II SA/Gd 871/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Przybielski, Sędziowie Sędzia WSA Janina Guść,, Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz (spr.), Protokolant Agnieszka Szczepkowska, po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 13 maja 2003 r. nr [...] w przedmiocie warunki zabudowy i zagospodarowania terenu 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej kwotę 10 (dziesięć) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 17 kwietnia 2003 roku, nr [...], wydaną na podstawie art. 157 § 2 i 3 w zw. z art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 40 ust. 3 i art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity: Dz. U. z 1999 roku, nr 15, poz. 139 ze zm.), odmówiło wszczęcia na wniosek M. W. postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Gminy Ż. z dnia 19 października 1995 roku, nr [...], o ustaleniu na wniosek J. i Z. B. warunków zabudowy i zagospodarowania terenu położonego w Ż. przy ul. P. - działka nr [...], dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego bliźniaczego. W uzasadnieniu Kolegium stwierdziło, iż M. W. (obecnie: B.), ówczesna właścicielka działki nr [...] położonej w Ż. przy ul. W. [...], wnioskiem z dnia 7 maja 1997 roku, zwróciła się o stwierdzenie nieważności wyżej opisanej decyzji Burmistrza Gminy Ż., zarzucając sprzeczność planowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jak wskazało Kolegium, decyzją z dnia 10 listopada 1997 roku, nr 787/97, Kolegium odmówiło stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji Burmistrza Gminy Ż. i po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia 16 lutego 1998 roku, utrzymało ww. decyzję w mocy (decyzja Samorządowego Kolegium z dnia 16 lutego 1998 roku, nr 272/98). Kolegium wskazało przy tym, iż w toku postępowania sądowego toczącego się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym Ośrodkiem Zamiejscowym w Gdańsku, ze skargi M. W. na decyzję Kolegium z dnia 16 lutego 1998 roku, do postępowania sądowego przystąpiła A. K., która nabyła nieruchomość przy ul. W. [...] w Ż. od skarżącej M. W.. Jak wskazało dalej Kolegium - Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpatrzeniu skargi Anny Kajtanowskiej, wyrokiem z dnia 5 czerwca 2002 roku, wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 2199/99, uchylił obie ww. decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego (nr [...] i nr [...]). Kolegium stwierdziło także, iż rozpatrując ponownie sprawę ustaliło, iż M. W. nie ma legitymacji do skutecznego wniesienia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Gminy Ż. z dnia 19 października 1995 roku albowiem nie była ona stroną postępowania zakończonego ową decyzją (nie wykazała, iż posiada interes prawny w rozumieniu art. 28 k.p.a.). W szczególności Kolegium wskazało, iż należąca do M. W. w chwili składania wniosku działka nr [...] przy ul. W. [...] w Ż. nie ma wspólnej linii granicznej z działką nr [...] przy ul. P. 18, na terenie której realizowana ma być planowana inwestycja, działki te mają bowiem jedynie wspólny jeden punkt graniczny, a nadto - wbrew twierdzeniom wnioskodawczyni zawartym we wniosku - w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie została zapisana zasada przemiennego posadowienia budynków mieszkalnych przy ul. P. i ul. W., mająca na celu stworzenie prześwitów w zabudowie dających wszystkim mieszkańcom widok na wzgórza morenowe. A. K. wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Kolegium z dnia z dnia 17 kwietnia 2003 roku podnosząc, iż decyzja Burmistrza Gminy Ż. z dnia 19 października 1995 roku, jako sprzeczna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy Ż. nr [...] z dnia 11 czerwca 1992 roku, jest nieważna zgodnie z treścią art. 46a ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym. Stwierdziła także, iż przywoływana we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji przemienność zabudowy, umożliwiająca wgląd w środowisko wzgórz morenowych wszystkim mieszkańcom osiedla, wynika jednoznacznie z graficznej części planu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 13 maja 2003 roku, nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § l pkt 3 w zw. z art. 127 § 3 i art. 157 § 2 i 3 oraz art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego, a także art. 40 ust. 3 i art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym, umorzyło postępowanie odwoławcze. W uzasadnieniu Kolegium stwierdziło, iż A. K. nie ma legitymacji do złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie niniejszej sprawy. Legitymację taką według Kolegium mają bowiem jedynie strony postępowania o wydanie warunków zabudowy zagospodarowania terenu oraz wnioskodawca tj. M. W.. Jak stwierdziło nadto Kolegium - A. K. - obecna właścicielka działki nr [...] poło w Ż. przy ul. W. [...], nie