I SA/Wa 1290/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Tarnowska Sędziowie : sędzia NSA Joanna Banasiewicz (spr.) asesor WSA Przemysław Żmich Protokolant Ilona Sułek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi J. U. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę. Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] czerwca 2006 r., nr [...], na podstawie art. 59 § 2 kpa odmówił J. U. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty O. z dnia [...] lutego 2000 r., nr [...] o odmowie zwrotu nieruchomości położonej w W. przy ul. [...], oznaczonej jako działka nr [...] o powierzchni [...] m². W uzasadnieniu wydanego postanowienia organ powołał się na następujące okoliczności faktyczne i prawne wydanego rozstrzygnięcia. W dniu 22 września 2003 r. (data wpływu) J. U. złożył do Wojewody [...] za pośrednictwem Starosty O. wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty O. z dnia [...] lutego 2000 r. W uzasadnieniu podał, że decyzję tę doręczono osobie, której pełnomocnictwo wygasło na skutek ustnej informacji o zrzeczeniu się pełnomocnictwa do prowadzenia sprawy. Zgodnie z art. 58 § 1 kpa w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. W ocenie Wojewody [...] wnioskodawca nie uprawdopodobnił, że uchybienie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło bez jego winy. Zdarzenie, na które powołał się J. U., to jest skierowanie decyzji z dnia [...] lutego 2000 r. do osoby, która w trakcie jej wydania nie była pełnomocnikiem strony, nie znalazło potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym, gdyż brak było w aktach sprawy złożonego w postępowaniu administracyjnym przed organem pierwszej instancji zawiadomienia strony o cofnięciu udzielonego pełnomocnictwa do prowadzenia sprawy i o zmianie adresu na jaki miała być w sprawie kierowana korespondencja. Mając na uwadze powyższe ustalenia Wojewoda [...] w dniu [...] czerwca 2006 r. wydał postanowienie odmowne. Na powyższe postanowienie J. U. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, w której domagał się jego uchylenia. W uzasadnieniu skargi wskazano, że postanowienie z dnia [...] czerwca 2006 r. jest błędne, bowiem odnosi się do innego stanu faktycznego niż ten stan, który był przedmiotem wniosku o przywrócenie terminu. Zdaniem skarżącego skoro ustanowiony przez niego pełnomocnik poinformował Naczelny Sąd Administracyjny o zrzeczeniu się pełnomocnictwa, a pismo w tym przedmiocie wpłynęło do Sądu w dniu 18 lutego 1998 r. do sprawy o sygnaturze IV SA 762/96, to wszystkie strony postępowania, w tym również Urząd Starosty O. zostały o powyższym fakcie poinformowane i w konsekwencji całość korespondencji winna być kierowana na adres J. U. Dlatego nie mogło być uznane za skuteczne doręczenie pełnomocnikowi decyzji Starosty O. z dnia [...] lutego 2000 r., a więc termin do wniesienia odwołania winien być przywrócony, bo jego niedotrzymanie było niezawinione. Skarżący podał, że dopiero w dniu 12 września 2003 r. dowiedział się w Urzędzie Starostwa w O. o wydaniu decyzji z dnia [...] lutego 2000 r. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Mazowiecki wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu, stwierdzając jednocześnie, że w skardze nie wskazano na żadne nowe okoliczności sprawy, które mogłyby wpłynąć na sposób jej rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona. Podnieść należy, że ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia będącego przedmiotem tej oceny pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego i procesowego. Skarga może być uznana za uzasadnioną i zostać uwzględniona jedynie wówczas, gdy sąd stwierdzi w danej sprawie naruszenie przepisów prawa w sposób, o którym mowa w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie miała miejsca. W świetle materiału dokumentacyjnego zgromadzonego w aktach postępowania administracyjnego, na podstawie którego sąd zgodnie z art. 133 § 1 powołanej ustawy wydaje wyrok nie budzą wątpliwości dokonane przez organ ustalenia faktyczne, a w ich konsekwencji odmowa przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia [...] lutego 2000 r. Nie można podzielić stanowiska skarżącego, zgodnie z którym złożenie przez adwokat S. C. w dniu 18 lutego 1998 r. do akt sprawy rozpoznawanej przez Naczelny Sąd Administracyjny (sygn. akt IV SA 762/96) pisma informującego o wypowiedzeniu pełnomocnictwa i konieczności powiadomienia o kolejnym terminie rozprawy sądowej bezpośrednio J. U. jest wystarczające, by uznać za spełniony wymóg powiadomienia o powyższym - na potrzeby postępowania administracyjnego - organu administracji, to jest Starostę O. Pismo to stanowi część składową akt sądowych, a nie jak twierdzi skarżący akt postępowania administracyjnego. W aktach tych brak jest stosownej informacji dotyczącej zmiany w sposobie reprezentacji J. U. Przeznaczona dla niego decyzja z dnia [....] lutego 2000 r. wysłana została na adres pełnomocnika skarżącego adwokata S. C. i w dniu 24 lutego 2000 r. pokwitowano jej doręczenie. Od tej daty biegł 14 dniowy termin do wniesienia odwołania i jego uchybienie (ponad trzyletnie) nie mogło być uznane za niezawinione przez stronę skarżącą. Brak winy w uchybieniu terminu ma miejsce jedynie wówczas, gdy strona (i jej pełnomocnik), nawet przy użyciu największego wysiłku, nie mogła dopełnić czynności w terminie. Słusznie więc w okolicznościach rozpoznawanej sprawy uznano, że nie została uprawdopodobniona okoliczność wskazana w art. 58 § 1 kpa i odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Dodatkowo zaznaczyć należy, że postępowanie zakończone zaskarżonym postanowieniem Wojewoda [...] przeprowadził zgodnie ze wskazaniami zawartymi w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 grudnia 2005 r., sygn. akt I SA 425/05, do czego był zobowiązany na mocy art. 153 powołanej wcześniej ustawy. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.