IV SA/Wa 2262/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędziowie asesor WSA Marta Laskowska (spr.), asesor WSA Danuta Szydłowska, Protokolant Andrzej Malinowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi PHUP "R." Sp. z o.o. z siedzibą w S. na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] września 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnień projektu decyzji o warunkach zabudowy - oddala skargę - Postanowieniem z dnia [...] września 2006 r. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad po rozpatrzeniu wniosku Przedsiębiorstwa Handlowo -Usługowo - Produkcyjnego "R." Sp. z o.o. z siedzibą w S. o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej postanowieniem Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad (Oddział w S.) z dnia [...] marca 2006 r. w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie stacji paliw wraz ze sklepem na działce nr [...] w miejscowości S. przy drodze krajowej nr [...], ale pod warunkami określonymi w tym postanowieniu - uchylił zaskarżone postanowienie w całości i odmówił uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla w/w inwestycji. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ przedstawił następujący stan sprawy. Przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie stacji paliw wraz ze sklepem na działce nr [...] w miejscowości S. przy drodze krajowej nr [...] (ul.[...]) Burmistrz Miasta S. zwrócił się do zarządu w/w drogi z wnioskiem o uzgodnienie projektu tej decyzji. Po rozpatrzeniu wniosku zastępca Dyrektora Oddziału w S. GDDKiA, działając z upoważnienia Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad wydał postanowienie na mocy którego uzgodnił projekt decyzji, ale z zastrzeżeniem dopełnienia trzech warunków. W wyniku powtórnie przeprowadzonego postępowania na wniosek Przedsiębiorstwa Handlowo - Usługowo - Produkcyjnego "R." Sp. z o.o. z siedzibą w S. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad ustalił, że zgodnie z art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, zmianę zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego, w szczególności podlegającą na budowie obiektu budowlanego, zarządca drogi uzgadnia w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą. Włączenie do drogi ruchu drogowego zapewnia zjazd. Zasady rozmieszczania zjazdów na drogach klasy GP do stacji paliw reguluje przepis § 123 ust. 2 pkt 1 i 2 Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 43, poz. 430). 1 Punkt 2 tego przepisu stanowi, że na drodze klasy GP - na terenie zabudowy -odległość między zjazdami sąsiadujących stacji paliw nie powinna być mniejsza niż 2 km. Zjazd z drogi krajowej nr [...] na działkę nr [...], na której terenie planowana jest budowa przedmiotowej stacji paliw, usytuowany jest w km 180 + 356, a 50 m dalej po tej samej stronie drogi zlokalizowany jest zjazd do istniejącej od dawna stacji paliw. Oznacza to, że dotychczas istniejący zjazd na działkę nr [...] nie może być wykorzystany jako zjazd do mającej powstać stacji paliw, nawet gdyby został wyposażony dodatkowe pasy ruchu, ponieważ takie usytuowanie stanowiłoby naruszenie w/w unormowania. Jak wskazał Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wydane rozstrzygnięcie nie stanowi naruszenia zasady zakazu reformationis in peius (art. 139 w związku z art. 127 § 3 i art. 144 k.p.a.), którego istota polega na tym, że organ ponownie rozpatrujący sprawę nie może zmienić zaskarżonego rozstrzygnięcia na niekorzyść strony, która zwróciła się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, ponieważ postanowienie z dnia [...] marca 2006 r. rażąco narusza prawo i rażąco narusza interes społeczny, a to są wyjątki uzasadniające odstąpienie od powyższej zasady. Rażące naruszenie prawa polegało na tym, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z pominięciem przepisu § 123 ust. 2 pkt 2 ww. rozporządzenia, natomiast rażące naruszenie interesu społecznego - na tym, że wydanie tego postanowienia wbrew omawianemu przepisowi, który determinowany jest względami bezpieczeństwa ruchu drogowego, przyczyniłoby się do zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego, a tym samym do naruszenia interesu społecznego, którego wyznacznikiem jest bezpieczeństwo ruchu drogowego. Skargę na powyższe postanowienie złożyło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Przedsiębiorstwo Handlowo - Usługowo -Produkcyjne "R." Sp. z o.o. z siedzibą w S. wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia z dnia [...] marca 2006 r. W uzasadnieniu skargi wskazano m.in, że plany skarżącego przedsiębiorstwa polegają na budowie nowej stacji paliw, a z chwilą jej uruchomienia - zamknięcia już istniejącej, a w konsekwencji pozostanie więc tylko jedna należąca do przedsiębiorstwa stacja paliw na tym obszarze. Zdaniem skarżącego wskazany w postanowieniu § 78 ust. 2 pkt 2 w/w Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. nakazuje wykonanie zjazdu z dodatkowymi pasami ruchu, z drogi klasy GP, ale tylko nowej. W niniejszej sprawie zastosowanie winien mieć § 78 ust. 2 pkt 3 w/w rozporządzenia i tylko wtedy gdy jest to uzasadnione względami bezpieczeństwa. 