była i nie jest stroną postępowania dotyczącego ustalenia warunków zabudowy działki nr [...], z tych samych przyczyn, które Kolegium opisało w stosunku do M. W. w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Nie jest ona także stroną postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Gminy Ż., bowiem nie składała wniosku o stwierdzenie jej nieważności, a egzemplarz decyzji Kolegium z 17 kwietnia 2003 r. został jej doręczony jedynie do wiadomości, z tego względu, że była ona uczestnikiem postępowania sądowego ze skargi M. W. do Naczelnego Sądu Administracyjnego na poprzednie decyzje Kolegium wydane w niniejszej sprawie, popierającym skargę M. W. i ma prawo wiedzieć, jaki jest dalszy tok postępowania w sprawie po wydaniu ww. wyroku. Kolegium uznało przy tym, iż uczestnictwo w postępowaniu sądowym nie przesądza o tym, że A. K. miałaby posiadać legitymację do uczestnictwa jako strona w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Miasta Ż. albowiem wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 czerwca 2002 roku, wydany w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 2199/99, nie zawiera oceny prawnej w zakresie uznania Anny Kajtanowskiej za stronę postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu w drodze kwestionowanej decyzji Burmistrza Gminy Ż. lub w sprawie stwierdzenia nieważności tejże decyzji. W skardze na powyższą decyzję Kolegium A. K. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 17 kwietnia 2003 roku, nr 2809/02 i decyzji Burmistrza Gminy Ż. z dnia 19 października 1995 roku, nr [...]. Precyzując treść skargi na rozprawie w dniu 9 listopada 2005 roku stwierdziła, iż wnosi jedną skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 13 maja 2003 roku, nr [...] i w granicach tej sprawy domaga się skontrolowania pozostałych dwóch decyzji wskazanych powyżej (oświadczenie skarżącej - k. 32 akt). W uzasadnieniu skargi wskazała, iż złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy jako aktualna właścicielka nieruchomości przy ul. W. [...] w Ż.. Podała także, iż w czasie rozpatrywania skargi M. W. przez Naczelny Sąd Administracyjny przystąpiła do sprawy w charakterze strony, jako następca prawny M. W.. Stwierdziła także, iż ma interes prawny w rozumieniu art. 28 k.p.a. upoważniający ją do wnoszenia o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Gminy Ż., wywodzący się z treści obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Osiedla W. w Ż., który stanowi obowiązujące prawo. Wskazała nadto, iż w jej ocenie organ odwoławczy nie ocenił w sposób właściwy wagi naruszenia tego planu na skutek wydania przedmiotowej decyzji Burmistrza pomimo, iż stanowi ona rażące naruszenie obowiązujących przepisów ustawy o planowaniu przestrzennym. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz uzasadnieniu decyzji Kolegium z dnia 17 kwietnia 2003 roku. Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. nr 153, poz. 1269). Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to między innymi, że sąd administracyjny nie musi w ocenie legalności zaskarżonej decyzji ograniczać się tylko do zarzutów sformułowanych w skardze, ale może wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu (por. T. Woś - Postępowanie sądowo-administracyjne, Warszawa 1996 r., str. 224). W niniejszej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze orzekało jako organ pierwszej instancji właściwy do rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji wydanej przez Burmistrza Gminy Ż. zgodnie z regułą wynikającą z art. 157 § 1 k.p.a. Zgodnie z przepisem art. 127 § 3 k.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zaskarżoną decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało po rozpoznaniu wniosku skarżącej o ponowne rozpoznanie sprawy, przy czym w składzie Kolegium orzekającym wskutek złożenia przez skarżącą wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy znajdowała się K. M., która była również członkiem składu Kolegium rozpoznającego niniejszą sprawę po raz pierwszy. Przepis art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. stanowi, że pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał udział w niższej instancji w wydaniu zaskarżonej decyzji. Art. 27 § 1 k.p.a. stanowi zaś, iż członek organu kolegialnego podlega wyłączeniu w przypadkach określonych w art. 24 § 1 k.p.a. Kwestia wyłączenia pracownika organu administracji publicznej lub członka organu kolegialnego orzekającego w postępowaniu wszczętym wskutek złożenia przez stronę wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy na podstawie art. 127 § 3 k.p.a. była przedmiotem szeregu wypowiedzi w orzecznictwie i doktrynie postępowania administracyjnego. Pierwotnie dominował pogląd, w myśl którego w tego rodzaju postępowaniu nie znajduje zastosowania przepis art. 24 § 1 k.p.a. z