II OSK 515/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Stahl po rozpoznaniu w dniu 18 kwietnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Z. P. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 stycznia 2007 r., sygn. akt II SA/Wa 210/06 odrzucającego skargę Z. P. na bezczynność Ministra Obrony Narodowej w przedmiocie nierozpoznania wniosku z dnia 5 września 2006 r. o stwierdzenie nieważności orzeczeń Wojskowej Komisji Morsko-Lekarskiej Marynarki Wojennej w Gdańsku z dnia [...] listopada 1984 r., nr [...] i nr [...] postanawia: oddalić skargę kasacyjną Postanowieniem z dnia 25 stycznia 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę Z. P. na bezczynność Ministra Obrony Narodowej w przedmiocie nierozpoznania wniosku z dnia 5 września 2006 r. o stwierdzenie nieważności orzeczeń Wojskowej Komisji Morsko-Lekarskiej Marynarki Wojennej w Gdańsku z dnia [...] listopada 1984 r., nr [...] i nr [...]. W uzasadnieniu postanowienia Sąd ten wskazał, że kwestionowane decyzje były przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który prawomocnym wyrokiem z dnia 10 listopada 2005 r. (sygn. akt II SA/ Wa 1392/05) oddalił skargę Z. P. na decyzję Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w Warszawie z dnia [...] czerwca 2005 r., nr [...], która utrzymano w mocy decyzję Wojskowej Komisji Lekarskiej Marynarki Wojennej w Gdańsku z dnia [...] kwietnia 2005 r. o umorzeniu postępowania w sprawie wniosku o stwierdzenie nieważności orzeczeń Wojskowej Komisji Morsko-Lekarskiej Marynarki Wojennej w Gdańsku z dnia [...] listopada 1984 r., nr [...] i nr [...]. Z tej przyczyny Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że sprawa objęta skargą została już prawomocnie osądzona i w związku z tym zachodziły podstawy do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 4) i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Od tego postanowienia wniesiono skargę kasacyjną zarzucając, iż postanowienie to narusza: 1) art. 2, art. 32 ust. 1 i 2, art. 45 ust. 1, art., art. 77 ust. 2, art. 91 ust. 1, art. 184 w zw. z art. 7, art. 8 ust. 2, art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. – Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U Nr 78, poz. 483) poprzez pozbawienie skarżącego jego praw, w tym prawa do sądu; 2) art. 1, 3 § 1, art. 10, art. 49 § 1, art. 58 § 1 pkt 4 , art. 90 § 1, art. 133 § 1, art. 134 § 2, art. 135, art. 138, art. 141 § 4 , art. 149, art. 171 p.p.s.a. przez błędną interpretację, zastosowanie i odmowę zastosowania właściwych przepisów prawa materialnego. Z tej przyczyny postanowienie to winno ulec uchyleniu, a sprawa powinna zostać rozstrzygnięta ponownie. W odpowiedzi na skargę kasacyjną wniesiono o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do przepisu art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. skarga podlega odrzuceniu, jeżeli sprawa nią objęta, pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Skarga wniesiona w niniejszej sprawie na bezczynność Ministra Obrony Narodowej w przedmiocie nierozpoznania wniosku z dnia 5 września 2006 r. o stwierdzenie nieważności orzeczeń Wojskowej Komisji Morsko-Lekarskiej Marynarki Wojennej w Gdańsku z dnia [...] listopada 1984 r., nr [...] i nr [...], wobec powołanego przez Sąd I instancji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 listopada 2006 r., została słusznie odrzucona na podstawie powołanego przepisu, ponieważ jej rozpoznanie stanowiłoby naruszenie powagi rzeczy osądzonej. W takiej sytuacji zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia szeregu przepisów prawa materialnego oraz argumenty mające potwierdzić słuszność skargi nie mogły zostać uznane za umotywowane. Ze wskazanych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną .Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 p.p.s.a. – orzekł jak w sentencji postanowienia.