II SA/Kr 2926/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aldona Gąsecka- Duda Sędziowie: WSA Ewa Rynczak (spr.) AWSA Janusz Kasprzycki Protokolant: Beata Błach po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi Z. G. na decyzję Wojewody M. z dnia [...] 2003 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu l instancji; II. zasądza od Wojewody M. na rzecz skarżącego Z. G. kwotę 10 zł. (dziesięć złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania. Burmistrz Gminy B. decyzją Nr [...] z dnia [...] 2003 r. znak: [...], na podstawie art. 151 § 2 i art. 146 § 2 kpa stwierdził, co następuje: 1) decyzja nr [...] Burmistrza Gminy B. z dnia [...] 2001 r. w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę teletechnicznej pętli światłowodowej, szaf ONU i przyłączy energetycznych CS na terenie gminy B. - jest dotknięta wadą z art. 145§ 1 pkt4 2) brak jest możliwości uchylenia powyższej decyzji na skutek okoliczności określonych w art. 146 § 2 W uzasadnieniu podniósł, że inwestor - Spółka Akcyjna Obszar w R. złożył w dniu [...] 2001 r. wniosek o wydanie pozwolenia na budowę teletechnicznej pętli światłowodowej, szaf ONU i przyłączy energetycznych CS załączając projekt budowlany, niezbędne uzgodnienia oraz porozumienia, w których wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W dniu [...] 2001 r. powiadomiono strony o wszczęciu postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę. Według załączonego do wniosku wypisu z rejestru gruntów, G. Z. jest współwłaścicielem działek nr 544/6 oraz 539/4, położonych w J. objętych pozwoleniem na budowę i bez własnej winy nie uczestniczył on w postępowaniu administracyjnym dotyczącym jego nieruchomości. Organ l instancji podał, że postanowieniem z dnia [...] 2003 r. nr [...] wznowiono też postępowanie, na wniosek Z. G. z dnia [...] 2002 r., z uwagi na wystąpienie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Burmistrz Gminy B. wskazał też, że w trakcie prowadzonego postępowania wyjaśniającego strony nie podniosły żadnych istotnych okoliczności przemawiających za zmianą treści decyzji dotychczasowej, stąd należało zastosować przesłankę negatywną z art. 146 § 2 k.p.a. Z. G. wniósł odwołanie od powyższej decyzji, podnosząc, że inwestor nie mając podpisanej z nim umowy dotyczącej rekompensaty finansowej, nie posiadał prawa do dysponowania działkami nr 544/6, 539/4 i 543 położonych w J. na cele budowlane, oraz że inwestor samowolnie dokonał zmiany trasy przebiegu sieci, zaś inwestycja niekorzystnie ogranicza zabudowę wyżej wymienionych jego działek. Wojewoda M. decyzją z dnia [...] 2003 r. znak: [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 104 kpa oraz art. 80 ust. 1 pkt 2 ,art.81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz.U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126zezm.). W uzasadnieniu podniósł, że naruszenia prawa polegające na wydaniu zaskarżonej decyzji bez zapewnienia stronie udziału w postępowaniu zostało naprawione poprzez wznowienie postępowania w sprawie zakończonej tą decyzją. W postępowaniu tym strona skarżąca nie wskazała jednak żadnych istotnych przesłanek przemawiających za zmianą treści dotychczasowej decyzji. Z akt wynika, że inwestor dysponuje Wstępnym Porozumieniem z dnia [...] 2001 r. dotyczącym spornych działek, podpisanym przez skarżącego, w którym § 2 stanowi, że władający nieruchomościami oświadcza, że jest właścicielem i wyraża zgodę na wejście inwestora S.A. na teren nieruchomości i prowadzenie robót. W Porozumieniu tym zawarte są zastrzeżenia skarżącego, że wyraża on wstępną zgodę, pod warunkiem spisania stosownej umowy dotyczącej rekompensaty finansowej. Niemniej zastrzeżenia te nie mogą być brane pod uwagę na drodze administracyjnej, mogą być badane tylko i wyłącznie na drodze cywilno - prawnej. W odniesieniu do zarzutu dotyczącego niekorzystnego ograniczenia zabudowy jego działek przeprowadzono szczegółową analizę, z której wynika, że światłowód prowadzony w pasie drogowym nie wpływa na możliwości prawidłowego ich zagospodarowania. Wojewoda M. zwrócił również uwagę, że miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego Gminy B. utracił ważność z dniem 31 grudnia 2002 r., na podstawie art. 67 Ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym, wobec braku uchwalonego studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Zgodnie z art. 59 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80 z 2003r, poz. 717) zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji warunków zabudowy. W sprawie zgłoszonej samowoli budowlanej rozstrzygnięcie zapadnie przed właściwym organem l instancji - Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego w O. Mając na uwadze wcześniejszą zgodę strony na budowę, zawartą w Porozumieniu i brak merytorycznych przesłanek uzasadniających zmianę trasy światłowodu organ II instancji uznał, że brak jest przesłanek do zmiany dotychczasowej decyzji. Oznacza to, że spełniona została przesłanka z art. 146 § 2 kpa stanowiąca, że nie uchyla się decyzji w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Podniósł również, że w zaskarżonej decyzji mylnie wskazano organ odwoławczy jako Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., jednak błąd ten nie miał wpływu na poprawne rozstrzygnięcie organu l instancji. Wszelkie roszczenia o naruszenie własności i dóbr osobistych mogą być rozstrzygane tylko i wyłącznie na drodze cywilno-prawnej, a nie administracyjnej. Badana decyzja Burmistrza Gminy B. w świetle przepisów ustawy Prawo budowlane i przepisów wykonawczych nie budzi zastrzeżeń, dlatego nie znaleziono podstaw do jej uchylenia, w myśl żądania wyrażonego w treści odwołania. Skargę na powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego, Ośrodek Zamiejscowy w K., w dniu [...] 