II SA/Po 258/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędziowie Sędzia NSA Barbara Kamieńska Sędzia WSA Wiesława Batorowicz (spr.) Protokolant St. sekretarz sądowy Dobrosława Sobczak po rozpoznaniu w Poznaniu na rozprawie w dniu 9 maja 2007 r. przy udziale sprawy ze skargi J.D. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie obiektu I. oddala skargę. II. przyznaje adw. W. M. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu kwotę 292,80 zł (w tym 52,80 zł tytułem podatku od towarów i usług). /-/ W. Batorowicz /-/ B. Drzazga /-/B. Kamieńska Postanowieniem z dnia [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 199r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2003r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) w nawiązaniu do art. 40 i 42 ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane nałożył na E. i J. Sz. - współwłaścicieli nieruchomości położonej w K. przy ul. [...], obowiązek wykonania - w terminie 60 dni - inwentaryzacji geodezyjnej drewnianego budynku garażowego oraz wykonanie dokumentacji inwentaryzacyjnej, budowlanej wraz z oceną techniczną przedmiotowego obiektu. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte na skutek zawiadomienia J. D. (współwłaściciela przedmiotowej nieruchomości) dotyczącego legalności wykonania garażu oraz robót budowlanych w istniejącym budynku mieszkalnym, które to roboty są przedmiotem odrębnego postępowania. W wyniku kontroli przeprowadzonej przez organ ustalono, że na przedmiotowej działce istnieje budynek garażowy o wymiarach 2,72m x 4,80 m, który zgodnie z oświadczeniem Państwa Sz. został wybudowany w 1988r. bez wymaganego pozwolenia na budowę. W tym stanie rzeczy budowa podlegała reżimowi ustawy Prawo budowlane z 1974r. Zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (uchwała Nr XVI/80/87 Miejskiej Rady Narodowej z dnia 20.05.1987r.) przedmiotowa działka znajduje się na terenie budownictwa wielorodzinnego niskiej intensywności i budownictwa jednorodzinnego. Ponieważ wzniesiony obiekt nie narusza ustaleń planu, ani nie powoduje niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia, ani pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia nie ma zastosowania art. 37 Prawa budowlanego z 1974r. dotyczący nakazu rozbiórki. Dlatego należało na podstawie art. 40 i art. 42 ustawy zobowiązać E. i J. Sz. do przedłożenia dokumentów pozwalających ustalić, czy obiekt wykonany został prawidłowo i czy nadaje się do użytkowania. W wyniku przedłożenia wymaganych powyższym postanowieniem dokumentów Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] na podstawie art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994r. w nawiązaniu do art. 42 ustawy Prawo budowlane z 1974r. i stosownie do art. 104 kpa, 2 Sygn. akt II SA/Po 258/06 udzielił E. i J. Sz. pozwolenia na użytkowanie budynku garażowego położonego na działce nr ewid. [...] przy ul. [...] w K. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ I instancji stwierdził, że Państwo Sz. przedłożyli w wymaganym terminie stosowne dokumenty i wystąpili z wnioskiem o wydanie pozwolenia na użytkowanie. Z przedłożonej oceny technicznej garażu wynika zaś, że elementy wbudowane w obiekt spełniają wymogi techniczne, a obiekt jest w stanie technicznym dobrym i nadaje się do dalszego użytkowania. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł J. D. podnosząc, że przedmiotowy garaż blokuje dojazd do jego piwnicy. Ponadto jego użytkownicy Państwo Sz.obciążają skarżącego kosztami konserwacji garażu. Obiekt ten usytuowany jest w bliskiej odległości od okna budynku mieszkalnego skarżącego i zagraża bezpieczeństwu przeciwpożarowemu. W związku z powyższym J. D. wniósł o orzeczenie nakazu rozbiórki przedmiotowego obiektu. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, wskazując, iż organ I instancji, po ustaleniu braku dokumentów potwierdzających legalność istnienia przedmiotowego budynku, zobowiązany był nałożyć obowiązki, których wykonanie w oznaczonym terminie mogło doprowadzić obiekt do stanu zgodnego z przepisami. Dopiero zaś niespełnienie nałożonych obowiązków mogło skutkować ewentualną rozbiórką. Skoro zatem nałożone obowiązki zostały wykonane organ I instancji wydając zaskarżoną decyzję prawidłowo zastosował art. 40 Prawa budowlanego z 1974r. W orzecznictwie przyjmuje się bowiem, że stosowanie w miejsce art. 48 Prawa budowlanego z 1994r. przepisów wcześniejszych, za pośrednictwem art. 103 ust. 2 tejże ustawy, odnosi się nie tylko do art. 37, ale i do art. 40 i 42 Prawa budowlanego z 1974r. Skargę na powyższą decyzję wniósł J. D. podnosząc, iż sporny budynek posadowiony na działce nr geod. [...] stanowi współwłasność E. Sz.,J, Sz, i J J. D. Skarżący podniósł też, iż w toku procesu inwestycyjnego E. Sz. i J. Sz. nie występowali o zgodę współwłaściciela (J. D.) na pobudowanie przedmiotowego budynku a zrealizowana inwestycja utrudnia mu dojazd do piwnicy i kotłowni. J. D. wyjaśnił nadto, iż pozbawiono go prawa udziału w toku postępowania administracyjnego. 3 Sygn. akt II SA/Po 258/06 W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa. W odniesieniu do podniesionego przez J J. D. zarzutu, iż w toku postępowania administracyjnego nie uwzględniono jego stanowiska w kwestii realizacji spornej inwestycji należy wskazać, że stosownie do treści - stanowiącego podstawę prawną zaskarżonej decyzji - art. 42 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 z późn. zm.) zezwolenie na użytkowanie obiektu budowlanego może zostać udzielone inwestorowi, właścicielowi lub zarządcy. Treść wskazanego przepisu wskazuje, iż dla uzyskania zezwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego, nie trzeba być właścicielem tej nieruchomości. W konsekwencji, za nieuzasadniony należało uznać zarzut, iż na prowadzących przedmiotowe postępowanie organach obu instancji spoczywał obowiązek ustalenia kręgu podmiotów legitymujących się prawem własności do spornej nieruchomości (por. wyrok NSA z dnia 04 listopada 1991 r., sygn. IV SA 927/91). W ocenie Sądu na uwzględnienie nie zasługiwał również zarzut skargi dotyczący spowodowanych uzyskaniem pozwolenia na użytkowanie spornego budynku garażowego utrudnień w dojeździe do piwnicy i kotłowni, bowiem przesłanką wydania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego jest stwierdzenie zdatności do użytku wykonanego obiektu (art. 42 ust. 3 Prawa budowlanego z 1974 r.). W odniesieniu do podniesionego w skardze zarzutu naruszenia art. 10 § 1 kpa, poprzez pozbawienie udziału w postępowaniu, wskazać należy, że zarówno organ odwoławczy, jak i organ pierwszej instancji nie mogą odstąpić przed wydaniem decyzji od obowiązku umożliwienia stronie wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów z innych przyczyn, niż wymienione w § 2. Czym innym jest jednak stwierdzenie, że doszło do naruszenia wskazanego przepisu, a czym innym zagadnienie, czy naruszenie to w każdym przypadku prowadzi do uchylenia zaskarżonej decyzji. 4 Sygn. akt II SA/Po 258/06 Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylenie przez sąd decyzji (lub postanowienia) z uwagi na naruszenie przepisów postępowania możliwe jest w razie stwierdzenia, że naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ewentualne uchylenie zaskarżonej decyzji mogłoby więc nastąpić jedynie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c powołanej ustawy. Jednakże naruszenie przepisu art. 10 § 1 kpa w niniejszej sprawie nie miało żadnego wpływu na wynik sprawy. Skarżący nie kwestionował, bowiem w toku postępowania administracyjnego ustalonego przez organ stanu faktycznego sprawy. Z analizy zgromadzonych w aktach sprawy dokumentów wynika, iż J. D. kwestionował jedynie podjęcie rozstrzygnięcia w sprawie bez uwzględnienia, iż jako współwłaściciel nieruchomości nie wyrażał on zgody na pobudowanie spornego garażu. Zauważyć także należy, iż skarga nie przytacza żadnych okoliczności, które wskazywałyby, że naruszenie omawianego przepisu miało istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec powyższego, uznając skargę za nieuzasadnioną, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało orzec o oddaleniu skargi. /-/W.Batorowicz /-/ B. Kamieńska B. Drzazga (za nieobecnego sędziego /-/ W. Batorowicz )