VI SA/Wa 1206/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Olga Żurawska – Matusiak (spr.) Sędziowie : Asesor WSA Ewa Marcinkowska Asesor WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Protokolant: Łukasz Poprawski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 października 2005r. sprawy ze skargi T. L. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za brak w pojeździe przyrządu kontrolnego oraz wypisu z licencji na wykonywanie transportu drogowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję w punkcie 2 utrzymującym w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w zakresie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 3000 (trzech tysięcy) złotych; 2. oddala skargę w pozostałym zakresie; 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego T. L. kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2005r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2004r. w zakresie nałożenia na T. Ł. kar pieniężnych 500 zł i 3000 zł. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż podstawą faktyczną decyzji było wykonywanie w dniu [...] sierpnia 2004r. pojazdem o nr rej. [...] transportu drogowego odpadów bez posiadania w pojeździe wymaganego wypisu z licencji oraz brak zainstalowanego w pojeździe przyrządu kontrolno-pomiarowego. Przedsiębiorca otrzymał wypis z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy w dniu [...] kwietnia 2003r., a zatem w dniu kontroli kierowca powinien okazać m.in. wypis z licencji. Z uwagi na to, iż przewożonych odpadów – mieszaniny metali – nie można zaliczyć do odpadów komunalnych lub nieczystości ciekłych, w przedmiotowej sprawie nie można zastosować wyłączeń przewidzianych w art. 3 ust. 2 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym. Zważono, iż przedsiębiorca ma obowiązek, przed wyjazdem pojazdu w trasę wyposażyć kierowcę we wszystkie wymagane dokumenty, do których zgodnie z treścią art. 87 ust. 1 ww. ustawy należy zaliczyć także wypis z licencji. Nadto wskazano, iż w świetle obowiązujących przepisów kontrolowany pojazd nie był zwolniony z obowiązku instalowania tachografu. Art. 4 pkt 6 Rozporządzenia Rady EWG Nr 3820/85 w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. Wspólnot Europejskich nr L 370 z 31.12.1985, str. l - 7, ze zm.) zwalnia z podlegania przepisom rozporządzenia przewozy dokonywane pojazdami przeznaczone dla usług kanalizacyjnych, ochrony przeciwpowodziowej, wodociągowych, gazowniczych i energetycznych, zarządów dróg, usług oczyszczania, telegraficznych, przewozu artykułów pocztowych, transmisji radiowej, usług telewizyjnych oraz związanych z wykrywaniem nadajników lub odbiorników radiowych lub telewizyjnych. Kontrolowany pojazd przewoził odpady - mieszaniny metali, a więc przewóz ten nie kwalifikuje się do żadnego z ww. wyłączenia, a w szczególności przewóz nie miał charakteru usługi oczyszczania. Jego celem był jedynie transport rzeczy po przekazaniu odpadu przez firmę L. Sp. z o.o. Dlatego też, w myśl wskazanych powyżej przepisów, przedsiębiorca miał obowiązek posiadać w dniu kontroli zainstalowany przyrząd kontrolny, w szczególności, iż kontrola miała miejsce po wejściu Polski do Unii Europejskiej. W przeciwnym razie kontrola czasu prowadzenia pojazdu, przerw w prowadzeniu przeznaczonych na odpoczynek i okresu odpoczynku dziennego byłaby niemożliwa. W skardze na powyższą decyzję T. Ł. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji wskazał, iż nie został uwzględniony charakter pojazdu, którym był wykonywany transport odpadów – jako pojazdu specjalistycznego (śmieciarka) dla transportu odpadów. W ocenie skarżącego wykonywany przez niego przewóz miał charakter usługi oczyszczania, gdyż nawet w potocznym rozumieniu usługi wywozu odpadów, również innych niż komunalne, kwalifikują je do usług oczyszczania. W zakresie kary w wysokości 500 zł za brak licencji skarżący wyjaśnił, iż było to jednorazowe przeoczenie, zwłaszcza że transport odpadów przez kontrolowany pojazd wykonywany był przez samochód specjalistyczny "śmieciarkę". W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wnosząc o oddalenie skargi jako niezasadnej wskazał, iż przejazd wykonywany przez skarżącego nie był usługą oczyszczania, lecz przewozem rzeczy wykonywanym na rzecz spółki L. Sp. z o.o. w ramach podstawowej działalności transportowej skarżącego. Przewóz nie polegał na oczyszczeniu czegokolwiek, lecz na przewozie rzeczy wskazanych przez zleceniodawcę w związku z wykonywanymi pracami instalacyjnymi. Pojazd, którym wykonywano przewóz nie może być uznany za samochód przeznaczony do oczyszczania. Z dowodu rejestracyjnego nie wynika jego specjalne przeznaczenie, pojazd określono jako samochód ciężarowy, zaś sama konstrukcja pojazdu nie wskazuje, aby był on przeznaczony do usług oczyszczania. To, że pojazd taki może być w trakcie takich usług wykorzystywany – w ocenie organu – nie oznacza, że jest on pojazdem, o którym mowa w art. 4 ust. 6 ww. rozporządzenia. Nadto organ podkreślił, iż skarżący nie wykonywał przewozu odpadów komunalnych i dlatego też bezcelowe jest odwoływanie się