2 W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy stwierdzić, że stosownie do treści art.13 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. 153, poz.1270) wojewódzkie sądy administracyjne są powołane do rozpoznawania wszystkich spraw sądowoadministracyjnych z wyjątkiem tych spraw, dla których zastrzeżona jest właściwość Naczelnego Sądu Administracyjnego, a właściwym miejscowo do rozpoznania w/w spraw jest ten wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Ponadto podkreślić należy, że ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia będącego przedmiotem tej oceny pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego oraz pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego. W tym miejscu należy także podkreślić, że stosownie do treści art.134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami oraz wnioskami skargi a także powołaną podstawą prawną. Oczywiście Sąd nie może orzec na niekorzyść skarżącego chyba, że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji (art.134 § 2 w/w ustawy). Skarga złożona w przedmiotowej sprawie nie może zostać uwzględniona ponieważ zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Materialnoprawną podstawą zaskarżonego rozstrzygnięcia jest art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych (Dz.U. z 2004 r, Nr 204, poz. 2086), który stanowi, że zmianę zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego, w szczególności polegającą na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, zarządca drogi uzgadnia w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą. Sprawa dotyczy wydania w trybie art. 106 kpa uzgodnienia przez zarząd drogi, przed wydaniem przez organ gminy decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie stacji paliw wraz ze sklepem na działce nr [...] w miejscowości S. przy drodze krajowej nr [...]. Wyrażenie stanowiska przez organ współdziałający ma charakter uznaniowy, co oczywiście nie oznacza dowolności postępowania organu w tego rodzaju sprawach. 3 Organ ten winien bowiem rozważyć wszystkie istotne okoliczności sprawy i należycie uzasadnić swoje stanowisko. Zaskarżone postanowienie odpowiada - zdaniem Sądu - tym kryteriom. Dokonując oceny zamierzonego sposobu łączenia ruchu drogowego powodowanego w/w inwestycją do drogi krajowej nr [...], organ administracji wskazał, że wiązałoby się to z naruszeniem § 123 ust. 2 pkt 1 i 2 Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 43, poz. 430). W świetle tego przepisu, na drodze klasy GP odległość między zjazdami sąsiadujących stacji paliw nie powinna być mniejsza niż 2 km - na terenie zabudowy. Bezsporne jest natomiast w tej sprawie, że odległość między zjazdem planowanej stacji, a zjazdem stacji sąsiadującej wynosi 50 m, a więc odległość byłaby znacznie mniejsza niż przewidziane w rozporządzeniu 2 km. Organ nie mógł zatem pozytywnie zaopiniować w/w inwestycji, zważywszy na bezwzględnie obowiązujący charakter tego unormowania, determinowanego względami bezpieczeństwa ruchu drogowego. Opinia pozytywna byłaby w tych okolicznościach wydana z naruszeniem tego przepisu. Nie może mieć znaczenia dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie podnoszona przez skarżącego okoliczność, że sąsiadująca z planowaną inwestycją stacja paliw również należy do skarżącego i w przypadku wybudowania i uruchomienia nowej inwestycji, zamknięta zostanie już istniejąca. Przytoczona w zaskarżonym postanowieniu argumentacja wskazująca, że rozstrzygnięcie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad nie stanowi naruszenia zasady zakazu reformationis in peius jest przekonywująca i nie ma potrzeby jej powtarzania. Analiza akt postępowania administracyjnego i wydanego w tej sprawie postanowienia wskazuje, że organy administracji publicznej prowadząc postępowanie w sposób właściwy zastosowały przepisy procedury administracyjnej, jak również przepisy prawa materialnego. Mając powyższe na względzie Sąd działając na podstawie przepisów art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.