uwagi na to, że postępowanie oparte na przepisie art. 127 § 3 k.p.a. pozbawione jest cechy dewolutywności – a zatem nie występują tu organy wyższej i niższej instancji (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 listopada 1999 roku, sygn. akt II SA 699/99, Baza Orzeczeń LEX nr 46260 oraz z 15 kwietnia 1999 roku, sygn. akt II SA 291/99, Baza Orzeczeń LEX nr 46798). Obecnie przeważające wydaje się stanowisko, które podziela także i Sąd rozpoznający niniejszą sprawę, w myśl którego w postępowaniu z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, prowadzonym na podstawie art. 127 § 3 k.p.a., wyłączeniu podlega także pracownik organu administracji (lub członek organu kolegialnego) biorący udział w wydaniu decyzji po raz pierwszy (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 września 2002 roku, sygn. akt V SA 2535/01, Baza Orzeczeń LEX nr 149513, z dnia 15 stycznia 2003 roku, sygn. akt V SA 1313/02, nie publ., z dnia 28 lutego 2003 roku, sygn. akt V SA 2701/02, nie publ., z dnia 11 grudnia 2003 roku, sygn. akt SA/Bd 2288/03, nie publ., z dnia 24 maja 1983 roku, sygn. akt I SA 1714/82, ONSA 1983, nr 1, poz. 35, zob. także: M. Jaśkowska, A. Wróbel. "Kodeks Postępowania Administracyjnego. Komentarz.", Warszawa 2005, str. 222). Jak wskazał bowiem Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 11 grudnia 2003 roku (sygn. akt SA/Bd 2288/03) przeciwko wcześniej przyjmowanemu stanowisku przemawia istota ponownego rozpoznania sprawy i przyczyna wyłączenia wskazana w art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. W literaturze przedmiotu wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy traktuje się jako szczególny środek odwoławczy, surogat odwołania, równoważnik odwołania, nadzwyczajny środek prawny, sui generis odwołanie. Wniosek taki określa się także jako remonstrancję (przedstawienie). W orzecznictwie sądowym nie budzi wątpliwości, że wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy spełnia w istocie taką samą rolę jak odwołanie. Wniesienie wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy powoduje obowiązek wszczęcia postępowania (art. 61 § 1 k.p.a.). Przy czym organ, do którego złożono wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, ma obowiązek ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy. Wynika to z odesłania do odpowiedniego stosowania przepisów dotyczących odwołań. Z tego samego powodu strona zobowiązana jest złożyć ten wniosek w terminie 14 dni od daty otrzymania decyzji (zob. uzasadnienie uchwały Sądu Najwyższego z dnia 5 listopada 1997 r., III ZP 34/97, OSNAPiUS 1998, nr 4, poz. 105, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 1996 r., I SA 1296/95, Glosa 1996, nr 4, s. 134, zob. także komentarz do art. 127 k.p.a. A. Wróbla w: M. Jaśkowska, A. Wróbel "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz" Zakamycze 2000). Wyczerpanie tego swoistego środka odwoławczego jest również warunkiem wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, a nie wyczerpanie tej drogi powoduje odrzucenie skargi (tak Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 19 lutego 1997 roku, sygn. akt III SA 1/96 oraz uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 9 grudnia 1996 roku, OPS 4/96, ONSA 1997, nr 2, poz. 44). Środek ten w istocie rzeczy ma zatem wszelkie cechy odwołania, poza dewolutywnością. Nie przenosi jedynie rozpoznania sprawy do organu wyższej instancji. Jak zaznaczył przy tym Naczelny Sąd Administracyjny w cytowanym uzasadnieniu - należy w tym miejscu wskazać na przepis art. 78 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 roku - Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. nr 78. poz. 483), który wskazuje, że każdy ma prawo do zaskarżania orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji. Dokonując zatem interpretacji przepisu art. 127 § 3 k.p.a. przy uwzględnieniu treści wskazanego przepisu konstytucyjnego należy dojść do wniosku, że punkt ciężkości spoczywa na prawnej możliwości ponownego rozstrzygnięcia tej samej sprawy. Tym samym należy podzielić pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarty w uchwale z dnia 9 grudnia 1996 roku (OPS 4/96), że kwestią drugorzędną jest to, czy do kolejnego rozstrzygnięcia sprawy właściwy jest organ wyższego stopnia, czy też ten sam organ, który rozstrzygnął sprawę w I instancji. Przepisy procedury administracyjnej dotyczące wyłączenia od rozpoznania sprawy w postępowaniu odwoławczym pracownika (lub członka organu kolegialnego) wydającego decyzję w I instancji odgrywają istotną rolę i mają na celu zapewnienie stronom gwarancji obiektywizmu i bezstronności przy ponownym rozpoznaniu sprawy przez organ odwoławczy (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 7 marca 2005 roku, sygn. akt P 8/03, OTK-A 2005/3/20). Gwarancje te powinny być zapewnione