III SA/Lu 560/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Wieczorek, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Czaja,, Sędzia NSA Marek Zalewski (sprawozdawca), Protokolant Referent Monika Kutarska-Wolińska, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 25 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi J. R. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "[...]" w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wstrzymania świadczeń usług hotelarskich do czasu usunięcia stwierdzonych uchybień oddala skargę. UZSADNIENIE Decyzją z dnia [...] nr [...] wydaną na podstawie art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001r. Nr 79, poz. 856 ze zm.), art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 41 ust. 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych (Dz. U. z 2004 r. Nr 223 poz. 2268 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania J. R. prowadzącego działalność jako PPHU "[...]" w B. od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] Nr [...] o wstrzymaniu świadczenia usług hotelarskich w obiekcie przy A. do czasu usunięcia stwierdzonych uchybień, Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało zaskarżoną decyzję w całości w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że w dniu 14 marca 2006 r. zwrócił się do skarżącego o przedłożenie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie wskazanego obiektu, książki obiektu z wpisami potwierdzającymi przeprowadzenie okresowych kontroli wymaganych przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) oraz protokółu kontroli Państwowej Inspekcji Sanitarnej. W dniu 27 marca 2006 r. skarżący wniósł pismo z prośbą o przedłużenie terminu do złożenia wskazanych dokumentów do dnia 30 kwietnia 2006r., co uzasadnił koniecznością zamontowania czujników przeciwpożarowych, wymaganych przy zakwaterowaniu powyżej 50 osób. Mimo wyrażenia zgody na przedłużenie terminu, skarżący nie przedstawił wymaganych dokumentów. W konsekwencji, Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] orzekł o wstrzymaniu J. R. prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą PPH "[...]" w obiekcie przy ul. A., świadczenia usług hotelarskich do czasu usunięcia stwierdzonych uchybień. W odwołaniu skarżący wskazał, że wykonał nakazane zalecenia, między innymi założył uziemienie odgromowe na budynku hotelowo-biurowym i dokonał pomiarów oporności uziemienia, wydzielił korytarze hotelowe drzwiami ognioodpornymi z samozamykaczami, zainstalował czujniki przeciwpożarowe połączone z centralą. Dodał, że posiada wymagane atesty i certyfikaty na urządzenia techniczne i materiały budowlane oraz, że złożył u Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej, u Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska oraz w Państwowej Inspekcji Pracy wnioski o dokonanie odbioru i dopuszczenie do użytkowania budynku hotelarsko-biurowego. Organ odwoławczy wydając przedmiotową decyzję wziął pod uwagę, że zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. o usługach turystycznych, zwanej dalej ustawą, usługi hotelarskie mogą być świadczone w obiektach, które spełniają wymagania co do wielkości obiektu, jego wyposażenia oraz zakresu świadczonych usług, ustalone dla rodzaju i kategorii, do których został on zaszeregowany. Ponadto obiekty te muszą spełniać wymagania sanitarne, przeciwpożarowe oraz inne określone odrębnymi przepisami. Stosownie do art. 40 ust. 3 i 4 ustawy, wójt (burmistrz, prezydent), w zakresie swojej właściwości miejscowej ma prawo kontrolować przestrzeganie wymagań między innymi sanitarnych i przeciwpożarowych w obiektach hotelarskich i innych obiektach, w których świadczone są usługi hotelarskie poprzez dokonywanie kontroli wszystkich pomieszczeń i urządzeń wchodzących w skład kontrolowanych obiektów. Ma też prawo żądać okazania dokumentów potwierdzających spełnienie przez obiekt wymagań co do wielkości obiektu, jego wyposażenia, zakresu świadczonych usług a także wymagań sanitarnych, przeciwpożarowych oraz innych określonych odrębnymi przepisami. Spełnienie określonych wyżej wymagań stosownie do § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 19 sierpnia 2004 r. w sprawie obiektów hotelarskich i innych obiektów, w których są świadczone usługi hotelarskie (Dz. U z 2006, nr 22 poz. 169) w zakresie wymagań budowlanych dokumentuje się decyzją o pozwoleniu na budowę wraz z potwierdzonym zawiadomieniem właściwego organu o przystąpieniu do użytkowania obiektu lub decyzją o pozwoleniu na użytkowanie obiektu bądź też decyzją o pozwoleniu na zmianę sposobu użytkowania obiektu, także książką obiektu z wpisami potwierdzającymi przeprowadzenie okresowych kontroli wymaganych ustawą z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr z 2003r. Nr 207, poz. 2016, ze zm.), w zakresie wymagań przeciwpożarowych dokumentuje się opinią właściwej miejscowo Komendy Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej, lub protokółem okresowej kontroli Państwowej Straży Pożarnej natomiast w zakresie wymagań sanitarnych opinią właściwego miejscowo państwowego powiatowego inspektora sanitarnego lub protokółem okresowej kontroli Państwowej Inspekcji Sanitarnej. W przypadku