IV SA/Wa 2069/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Otylia Wierzbicka, Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka (spr.), sędzia WSA Jakub Linkowski, Protokolant Katarzyna Tomiło, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2007 roku sprawy ze skargi Z. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego - oddala skargę - Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2006 r. Nr [...] - po rozpoznaniu zażalenia Z. M. - utrzymało w mocy postanowienie Starosty W. z dnia [...] lipca 2006 r. Nr [...] w przedmiocie pozytywnego uzgodnienia w zakresie ochrony gruntów rolnych projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie płyty gnojowej o pow. [...] m2 dla obsady [...] na działkach oznaczonych nr [...] i nr [...] położonych w miejscowości G. Gm. G.. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, iż teren projektowanej inwestycji nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Podniesiono nadto, że kwestia usytuowania projektowanej inwestycji wobec działki skarżącego zostanie rozstrzygnięta dopiero na etapie postępowania w przedmiocie uzyskania pozwolenia na budowę. Z. M. zaskarżył powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie podnosząc, że projektowana inwestycja mieści się nie tylko na działkach o numerach [...] i [...], ale również zajmuje część należącej do niego działki nr [...]. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie. Organ odwoławczy podtrzymał argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga Z. M. nie jest zasadna. Nie stwierdzono bowiem w toku postępowania sądowoadministracyjnego, aby zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. zostało wydane z naruszeniem prawa. Podkreślić należy, iż dyspozycja art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym /Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.,zwanej dalej u.p.z.p./ określa wymagania, jakie należy spełnić, aby możliwe było wydanie dla zamierzonej inwestycji decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Wymagania te zostały wymienione w pkt 1-5 wspomnianej regulacji z jednoznacznie sformułowanym zastrzeżeniem, że tylko łączne spełnienie tych wymagań stwarza możliwość wydania przedmiotowej decyzji. Zasadnie organ odwoławczy przyjął, iż decyzję o ustaleniu warunków zabudowy wydaje się po jej uzgodnieniu z organami wymienionymi w dyspozycji art. 53 ust. 4 u.p.z.p., w tym również - w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu art. 92 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami /t.j. Dz. U. Nr 261 z 2004 r., poz. 2603 ze zm./ - z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych - art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p. Organem właściwym w sprawach ochrony gruntów rolnych na podstawie art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych /t.j. Dz. U. Nr 121 z 2004 r., poz. 1266 ze zm./ jest starosta. Uzgodnienia zaś są formą wiążącego wpływu organu uzgadniającego na organ prowadzący postępowanie, poprzez uzależnienie możliwości wydania aktu od akceptacji jego treści przez organ uzgadniający /vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 maja 2001 r., IV SA 2255/99, niepublik./. Warto zaznaczyć, iż przedmiotowe uzgodnienie nie zastępuje zgody na przeznaczenie gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, o której mowa w przywołanej wyżej ustawie o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Zgoda na zmianę przeznaczenia następuje tylko w procedurze sporządzania planu miejscowego. W ocenie Sądu, organ odwoławczy trafnie uznał, że teren projektowanej inwestycji nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, projektowana inwestycja znajduje się bowiem w zabudowie zagrodowej. Zarzut skarżącego, jakoby organ administracyjny w zaskarżonym postanowieniu rozstrzygnął o szczegółowym usytuowaniu planowanej inwestycji, jest całkowicie chybiony. W decyzji o warunkach zabudowy organ ustalający warunki nie może bowiem przesądzać o konkretnym umiejscowieniu budynku. Szczegółowe usytuowanie planowanej inwestycji rozstrzygnięte bowiem zostanie przez organ właściwy do wydania pozwolenia na budowę i to dopiero na etapie wydania pozwolenia na budowę - w oparciu o przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane /t. j. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm./ oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm./. Podkreślić należy ponadto, że decyzja w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy - wbrew temu, co sugeruje skarżący, nie uprawnia inwestora do rozpoczęcia budowy planowanej inwestycji. Mając na względzie powyższe rozważania, na podstawie regulacji art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, Sąd orzekł jak w sentencji.