do regulacji art. 3 ust. 2 pkt 2 ww. ustawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny wykonuje wymiar sprawiedliwości, poddając kontroli decyzje wydawane przez organy administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem, badając czy właściwie zastosowano przepisy prawa materialnego oraz przestrzegano przepisów proceduralnych w postępowania administracyjnym. Tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa Sąd władny jest wzruszyć zaskarżoną decyzję. Nie każde wszak naruszenie prawa przez organy administracji publicznej daje Sądowi podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji. Art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określa sytuacje, w których zaskarżone decyzje lub postanowienia podlegają uchyleniu. Odnosząc powyższe uwagi do realiów rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że skarga w części zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 ust. 1 Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym "urządzenie rejestrujące jest zainstalowane i używane w tych pojazdach, które są zarejestrowane w Państwach Członkowskich i są wykorzystywane do transportu drogowego osób lub rzeczy, z wyłączeniem pojazdów, o których mowa w art. 4 i art. 14 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3820/85". Art. 4 powołanego rozporządzenia stanowi m.in., iż rozporządzenie nie ma zastosowania do przewozów dokonywanych pojazdami przeznaczonymi dla usług kanalizacyjnych, ochrony przeciwpowodziowej, wodociągowych, gazowniczych i energetycznych, zarządów dróg, usług oczyszczania, telegraficznych, przewozu artykułów pocztowych, transmisji radiowej, usług telewizyjnych oraz związanych z wykrywaniem nadajników lub odbiorników radiowych lub telewizyjnych. Ustalając stan faktyczny organ II instancji pominął, iż kontrolowany pojazd jest, jak to wynika z zapisu w dowodzie rejestracyjnym, śmieciarką. Na powyższe zwracał uwagę skarżący w swoim odwołaniu od decyzji organu I instancji. Główny Inspektor Transportu Drogowego nie ustosunkował się do zarzutu niewłaściwego ustalenia stanu faktycznego, gdyż taki zarzut niewątpliwie wynikał z odwołania. Okoliczność podnoszona przez skarżącego ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, bo o ile można się zgodzić ze stanowiskiem organu, iż samochód ciężarowy co do zasady nie jest pojazdem przeznaczonym do wykonywania usług oczyszczania, to brak takich ustaleń organu odnośnie pojazdu specjalizowanego jakim jest śmieciarka. Rozpoznając ponownie sprawę organ winien ocenić czy śmieciarka jest pojazdem przeznaczonym do usług oczyszczania, mając na uwadze, iż zgodnie z zaświadczeniem o numerze identyfikacyjnym Regon przeważającą działalnością skarżącego jest wywóz śmieci i odpadów. Ustalenie to ma podstawowe znaczenie dla oceny, czy doszło do naruszenia przepisów prawa, albowiem zgodnie z art. 3 ust. 1 ww. Rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 obowiązkiem organu jest określenie rodzaju pojazdu wykonującego kontrolowany przejazd, tj. do czego pojazd ten jest przeznaczony a nie charakteru konkretnego przewozu. Uznając, iż przy wydawaniu decyzji w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej w wysokości 3000 zł doszło do naruszenia przepisów art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a., które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd uchylił zaskarżoną decyzje w pkt II. Jednocześnie w ocenie Sądu, rozstrzygniecie w zakresie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 500 zł odpowiada prawu. Zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym przepisy tej ustawy nie mają zastosowania do przewozów drogowych wykonywanych w ramach usług polegających na przewozie odpadów komunalnych lub nieczystości ciekłych. Stosownie do art. 3 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. o odpadach przez odpady komunalne rozumie się odpady powstające w gospodarstwach domowych lub do nich podobne. Nie ulega zatem wątpliwości, że transport odpadów budowlanych to nie jest przewóz odpadów komunalnych lub nieczystości ciekłych. W konsekwencji uznać należy, iż organy inspekcji transportu drogowego prawidłowo ustaliły, że do kontrolowanego transportu mają zastosowanie przepisy ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie z art. 87 ust. 1 ww. ustawy kierowca pojazdu obowiązany jest mieć przy sobie i okazać, na żądanie uprawnionego organu kontroli m.in. wypis z licencji. W przypadku braku tego dokumentu ustawa przewiduje nałożenie kary pieniężnej w wysokości 500 zł (art. 92 ust. 1 ww. ustawy i lp. 1.1.2 załącznika do ww. ustawy). Skoro w trakcie kontroli dnia [...] sierpnia 2004r. kierowca nie okazał wypisu z licencji [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego był zobligowany do nałożenia kary pieniężnej w przewidzianej przepisami wysokości, niezależnie od tego czy było to tylko jednorazowe przeoczenie czy też nie. Mając powyższe względy na uwadze Sąd na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję w pkt II, zaś na zasadzie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej w kwocie 500 zł.