VI SA/Wa 2050/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Królikowska - Przewłoka Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi M. R. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2006 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej oddala skargę Decyzją Nr [...] z dnia [...] września 2006 r. Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję Nr [...] z dnia [...] lipca 2006 r., wydaną przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] w przedmiocie cofnięcia Panu M. R. pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej w celu ochrony osobistej. Powyższe decyzje zostały wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Pan M. R. w 1999 r. uzyskał pozwolenie na posiadanie broni palnej bojowej do celów ochrony osobistej. W kwietniu 2006 r. do Wydziału Postępowań Administracyjnych KWP w [...] wpłynęła informacja, że wobec Pana M. R. toczy się postępowanie karne o popełnienie przestępstw przeciwko mieniu. Wobec powyższego Komendant Wojewódzki Policji w [...] wszczął postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej Panu M. R. Przeprowadzone postępowanie administracyjne wykazało, że w Komendzie Powiatowej Policji w N. prowadzono postępowanie [...], w trakcie którego stronie przedstawiono zarzuty popełnienia przestępstw określonych w art. 286 § 1 k.k. w związku z art. 91 § 1 k.k. i art. 300 § 2 k.k. W przedmiotowej sprawie Ośrodek Zamiejscowy Prokuratury Rejonowej w [...] w dniu [...] kwietnia 2006 r. skierował akt oskarżenia do Sądu. W chwili obecnej wymieniona jednostka prowadzi postępowanie [...], w którym występuje Pan R. jako osoba podejrzana o dokonanie czynów określonych w art. 292 § 1 k.k. oraz art. 60 § 1 k.k.s. W tym stanie faktycznym Komendant Wojewódzki Policji w [...] uznał, że zaszła przesłanka z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r., Nr 52, poz. 525 z późn. zm.) do obligatoryjnego cofnięcia Panu R. pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej na mocy art. 18 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy o broni i amunicji i wydał decyzję z dnia [...] lipca 2006 r., od której następnie Pan M. R. wniósł odwołanie do Komendanta Głównego Policji. Skarżący decyzji tej zarzucił naruszenie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji przez jego wadliwe zastosowanie i uznanie, że istnieje uzasadniona obawa, że Pan M. R. może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W uzasadnieniu odwołania podniesione zostało, że organ posłużył się swoistym automatyzmem prawnym uznając, że skoro Panu M. R. przedstawiono zarzuty, to zachodzi obawa, że broni tej użyje w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Nie dokonał żadnych ustaleń mogących przemawiać, że obawa taka rzeczywiście zachodzi. Komendant Główny Policji po rozpoznaniu odwołania uznał, że argumenty w nim podnoszone nie mają wpływu na zmianę lub uchylenie zaskarżonej decyzji. Według jego oceny z treści przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wynika, że ustawodawca sam rozstrzygnął, iż obawę użycia broni w sposób określony w tym przepisie uzasadnia już sam fakt toczącego się przeciwko posiadaczowi pozwolenia postępowania karnego o przykładowo wymienione rodzaje przestępstw. Do oceny czy w danej sprawie istnieje przesłanka do cofnięcia pozwolenia na broń wystarczy zatem ustalenie przez organ Policji, czy strona postępowania była skazana lub jest wobec niej prowadzone postępowanie karne o przestępstwo wymienione w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Jak z powyższego wynika, samo przestępstwo nie musi mieć bezpośredniego związku z bronią. Zważywszy, że przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 ma charakter obligatoryjny, stwierdzić należy, że organy Policji mają obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń w każdym przypadku ujawnienia, iż dana osoba należy do grupy osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Podstawą zaliczenia Pana R. do grupy osób nie dających rękojmi bezpiecznego posiadania i używania broni było ustalenie, że toczy się postępowanie karne o popełnienie przez niego przestępstw przeciwko mieniu. Na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2006 r. Pan M. R. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając jej naruszenie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji przez jego wadliwą wykładnię, a to przez uznanie, że przepis ten, w przypadku postawienia posiadaczowi pozwolenia na broń zarzutu popełnienia przestępstwa przeciwko mieniu zwalnia organ administracji od badania czy istnieje uzasadniona obawa, że posiadacz pozwolenia na broń może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Podnosząc powyższy zarzut skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Komendanta Głównego Policji i przekazanie temu organowi sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ustalił i zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 z 2002 r., poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej, kierując się kryterium prawnym, a nie słusznościowym. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a.). Skarga analizowana stosownie do wymienionych kryteriów podlega oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja z dnia [...] lipca 2006 r. nie naruszają prawa. W działaniu organów Policji, wydających decyzję, Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie od jego oceny przepisów prawa. Organy obszernie wyjaśniły przesłanki przyjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na temat argumentacja jest wyczerpująca i Sąd całkowicie się z nią zgadza. Stosownie do art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r., Nr 52, poz. 525 z późn. zm.) właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy od osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 cyt. wyżej ustawy. Zastosowanie przez organ Policji powołanego przepisu i cofnięcie pozwolenia na broń jest zatem obligatoryjne w każdym przypadku, gdy osoba należy do kategorii, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ustawy. Jedną z takich kategorii osób są osoby, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności zaś skazanym prawomocnym orzeczeniem za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Z literalnego brzmienia cytowanego przepisu wynika w sposób oczywisty, co słusznie wywodziły organy Policji, iż podstawą zaliczenia Pana M. R. do grupy osób stwarzających obawy, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji tj. nie dających rękojmi bezpiecznego posiadania i używania broni było ustalenie, że toczy się postępowanie karne o popełnienie przez niego przestępstw przeciwko mieniu: z art. 286 § 1 k.k. w związku z art. 91 § 1 k.k. i art. 300 § 2 k.k. oraz o czyn z art. 292 § 1 k.k. i art. 60 § 1 k.k.s. W takiej sytuacji organy Policji były zobowiązane do cofnięcia w myśl art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji pozwolenia na posiadaną broń palną bojową przez Pana R. Organy Policji prawidłowo zinterpretowały treść przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Konstrukcja tego przepisu wskazuje bowiem, że w przypadku skazania danej osoby (lub jeśli toczy się postępowanie) o przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu i mieniu to istnieje uzasadniona obawa, że może ona użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Skazanie za inne przestępstwo (lub jeśli postępowanie karne się toczy) wymaga udowodnienia, że taka obawa istnieje. Tym samym Sąd nie podzielił słuszności zarzutu skargi i na mocy art. 151 p.p.s.a. orzekł o jej oddaleniu.