2003 r., wniósł Z. G., domagając się uchylenia decyzji Burmistrza Gminy B. z dnia [...] 2003 r. wraz z decyzją Wojewody M. z dnia [...] 2003 r. Skarżący zarzucił obu decyzjom naruszenie przepisów prawa materialnego oraz prawa procesowego, podtrzymując zarzuty zawarte w odwołaniu od decyzji Burmistrza Gminy B. Wojewoda M. wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko reprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z dnia [...] 2003 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o Ustroju Sądów Administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1271), sprawy w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm., zwanej p.p.s.a.). Dlatego też właściwym do rozpoznania niniejszej skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. Zgodnie z treścią art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 §1 p.p.s.a.). Prawną podstawą wydania zaskarżonej decyzji jest przepis art. 146 § 2 kpa, który stanowi, że nie uchyla się decyzji także w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, zaś organy obu instancji stwierdziły, że obecne postępowanie wznowieniowe nie wniosło żadnych istotnych przesłanek przemawiających za zmianą treści decyzji dotychczasowej nr [...] z dnia [...] 2001 r. Powyższe stanowisko organów należy uznać za błędne wobec wadliwego przyjęcia, że przedłożone przez inwestora w toku postępowania o wydanie pozwolenia na budowę "wstępne porozumienie" zawarte w dniu [...] 2001 r. w B. pomiędzy inwestorem S.A., a Z. G. (k.7 akt .adm.), stanowi z uwagi na jego treść dokument stwierdzający prawo do dysponowania przez ten podmiot na cele budowlane działkami będącymi własnością skarżącego, a powyższy dokument będący umową nie zawiera bowiem stanowczego oświadczenia woli Z. G. na wejście S.A. w teren jego nieruchomości i prowadzenie robót budowlanych, bowiem skarżący wyraził tylko wstępną zgodę, pod warunkiem spisania stosownej umowy dotyczącej rekompensaty finansowej oraz, położenia linii telekomunikacyjnej w sposób, który nie wpłynie na projektowaną w przyszłości zabudowę działek. W myśl art. 89 kc z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych albo wynikających z właściwości czynności prawnej, powstanie lub ustanie skutków czynności prawnej można uzależnić od zdarzenia przyszłego i niepewnego (warunek). Umowa zawarta pod warunkiem wywołuje zatem skutki prawne dopiero wówczas, gdy ziści się właśnie ten warunek. W aktach sprawy brak jest dowodów dotyczących ziszczenia się warunku zastrzeżonego we wstępnym porozumieniu z dnia [...] 2001 r. , organy obu instancji odstąpiły bezzasadnie nawet od dokonania wykładni oświadczeń woli stron zawartych w powołanej umowie, zaś twierdzenia, że inwestor wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane są dowolne. Ponadto, stosownie do art. 28 kpa, stroną jest każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes lub obowiązek, zaś w myśl art. 61 § 4 kpa o wszczęciu postępowania z urzędu lub na żądanie jednej ze stron należy zawiadomić wszystkie osoby będące stronami w sprawie. Organy administracji publicznej zobowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań (art.10 kpa), zaś naruszenie art. 61 § 4 kpa i art. 10 k.p.a stanowi przesłankę wznowienia postępowania. Niezachowanie zasady czynnego udziału stron w postępowaniu skutkuje wznowieniem postępowania , o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Z akt sprawy wynika, że stronami postępowania zakończonego ostateczną decyzją Nr [...] z [...] 2001r., znak: [...] o pozwoleniu na budowę byli : PINB w O., Starosta O., Gmina B. oraz właściciele i władający działkami wg wykazu załączonego do wniosku. Postanowienie o wznowieniu postępowania oraz dalsze pisma i decyzje były doręczone tylko skarżącemu i S.A. w K., a więc w postępowaniu wznowieniowym nie brały udziału wszystkie jego strony. Mając powyższe , uwzględniając iż zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja zostały wydane w warunkach przewidzianych w art. 145 § 1 pkt.4 kpa oraz z naruszeniem art. 7 i art. 77 kpa, Wojewódzki Sąd Administracyjny, biorąc za podstawę art. 145 § 1 pkt. 1 b i c p.p.s.a orzekł jak w pkt. I sentencji wyroku, zaś rzeczą organów administracji publicznej, przy ponownym rozpatrzeniu sprawy będzie wydanie stosownego rozstrzygnięcia po niewadliwie przeprowadzonym postępowaniu . O kosztach postępowania sądowoadministracyjnego orzeczono jak w pkt. II sentencji wyroku, biorąc za podstawę art. 200 p.p.s.a oraz art.205 §1 p.p.s.a.