I OSK 1287/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Kacprzak Sędziowie NSA Joanna Runge - Lissowska (spr.) NSA Marek Stojanowski Protokolant Edyta Pawlak po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej H. O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 25 stycznia 2007 r. sygn. akt II SA/Bd 1112/06 w sprawie ze skargi H. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie dodatku mieszkaniowego oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 28 stycznia 2007 r. sygn. akt II SA/Bd 1112/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę H. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...], którą utrzymana została w mocy decyzja Burmistrza Miasta K. z dnia [...] nr [...], odmawiająca, we wznowionym postępowaniu, uchylenia decyzji w przedmiocie odmowy przyznania H. O. dodatku mieszkaniowego. W uzasadnieniu wyroku Sąd wyjaśnił, iż odmowa przyznania dodatku decyzją Burmistrza z [...] nastąpiła z uwagi na przekroczenie kryterium dochodowego - prowadzenie gospodarstwa z bratem i sumowanie dochodów, a we wniosku o wznowienie postępowania H. O. wskazała, że w sprawie zaistniały nowe okoliczności, gdyż Sąd Okręgowy w W. wydał postanowienie z dnia [...] lipca 2005 r. o podziale lokalu do użytkowania, co oznacza, że prowadzi ona z bratem odrębne gospodarstwa domowe, zatem ich dochody nie powinny być sumowane. Z odmową uchylenia przez organy decyzji we wznowionym postępowaniu, Sąd zgodził się, stwierdzając, iż jako podstawę wznowienia H. O. wskazała art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., którą był brak wiedzy o okolicznościach i dowodach mających istotne znaczenie w sprawie, a okolicznością taką był fakt prowadzenia odrębnego gospodarstwa domowego, co potwierdza postanowienie Sądu z 25 lipca 2005 r., jednak okoliczność ta powinna była być podniesiona w postępowaniu o przyznanie dodatku, a nie może być skuteczna prawnie we wznowieniowym postępowaniu, gdyż postanowienie Sądu nie może być uznane jako dowód istniejący w dniu wydania decyzji o dodatku, a nieznane organowi orzekającemu w sprawie. Reprezentowana przez adwokata z urzędu, H. O. wniosła skargę kasacyjną od tego wyroku, domagając się jego uchylenia i zmiany orzeczenia co do meritum lub uchylenia i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania i zarzucając mające wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów prawa procesowego a w szczególności art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że z przyczyn niezawinionych przez stronę brak było w aktach oświadczenia co do prowadzenia gospodarstwa domowego, zatem w dniu wydania decyzji odmawiającej przyznania dodatku organ nie znał jego treści, choć skarżąca była pewna, że organ tę okoliczność zna, tak więc zostały spełnione przesłanki, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod uwagę tylko nieważność postępowania. Związanie granicami skargi oznacza, że o ile nie zachodzą podstawy nieważności, Sąd ten może rozpoznać sprawę tylko w granicach przytoczonych w skardze kasacyjnej zarzutów. W niniejszej sprawie nie zachodziła żadna z przyczyn nieważności postępowania wymienionych w § 2 art. 183 P.p.s.a., zatem sprawę można było rozpoznać tylko pod kątem usprawiedliwionych bądź nie zarzutów skargi kasacyjnej. H. O. zarzuciła wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. przez jego błędną wykładnię. Podstawy skargi kasacyjnej określa art. 174 P.p.s.a., wskazuje ich dwie - naruszenie prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) oraz naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Podstawa skargi kasacyjnej H. O. z formalnego punktu widzenia mieści się w ramach art. 174 P.p.s.a., jednak nie jest usprawiedliwiona w rozumieniu art. 184 P.p.s.a. Przepisami postępowania, które mogą być naruszone przez wojewódzkie sądy administracyjne są te przepisy, które regulują zasady postępowania sądowoadminstracyjnego, a tymi są przepisy P.p.s.a. - ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. To przepisy tego aktu są tymi, o których mowa w art. 174 pkt 2 tej ustawy. Natomiast przepisy k.p.a. regulują zasady postępowania przed organami administracji publicznej i w ich świetle wojewódzkie sądy oceniają działanie organów, jednak same w swoim postępowaniu przepisów tych nie stosują. Przytoczenie więc samego tylko przepisu k.p.a. bez powiązania z jakimkolwiek przepisem P.p.s.a. czyni zarzut nietrafnie postawionym. Stawiając zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. H. O. powołała się ogólnie na art. 174 P.p.s.a., jednak ten przepis tylko określa podstawy skargi kasacyjnej, zatem powołanie się na ten przepis jest niewystarczające, gdyż nie reguluje on zasad postępowania przed wojewódzkimi sądami administracyjnymi, które sądy te mogłyby naruszyć. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 184 P.p.s.a. O wynagrodzeniu pełnomocnika ustanowionego z urzędu orzeknie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy.