II OSK 191/06

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Roman Hauser sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) sędzia NSA Leszek Leszczyński Protokolant Marcin Sikorski po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2007r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. i H. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 20 października 2005r., sygn. akt II SA/Gd 46/03 w sprawie ze skargi H. Ko. i S. Ko. na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia [...] grudnia 2002r., nr [...] w przedmiocie nakazu dokonania czynności w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 20 października 2005 r. sygn. akt II S.A./Gd 46/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku rozpoznając skargę H. Ko. i S. Ko. na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia [...] grudnia 2002 r. nr [...] w przedmiocie nakazania dokonania czynności w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] sierpnia 2002 r. nr [...]. Wyrok ten wydano w następujących okolicznościach sprawy : Decyzją z dnia [...] sierpnia 2002 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. - działając na podstawie art. 104 kpa oraz art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 51 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414 ze zm.) - nałożył na A. i H. K. obowiązek wykonania oraz dostarczenia do Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego do dnia 31 lipca 2003 r. inwentaryzacji budowlanej oraz orzeczenia technicznego dotyczącego całości zrealizowanych robót budowlanych prowadzonych przy budowie - rozbudowie budynku gospodarczego o powierzchni zabudowy 61,79 m 2 usytuowanego na działce nr [...] w S. potwierdzającego zgodność wykonania robót z przepisami a w przypadku wystąpienia nieprawidłowości określenie w tym orzeczeniu koniecznych zmian i przeróbek i ich wykonanie w terminie do dnia 31 lipca 2003 r. w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w dniu 23 lipca 2001 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wszczął postępowanie administracyjne w sprawie wykonanych na działce nr [...] w S. robót budowlanych. Podczas kontroli ustalono , że na terenie tym został rozbudowany budynek gospodarczy oraz zmieniono sposób użytkowania garażu. Decyzją z dnia [...] listopada 2001 r. organ ten nakazał A. i H. K. rozbiórkę budynku gospodarczego o powierzchni zabudowy 61,79 m 2. Na skutek odwołania w/w Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Gdańsku decyzją z dnia [...] kwietnia 2002 r. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji ze wskazaniem, że w sprawie powinien znaleźć zastosowanie przepis art. 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane, ponieważ przedmiotowy budynek został wykonany w oparciu o prawomocne pozwolenie na budowę zanim nastąpiło wznowienie postępowania w przedmiocie zatwierdzenia projektu i wydania zezwolenia na budowę. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2002 r. została wydana celem doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem po ustaleniu że nie stanowią one samowoli budowlanej. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli właściciele sąsiedniej nieruchomości H. i S. Ko. wnosząc o jej uchylenie. W uzasadnieniu wskazali, że położony na działce domek gospodarczy został przez A. i H. K. wybudowany na przełomie marca i kwietnia 2001 r. a nie jak ustalił organ w miesiącach grudzień 2000 - styczeń 2001 r. a zatem w czasie budowy inwestorzy nie posiadali pozwolenia na budowę i budynek powinien zostać rozebrany. Ponadto skarżący podkreślili, że obawiają się , iż w budynku powstanie hurtownia - magazyn farb, lakierów i materiałów budowlanych, a takiej działalności się sprzeciwiają. Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Gdańsku decyzją z dnia [...] grudnia 2002 r. utrzymał w mocy orzeczenie organu I instancji, podzielając motywy, którymi kierował się ten organ. Jednocześnie organ odwoławczy w uzasadnieniu swojej decyzji podniósł, że postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone prawidłowo, w szczególności w sposób prawidłowy ustalono okoliczność , że obiekt został wybudowany w okresie od 15 grudnia 2000 r. do dnia 3 stycznia 2001 r., oraz , że A. i H. K. mieli prawo wykonać roboty budowlane w wymienionym okresie. Okoliczność daty realizacji inwestycji ustalona została bowiem w oparciu o zapisy dziennika budowy przy uwzględnieniu, że budynek powstał na istniejących fundamentach. Ponadto organ stwierdził, że zgodnie z szczegółowym planem zagospodarowania przestrzennego obszaru wsi S. zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy z dnia 24 października 1990 r. przedmiotowa nieruchomość znajduje się na terenie określonym jako teren osiedla domków jednorodzinnych ,na którym dopuszcza się możliwość realizacji budownictwa mieszkaniowego i usługowego w formie uzupełnienia istniejącej zabudowy. Przedmiotowa budowa - rozbudowa nie narusza zatem ustaleń tego planu. H. i S. Ko. złożyli na powyższą decyzję skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wnosząc o jej uchylenie jako krzywdzącej. Skarżący ponownie zakwestionowali datę realizacji inwestycji wskazując, że ustalenia poczynione przez organy obu instancji oparte są na nieprawdziwym oświadczeniu małżonków K. i kierownika budowy, który jest z inwestorami spokrewniony. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie przepisu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 ze zm.) oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) uwzględnił wniesioną skargę . W motywach tego orzeczenia wskazano , iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) Sąd może uwzględnić skargę z powodów innych niż przedstawione w skardze, tak jak to ma miejsce w niniejszej sprawie. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja, a także poprzedzająca ją decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] sierpnia 2002 r. podlega uchyleniu, bowiem obie decyzje zostały wydane z naruszeniem prawa. Wskazano, że jak wynika z materiału dowodowego zebranego w sprawie, roboty budowlane zostały przeprowadzone w czasie, gdy A. i H. K. posiadali ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę, czyli jeszcze przed wznowieniem postępowania w przedmiocie zatwierdzenia projektu i wydania zezwolenia na budowę. W takiej sytuacji organy nadzoru budowlanego powinny przeprowadzić postępowanie przewidziane w art. 50 i 51 Prawa budowlanego. Ratio legis tych przepisów polega na wymuszeniu na inwestorze doprowadzenia obiektu budowanego do stanu zgodnego z warunkami określonymi w pozwoleniu na budowę oraz w przepisach prawa. Dopiero w przypadku niewykonania nałożonych w trybie powyższych przepisów obowiązków właściwy organ może w drodze decyzji nakazać inwestorowi zaniechanie dalszych robót bądź rozbiórkę obiektu lub jego części (art. 51 ust. 2 Prawa budowlanego) (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego dnia 7 czerwca 2001 roku, IV S.A. 952/99, LEX nr 54192). W przedmiotowej sprawie, w opinii Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego naruszenie przepisów prawa przez organy pierwszej jak i drugiej instancji polegało na niewłaściwym zastosowaniu przepisu art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Zgodnie z treścią art. 51 ust. 1 pkt. 2 cytowanej ustawy właściwy organ w drodze decyzji nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania. Z przepisu tego jak podkreślono wynika, że przedmiotem obowiązku są określone czynności bądź roboty budowlane. Nie można, zatem na podstawie wymienionego wyżej przepisu nałożyć na inwestora obowiązku dostarczenia odpowiednich dokumentów, ekspertyz i ocen, ponieważ poprzez złożenie takich dokumentów nie można doprowadzić inwestycji do stanu zgodnego z prawem . Postawą do nałożenia na inwestora obowiązku przedłożenia inwentaryzacji wykonanych robót budowlanych, odpowiednich ocen technicznych, ekspertyz bądź innych dokumentów jest art. 50 ust. 3 oraz art. 81 c Prawa budowlanego. Przedmiotowe dokumenty, ekspertyzy czy oceny stanowią element postępowania dowodowego i mogą stanowić, zależnie " od ich treści, podstawę do podjęcia przez organ decyzji na podstawie art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego . W rozpoznawanej sprawie organ pierwszej instancji w decyzji z dnia 5 sierpnia 2002 r. na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa Budowlanego nałożył na inwestora obowiązek wykonania i dostarczenia inwentaryzacji budowlanej oraz orzeczenia technicznego dotyczącego całości zrealizowanych robót budowlanych prowadzonych przy rozbudowie przedmiotowego obiektu. Doszło, zatem do naruszenia przepisu art. 51 ust. 1 pkt. 2 prawa budowlanego. Skutkiem tego naruszenia jest brak możliwości wydania przez organy nadzoru budowlanego decyzji merytorycznej w trybie art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego. Dopiero bowiem po dostarczeniu przez inwestora wymaganych dokumentów, ekspertyz i ocen organ nadzoru budowlanego w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy powinien podjąć decyzję na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego albo na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 tegoż prawa. W niniejszej sprawie organ I instancji w utrzymanej w mocy rozstrzygnięciem organu odwoławczego decyzji z dnia [...] sierpnia 2002 r., oprócz nałożenia na inwestorów obowiązku dostarczenia wskazanych w decyzji dokumentów (inwentaryzacji oraz opinii - orzeczenia technicznego) stwierdził, że w przypadku konieczności wykonania robót wynikających z rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, inwestorzy zobowiązani są do ich realizacji w zakreślonym decyzją terminie, jednakże z tak sformułowanego rozstrzygnięcia w żaden sposób nie wynika jakie konkretnie czynności inwestorzy mają wykonać ,aby doprowadzić wykonywane roboty do stanu zgodnego z prawem. Rozstrzygnięcie zawarte w sentencji decyzji jest jednym z najistotniejszych elementów każdej decyzji administracyjnej. Musi więc ono być tak sformułowane, aby wynikało z niego w sposób jednoznaczny "jaki obowiązek zostaje nałożony na stronę. Obowiązek ten powinien być wyrażony precyzyjnie, bez niedomówień i możliwości różnej interpretacji . Niewątpliwie decyzja organu I instancji, a co za tym idzie także utrzymująca ją w mocy decyzja organu odwoławczego, nie czynią zadość powyższym wymogom albowiem organy nadzoru budowlanego, nakładając na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego na inwestorów jednocześnie obowiązek dostarczenia określonych dokumentów i wykonania niesprecyzowanych czynności wynikających z orzeczenia technicznego w razie stwierdzenia nieprawidłowości naruszyły zarówno przytaczany już art. 51 Prawa budowlanego, jak i art. 81 c Prawa budowlanego, na podstawie którego organ nadzoru budowlanego (wydając stosowne postanowienie) może nałożyć na inwestora obowiązek dostarczenia odpowiednich dokumentów. Dopiero bowiem po dostarczeniu przez inwestora wymaganych dokumentów, ekspertyz i ocen, organy nadzoru budowlanego, w oparciu o zgromadzony w ten sposób materiał dowodowy, powinny podjąć decyzję na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego albo na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 tejże ustawy. Przy czym w przypadku zastosowania art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego decyzja ta w sposób precyzyjny i jasny winna określać zakres czynności niezbędnych do doprowadzenia wykonywanych robót do stanu zgodnego z prawem. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnieśli A. i H. K. zaskarżając go w całości i domagali się podjęcia przez Sąd orzeczenia w trybie art. 185 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i zasądzenia kosztów postępowania. Orzeczeniu temu zarzucili naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 51 ust. 1 pkt. 2 Prawa budowlanego przez przyjęcie, że w stanie faktycznym sprawy nie było możliwe zastosowanie przepisu art. 51 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( tj. Dz. U. Nr 106 , poz. 1126 ze zm.) w sytuacji gdy dostarczenie odpowiednich dokumentów , ekspertyz i ocen mogło doprowadzić do stanu zgodnego z prawem budynku gospodarczego z funkcją garażową zlokalizowanego na działce Nr [...] w S. Na poparcie skargi kasacyjnej wskazano , iż A. i H. K. zmienili w związku z prowadzonymi pracami budowlanymi sposób użytkowania obiektu (pierwotnie garażu) na magazyn stanowiący zaplecze dla prowadzonej w budynku mieszkalno-usługowym działalności gospodarczej i dlatego organy nadzoru budowlanego wydały decyzję w trybie art. 51 § 1 ust. 2 i 4 Prawa budowlanego wskazując na termin wykonania obowiązków nałożonymi decyzjami do dnia 31 lipca 2003 r. Realizacja przepisu art. 51 § 1 ust. 2 "Prawa budowlanego" zdaniem skarżących nie nasuwa żadnych wątpliwości co do tego, że w okolicznościach niniejszej sprawy i zmiany sposobu użytkowania obiektu gospodarczego, organy miały prawo do zastosowania procedury ustanowionej w art. 51 § 1 ust. 1 i 4 Prawa budowlanego . Skarżący rozbudowali obiekt gospodarczy, a nałożony przez organy nadzoru budowlanego obowiązek dokonania określonych czynności miał potwierdzić, czy roboty zostały wykonane zgodnie z prawem budowlanym . Zobowiązani wykonali nałożone obowiązki wynikające z zaskarżonych decyzji organów nadzoru budowlanego, następnie uchylonych zaskarżonymi wyrokami WSA w niniejszej sprawie. W tej sprawie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. ostateczną decyzją z dnia [...] lutego 2004 r. Znak [...] wydał pozwolenie na użytkowanie budynku gospodarczego z funkcją garażową. Wobec tego, że decyzja o pozwoleniu na użytkowanie jest decyzją ostateczną, postępowanie w niniejszej sprawie winno zostać umorzone jako bezprzedmiotowe. Okoliczność ta jest istotna z punktu widzenia przedmiotowej sprawy, zgodnie bowiem z przepisem art. 59 ust. 1 Prawa Budowlanego , właściwy organ wydaje pozwolenie na użytkowanie obiektu budowlanego po protokolarnym stwierdzeniu na miejscu budowy zgodności wykonania obiektu z warunkami zabudowy i zagospodarowania terenu oraz pozwolenia na budowę. Z postanowień wyżej zacytowanego przepisu wynika, że jest ono wydawane w ostatnim stadium procesu budowlanego, dotyczy to również rozbudowy obiektu już istniejącego i stanowi ocenę zgodności realizacji konkretnego obiektu z przepisami prawa. Uchylenie decyzji w przedmiocie nakazu dokonania czynności w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem mogłoby nastąpić dopiero po wyeliminowaniu z obrotu prawnego pozwolenia na użytkowanie obiektu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje : Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. ) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach : 1) naruszenia prawa materialnego przez błędna wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie ; 2) naruszenie przepisów postępowania , jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy . Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej , bowiem według art. 183 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej , biorąc jedynie pod uwagę nieważność postępowania . Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze . Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa , którym zdaniem skarżącego – uchybił Sąd , uzasadnienia ich naruszenia a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wskazania dodatkowo , że wytknięte naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy . Kasacja nie odpowiadająca tym wymogom pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności . Ze względu na to , że skarga kasacyjna jest bardzo sformalizowanym środkiem prawnym jest obwarowana przymusem adwokacko – radcowskim ( art. 175 § 1 –3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ) . Opiera się on na założeniu , że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny . Złożona w rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna odpowiada przedstawionym, wymaganiom lecz podniesione w niej zarzuty nie są trafne . Zarzut uczyniony Sądowi I instancji w skardze kasacyjnej dotyczący naruszenia prawa materialnego art. 51 ust. 1 pkt. 2 i 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( tj. Dz. U. Nr 106 z 2000 r. poz. 1126 ze zm. ) przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w okolicznościach tej sprawy jako nieusprawiedliwiony nie zasługuje na uwzględnienie . Zaskarżoną decyzją Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku w trybie art. 51 ust. 1 pkt. 2 i ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( tj. Dz. U. Nr 106 , poz. 1126 ze zm. ) nakazano A. i H. K. wykonanie i dostarczenie w terminie do dnia 31 lipca 2003 r. inwentaryzacji budowlanej oraz orzeczenia technicznego dotyczącego części zrealizowanych robót budowlanych prowadzonych przy rozbudowie budynku gospodarczego na działce nr [...] w S. potwierdzających zgodność wykonanych robót z przepisami a w przypadku wykonania nieprawidłowości określonych w tym orzeczeniu koniecznych zmian i przeróbek i ich wykonanie w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem . Zastosowano więc w rozpoznawanej sprawie przepis art. 51 ust. 1 pkt. 2 ustawy Prawo budowlane w brzmieniu przed zmianą dokonaną ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz zmianie niektórych ustaw ,która weszła do obrotu prawnego 11 lipca 2003 r . Z treści tego przepisu wynika , iż przed upływem terminu utraty ważności postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji właściwy organ wydaje decyzję nakładającą obowiązek wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem i uzyskania pozwolenia na ich wznowienie oraz określającą termin wykonania tych czynności . Z ust. 4 art. 51 wynika , że przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio , jeżeli roboty budowlane , w przypadkach innych jak 48 zostały wykonane w szczególności jak w tej sprawie bez wymaganego pozwolenia . Nałożenie na inwestora obowiązku dostarczenia określonych dokumentów jak trafnie podniesiono to w motywach zaskarżonego wyroku powinno odbywać się na podstawie art. 81 c Prawa Budowlanego w drodze postanowienia ( dowodowego ) a nie decyzji opartej na podstawie art. 51 ust. 1 pkt. 2 Prawa Budowlanego ,który to przepis ma odmienne przeznaczenie . Forma decyzji w postępowaniu administracyjnym jest zarezerwowana dla rozstrzygnięć sprawy , co do jej istoty bowiem wynika to z art. 104 kpa . Natomiast postanowienia zgodnie z art. 123 § 2 kpa nie rozstrzyga o istocie sprawy , lecz dotyczy poszczególnych kwestii wynikających w toku postępowania . W okolicznościach rozpoznawanej sprawy , nie ma wątpliwości , że nałożenie na inwestora obowiązku przedłożenia określonych dokumentów ( inwentaryzacja budowlana , orzeczenia technicznego dotyczącego całości zrealizowanych robót budowlanych ) nie jest rozstrzygnięciem sprawy , co do istoty , lecz ma na celu rozszerzenie materiału dowodowego i jest postanowieniem o charakterze dowodowym . Przede wszystkim należy zwrócić uwagę , iż przepis powołanego art. 51 ust. 1 pkt. 2 Prawa budowlanego stanowi o nałożeniu obowiązku wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem . Nałożenie zaś obowiązku przedłożenia określonych dokumentów , nie jest nałożeniem obowiązku wykonania określonych czynności w rozumieniu powyższego przepisu . Bowiem samo przedstawienie takich dokumentów jak inwentaryzacji budowlanej oraz orzeczenia technicznego wykonanych robót nie jest nałożeniem obowiązku wykonania określonych czynności w rozumieniu powyższego przepisu . Jest to raczej próba dostosowania dokumentacji do istniejącego stanu , a nie wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem . Nałożenie obowiązku wykonania określonych czynności w rozumieniu w/w przepisu musi polegać na wskazaniu konkretnych czynności związanych z wykonywanymi robotami budowlanymi np. nałożenie obowiązku zamurowania otworów okiennych itp. Tylko wykonanie takich obowiązków może spowodować doprowadzenie wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem ( porównaj wyrok NSA z dnia 25 lipca 2006 r. sygn. akt II OSK 995/05 niepublikowany ) . Zatem trafnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku przyjął w okolicznościach tej sprawy niewłaściwe zastosowanie przez organy nadzoru budowlanego przepisu art. 51 ust. 1 pkt. 2 w zw. z art. ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( tj. Dz. U. Nr 106 z 2000 r. poz. 1126 ze zm. ) , podobnie jak zasadnie przyjęto w motywach zaskarżonego wyroku , że rozstrzygnięcie podjęte na tej podstawie materialnoprawnej musi być sformułowane w sposób jednoznaczny tj precyzyjny , bez niedomówień i bez możliwości różnej interpretacji . Natomiast nałożenie na tej podstawie obowiązku wykonania niesprecyzowanych czynności wynikających z przyszłego orzeczenia technicznego i do tego w razie stwierdzenia nieprawidłowości co niewątpliwie miało miejsce w zaskarżonych decyzji , narusza przepis art. 51 ust. 1 pkt. 2 Prawa budowlanego. Dopiero dostarczenie przez inwestora wymaganych dokumentów w oparciu o art. 81c ustawy Prawo budowlane i ich ocena przez uprawniony organ administracji budowlanej pozwala na podjęcie decyzji w omawianym trybie . Ponadto zauważyć należy , iż kontrola legalności zaskarżonej decyzji dokonywana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny odbywa się z uwzględnieniem stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania zaskarżonego aktu i na podstawie materiału dowodowego zebranego do chwili jego wydania . Zmiana stanu prawnego powstała po wydaniu zaskarżonej decyzji oraz ewentualne zgłoszenie przez stronę nowych wniosków lub żądań nie może mieć wpływu na wynik sądowej kontroli decyzji . Podobne zasady obowiązują Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający skargę kasacyjną od wyroku wydanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny . Uczynienie tej uwagi było niezbędne wobec wskazywanego w skardze kasacyjnej zarzutu , iż postępowanie w tej sprawie winno być umorzone wobec wykonania obowiązków nałożonych wyeliminowanymi decyzjami oraz wydania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. ostatecznej decyzji z dnia [...] lutego 2004 r. o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie budynku gospodarczego z funkcją garażową . Zdarzenia te powstałe już po dniu 9 grudnia 2002 r. kiedy wydano zaskarżone decyzje i nie mogły one w jakikolwiek sposób wpłynąć na wynik sadowej kontroli legalności zaskarżonych decyzji . Okoliczności te nie mogą być brane również pod uwagę przez Naczelny Sad Administracyjny przy rozpoznawaniu wniesionej w tej sprawie skargi kasacyjne . Reasumując uznać zatem należy brak usprawiedliwionych zarzutów skargi kasacyjnej w tej sprawie . Z tych względów w oparciu o przepis art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U . Nr 153 poz. 1270 ze zm. ) należało orzec jak w sentencji wyroku.