III SA/Kr 342/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Wołek Sędziowie NSA Grażyna Danielec spr. NSA Krystyna Kutzner Protokolant Urszula Ogrodzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia 18 stycznia 2005r., nr: [...] w przedmiocie wymeldowania skargę oddala. Wojewoda [...] decyzją z dnia 18 stycznia 2005 r. Nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jednolity: Dz. U. z 2001 r. Nr 87, póz. 960 z późn. zm.) po rozpatrzeniu odwołania M. P. od decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] listopada 2004 r. Nr [...] odmawiającej wymeldowania z pobytu stałego M. B. z lokalu położonego przy ul. [...] w K. - utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że Prezydent Miasta K. działając na podstawie art. 15 ust. 2 cyt. ustawy zaskarżoną decyzją odmówił wymeldowania z pobytu stałego M. B. z lokalu przy ul.[...] w K. uznając, iż brak jest podstaw do wymeldowania, albowiem nie opuścił on powyższego lokalu. W odwołaniu od decyzji skarżący kwestionuje prawidłowość ustaleń dokonanych przez organ pierwszej instancji. Podważa również wiarygodność zeznań świadków. Strona odwołująca się podnosi także, iż przesłanka niezbędna do wymeldowania istniała już w dacie złożenia wniosku o wymeldowanie, gdyż w tym czasie M. B. przebywał od dwóch miesięcy poza granicami kraju - w N. Zarówno powyższa okoliczność jak i wadliwość przeprowadzonego postępowania dają podstawę do zmiany decyzji i wymeldowania M. B. z lokalu przy ul. [...] w K. w oparciu o przepis art. 15 ust. 2 powołanej na wstępie ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Organ odwoławczy po rozpoznaniu sprawy w wyniku odwołania, stwierdził, że decyzja pierwszoinstancyjna wydana została w oparciu o rzetelnie zebrany i prawidłowo oceniony materiał dowodowy co znalazło wyraz w obszernym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z przytoczeniem dowodów, którym organ dał wiarę i na których oparł swoje rozstrzygnięcie, co czyni zbędnym przytaczanie tych samych wywodów raz jeszcze przez organ II instancji. Organ II instancji odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu stwierdził, że stan opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu powinien być przejawem woli osoby opuszczającej lokal, a M. B. takiej woli nie przejawia, gdyż w żaden sposób nie można uznać, że opuścił przedmiotowy lokal, i fikcyjnie utrzymuje tam zameldowanie na pobyt stały. Dalej organ podnosi, że fikcyjność zameldowania - którą należy zlikwidować decyzją administracyjną- ma miejsce tylko wówczas, gdy ktoś opuszcza lokal definitywnie, i nie dokonuje wymeldowania. "Opuszczenie" o którym mowa w art. 15 ust. 2 ustawy można porównać do porzucenia rzeczy, której własności ktoś się wyzbywa i więcej się nią nie interesuje. Wiąże się to między innymi z zabraniem rzeczy, nie partycypowanie w kosztach utrzymania mieszkania, zerwania wszelkich kontaktów z tym mieszkaniem. Krótkotrwałe wyjazdy za granicę a niekiedy nawet i dłuższe wyjazdy związane z kształceniem się (studia), leczeniem, wykonywaniem pracy przez okres objęty kontraktem nie świadczą o tym, że osoba tu w kraju zrezygnowała z miejsca pobytu stałego, że to miejsce opuściła w sposób trwały i powinna być wymeldowana w drodze decyzji. Zdaniem organu osoba posiadająca tytuł prawny do lokalu może korzystać z konstytucyjnego prawa swobodnego poruszania się bez obawy, że zostanie wymeldowana. Wyjazd za granicę jest prawnie dozwolony. Chybiony jest zarzut, w ocenie organu, jakoby zaistniała podstawa do wymeldowania M. B. wówczas, gdy wszczęte zostało postępowanie. Organy administracyjne wydają bowiem decyzję na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydania decyzji i taki stan został wzięty pod uwagę. Skoro Pan M. B. posiada tytuł prawny do rzeczonego lokalu, z lokalu tego korzysta według własnego uznania, opłaca świadczenia, każdorazowo z zagranicy wraca do tegoż mieszkania traktując go jako miejsce swego pobytu stałego i te wszystkie okoliczności znalazły potwierdzenie w materiale dowodowym to uznać należy, że brak było podstaw do wymeldowania. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł M. P. Skarżący podniósł te same zarzuty, które zawarł w odwołaniu od decyzji l instancji, a mianowicie błędne ustalenie okoliczności faktycznych przyjętych za podstawę decyzji, oparcie ustaleń na wyjaśnieniach M. B., nie wzięcie pod uwagę, że jak sam przyznał przez kilka miesięcy przebywał poza granicami kraju. Nadto zarzucił, iż organ II instancji nie ustosunkował się do zarzutów odwołania. Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w motywach zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd Administracyjny bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego, nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi (art. 3 § 1 i art. 134 § 1 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. W rozpoznawanej sprawie Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa materialnego oraz prawa procesowego przez organy wydające decyzję. Stosownie do przepisu art. 15 ust 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t. j. Dz. U. z 2001 r. Nr 87, póz. 960 z późn. zm.), w brzmieniu obowiązują w dniu wydania zaskarżonej decyzji, jedyną przesłanką, jaka musi zachodzić przy wymeldowaniu, jest opuszczenie miejsca pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 2 miesiące i nie dopełnienie obowiązku wymeldowania się. W sprawie niniejszej organy w sposób prawidłowy ustaliły, że ta przesłanka nie zachodziła. Przeprowadzone przez organ l instancji postępowanie w sposób jednoznaczny wykazało, wbrew temu co twierdzi skarżący, że M. B. w przedmiotowym lokalu mieszka i stanowi ono jego centrum życiowe. Fakt ten został udowodniony zarówno przez zeznania świadków jak i przeprowadzone oględziny przedmiotowego mieszkania. Podnieść należy, iż, jak trafnie podkreślił to organ II instancji, wyjazd poza granice kraju, nawet na dłuższy okres, nie jest równoznaczne z opuszczeniem lokalu w rozumieniu art. 15 ust. 2 powołanej wyżej ustawy. Nie stanowią podstawy do wymeldowania wyjazdy związane z nauką, pracą, czy też odwiedzinami rodziny nawet jeśli trwają parę miesięcy. Zarzuty podnoszone w skardze są chybione, gdyż zebrany w toku postępowania administracyjnego materiał dowodowy był wystarczający do stwierdzenia, iż nie zachodzi przesłanka do wymeldowania M. B., a jego ocena dokonana przez organy wydające decyzje nie uchybia zasadom swobodnej oceny dowodów. Mając powyższe na uwadze, skoro zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem należało na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270) skargę jako nieuzasadnioną oddalić.