w sposób wystarczający wyczerpuje przesłanki cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną sportową. Na marginesie Sąd pragnie zaznaczyć, iż brak pozwolenia na broń nie przekreśla możliwości czynnego udziału strony w zawodach sportowych a co za tym idzie nie zamyka drogi do realizacji życiowej pasji. Odnosząc się do zarzutów naruszenia przez organ przepisów procedury administracyjnego Sąd uznał, iż organy administracji publicznej orzekające w sprawie działały z poszanowanie powszechnie obowiązujących zasad postępowania administracyjnego. W sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy oraz podjęły wszelkie niezbędne kroki w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (art. 7 i 77 kpa). Poczynione w trakcie postępowania ustalenia znajdują oparcie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowy (art. 80 kpa). Nie pominięto żadnego z dostępnych dowodów (art. 75 kpa), a dokonana w oparciu o nie ocena znajduje wyraz w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji (art. 107 kpa). Ponadto w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym zastosowano właściwie prawo materialne. Zważywszy powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł jak w sentencji wyroku i oddalił skargę.