w najwyższym możliwym do osiągnięcia stopniu także i stronom postępowania prowadzonego ponownie przez ten sam organ wskutek złożenia wniosku opartego na art. 127 § 3 k.p.a. Instrumentem pozwalającym na zapewnienie stronom tego rodzaju gwarancji jest zawarte w art. 127 § 3 k.p.a. unormowanie, zgodnie z którym do wniosków o ponowne rozpatrzenie sprawy stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań. Przepisy art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. i art. 27 § 1 k.p.a. wprowadzają zakaz udziału w ponownym rozpoznaniu sprawy, dokonywanym wskutek wniesienia odwołania, pracownika organu administracji (lub członka organu kolegialnego), który brał udział w wydaniu decyzji, od której wniesiono odwołanie. Zatem wniesienie odwołania uniemożliwia udział w zainicjowanym w ten sposób etapie postępowania administracyjnego pracownika organu administracji (lub członka organu kolegialnego), który uczestniczył w wydaniu decyzji w I instancji. Odpowiednie stosowanie przepisów o odwołaniu do wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy pozwala na przyjęcie, że na podstawie art. 127 § 3 k.p.a. w związku z art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. i art. 27 § 1 k.p.a. złożenie takiego wniosku uniemożliwia udział pracownika organu administracji (lub członka organu kolegialnego) w tej fazie postępowania, którą czynność ta zainicjowała. Chodzi bowiem o to, aby ta sama osoba nie orzekała ponownie w sprawie, w której już raz zajęła stanowisko. Skoro zatem w składzie Samorządowego Kolegium Odwoławczego ponownie rozpoznającym niniejszą sprawę brała udział osoba, która wydawała w tej sprawie pierwszą decyzję, to postępowanie prowadzące do wydania zaskarżonej decyzji dotknięte było wadą w postaci naruszenia przepisów art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. w zw. z art. 27 § 1 k.p.a. i art. 127 § 3 k.p.a., stanowiącą podstawę wznowienia postępowania określoną w art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. Naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania - zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji. Przy czym naruszenie to stanowi przesłankę uzasadniającą uchylenie decyzji przez Wojewódzki Sąd Administracyjny bez względu na to, czy miało ono, czy też nie miało wpływu na wynik sprawy. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 1 i art. 209 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd zważył przy tym, iż w świetle powyższych ustaleń rozstrzyganie o zasadności decyzji wydanej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w dniu 17 kwietnia 2003 roku (czy też o ważności decyzji wydanej przez Burmistrza Gminy Ż. w dniu 19 października 1995 roku) byłoby przedwczesne albowiem to Samorządowe Kolegium Odwoławcze, uwzględniając wyłączenie od ponownego rozpoznania sprawy członków składu, który wydał decyzję z dnia 17 kwietnia 2003 roku, musi najpierw ponownie rozpatrzyć w trybie art. 127 § 3 k.p.a. niniejszą sprawę i w tym celu przeprowadzić postępowanie administracyjne w sposób zgodny z przepisami ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 roku, nr 98, poz. 1071 ze zm.), a następnie dokonać oceny czy w świetle poczynionych ustaleń zachodzą przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Gminy Ż. z dnia 19 października 1995 roku. Wojewódzki Sąd Administracyjny miał przy tym także na uwadze, iż zgodnie z treścią art. 99 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego, wydanym przed dniem 1 stycznia 2004 roku, z zastrzeżeniem art. 100 (dotyczącego uchwał Naczelnego Sądu Administracyjnego), wiąże w sprawie wojewódzki sąd administracyjny oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia. Przy czym obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego ciążący na organie i sądzie może być wyłączony tylko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, a także po wzruszeniu wyroku pierwotnego środkami przewidzianymi prawem (tak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 14 maja 2004 roku, II SA 1221/03, Baza Orzeczeń LEX nr 146754). Skoro zatem w postępowaniu zakończonym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 czerwca 2002 roku (sygn. akt II SA/Gd 2199/99) A. K. została uznana za stronę postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wydanej przez Burmistrza Gminy Ż. dnia 19 października 1995 roku albowiem Naczelny Sąd Administracyjny dopuścił ją do udziału w sprawie jako następcę prawnego skarżącej, co wprost wynika z treści wyroku, w którym wskazuje się, iż zapadł on po rozpoznaniu skargi Anny Kajtanowskiej, to poza wszelką wątpliwością w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pozostaje, iż A. K. jest stroną w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Gminy Ż., a zatem Kolegium winno ponownie rozpatrzyć niniejszą sprawę merytorycznie.