stwierdzenia, że obiekt hotelarski nie spełnia powyższych wymagań, organ prowadzący ewidencję obiektu może nakazać wstrzymanie usług hotelarskich do czasu usunięcia stwierdzonych uchybień (art. 41 ust. 2 ustawy). Prowadząc kontrolę w tym kierunku organ wezwał skarżącego do okazania dokumentów co do spełnienia przez obiekt wymagań budowlanych, przeciwpożarowych i sanitarnych. Zarówno w terminie zakreślonym przez organ pierwszej instancji jak i terminie wskazanym przez skarżącego nie przedstawił on żądanych dokumentów, co uprawniało organ do wydania przedmiotowej decyzji. Kolegium nie doszukało się w tym rozstrzygnięciu przekroczenia granic uznania administracyjnego. Wprawdzie przepis art. 41 ust. 2 ustawy o usługach turystycznych stanowi, że organ prowadzący ewidencję może nakazać wstrzymanie świadczenia usług hotelarskich, co sugeruje, że ma pewną swobodę orzekania w tym zakresie, niemniej wobec dalszych ustaleń poczynionych w toku postępowania odwoławczego jedynym dopuszczalnym rozstrzygnięciem jest bezwzględnie wstrzymanie usług hotelarskich. Zaznaczyć bowiem trzeba, że dopiero w dniu 5 maja 2006 r. skarżący powiadomił Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej, Państwową Inspekcję Pracy oraz Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska o zakończeniu budowy obiektu hotelowo-biurowego PPHU "[...]" i zamiarze przystąpienia do jego użytkowania, wnosząc o zajęcie przez te organy stanowiska w sprawie zgodności wykonania obiektu z projektem budowlanym. W związku z powyższym Kolegium w toku postępowania odwoławczego wystąpiło do skarżącego o przedstawienie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie tego obiektu. Do dnia wydania niniejszej decyzji skarżący decyzji takiej nie przedstawił. W tym stanie rzeczy w ocenie Kolegium nie ulega wątpliwości, że skarżący nie wykazał w wymagany sposób, aby obiekt ten spełniał warunki, o których stanowi art. 35 ust. 2 ustawy o usługach turystycznych i że w ogóle może być wykorzystywany, pomimo, że nie posiada zezwolenia na użytkowanie. Podnoszone w odwołaniu okoliczności, że wykonał nakazane zalecenia, Kolegium uznaje za działania pozorne, mające na celu wydłużenie postępowania, które nie stanowią dostatecznej przeciwwagi dla potwierdzonego braku spełnienia przez przedmiotowy obiekt wymagań, o których mowa wyżej. J. R. wniósł na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, w której nie precyzuje żadnych naruszeń prawa przez organy orzekające w sprawie, lecz podnosi, że zostały spełnione wszystkie warunki do użytkowani obiektu, zaś opóźnienie wynikało z jego choroby. Ponadto skarżący wskazuje, że miał podstawy by uważać, że prowadzi działalność w zgodzie z obowiązującymi przepisami. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie i podtrzymało swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, a zatem podlega oddaleniu. Przyczyną wydania decyzji o wstrzymaniu świadczenia usług hotelarskich była odmowa przedstawienia w toku postępowania administracyjnego dokumentów świadczących o spełnieniu ustawowych wymogów wobec obiektów hotelarskich. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd dokonuje kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Organ odwoławczy wnikliwie i trafnie uzasadnił wydaną decyzję. Uzasadnienie to wyczerpuje problematykę przedmiotowej sprawy, zatem powtarzanie jej byłoby zbędne. Skarżący nie wskazuje żadnych uchybień prawa, jakich miałby się dopuścić organ wydając zaskarżoną decyzję. Stwierdza natomiast, że w jego ocenie spełnione zostały wszystkie warunki do użytkowania obiektu. Przypomnieć należy skrótowo , że zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 19 sierpnia 2004 r. w sprawie obiektów hotelarskich i innych obiektów, w których są świadczone usługi hotelarskie (Dz. U z 2006, nr 22 poz. 169), spełnianie w obiektach hotelarskich wymagań określonych w art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych dokumentuje się wyliczonymi tam dowodami (takimi jak decyzja o pozwoleniu na budowę, opinia rzeczoznawcy budowlanego, książka obiektu, opinia komendy powiatowej (miejskiej) Państwowej Straży Pożarnej, protokół okresowej kontroli Państwowej Straży Pożarnej; opinia państwowego powiatowego inspektora sanitarnego, protokół okresowej kontroli Państwowej Inspekcji Sanitarnej). Skarżący, prowadząc hotel, nie dysponował dokumentami, które wykazują, iż obiekt spełnia wymagania określone w art. 35 ust. 1 pkt 2, zatem organ prowadzący postępowanie zgodnie z art. 41 ust. 2 ustawy mógł nakazać wstrzymanie świadczenia usług hotelarskich. Zgodnie z koncepcją założoną w ustawie, organ ten nie bada samodzielnie, czy warunki te w istocie są spełnione, opiera się wyłącznie na zaświadczeniach i orzeczeniach precyzyjnie wskazanych w przepisach wykonawczych, wydanych przez wyspecjalizowane służby. Skoro bezsporne jest, że skarżący nie przedstawił wszystkich wymaganych przepisami dowodów w trakcie postępowania administracyjnego, wydanie zaskarżonej decyzji było w pełni uzasadnione. Uznawszy zatem, że zarzuty skargi są bezzasadne, a zaskarżona decyzja prawa nie narusza, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. u. nr 153 poz. 1270 ze zm.), Sąd orzekł jak w sentencji.