IV SA/Gl 352/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Borowicz, Sędzia NSA Adam Mikusiński (spr.), Sędzia NSA Szczepan Prax, Protokolant sek. sąd. Agnieszka Wita, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 grudnia 2005 r. sprawy ze skargi K.R. na postanowienie Ś. Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...]r., Nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania dyscyplinarnego oddala skargę Decyzją (rozkazem personalnym) z dnia [...]r., nr [...], wydaną na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 45 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. Nr 30, poz. 179 ze zm.) Komendant Miejski Policji w S. zwolnił [...] K.R. ze służby w Policji z dniem [...]r. W uzasadnieniu organ administracyjny podniósł, iż podjęte w sprawie rozstrzygnięcie stanowi konsekwencję orzeczenia z dnia [...]r. nr [...], na mocy którego skarżącego uznano winnym naruszenia dyscypliny służbowej i wymierzono mu karę dyscyplinarną "[...]". W wyniku przeprowadzonego postępowania dyscyplinarnego uznano bowiem wyżej wymienionego winnym popełnienia czynu określonego w art. [...] Kodeksu karnego polegającego na [...] w ten sposób, że w dniu [...]r. pełniąc czynności funkcjonariusza Policji, działając wspólnie i w porozumieniu z R.M., [...]. Równocześnie skarżący [...] oraz bezpodstawnie [...]. Przywołane orzeczenie dyscyplinarne z dnia [...]r. utrzymane zostało następnie w mocy przez Ś. Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. orzeczeniem wydanym w dniu [...]r., L. dz. [...]. Mając na uwadze powyższe organ I instancji powołał się na art. 41 ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji oraz na §36 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 grudnia 1997 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu udzielania wyróżnień oraz przeprowadzania postępowania dyscyplinarnego w stosunku do policjantów (Dz. U. z 1998 r., Nr 4, poz. 14) wywodząc, iż po myśli tych uregulowań wymierzenie funkcjonariuszowi Policji kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby stanowi obligatoryjną przesłankę rozstrzygnięcia o zwolnieniu takiej osoby ze służby w Policji. W dniu [...]r. skarżący wniósł do organu I instancji pismo datowane na [...]r., w treści którego zażądał przywrócenia do pracy w Policji w oparciu o art. 42 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. Podkreślił bowiem, że Prokurator Prokuratury Rejonowej K. – W., prowadzący przeciwko niemu postępowanie karne w sprawie o przestępstwo z art. [...] Kodeksu karnego (stanowiące podstawę wymierzenia kary wydalenia ze służby) w dniu [...]r. umorzył śledztwo stwierdzając brak wystarczających podstaw do wniesienia aktu oskarżenia. W odpowiedzi na powyższe pismo Komendant Miejski Policji w S. pismem z dnia [...]r. poinformował K.R., iż nie znajduje podstaw do zastosowania art. 42 ustawy o Policji. Przepis ten stanowi bowiem, że przesłanką przywrócenia do służby na stanowisku równorzędnym jest uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji z powodu jej wadliwości. Tymczasem zdaniem organu I instancji rozstrzygnięcie z dnia [...]r. podjęte zostało w następstwie wykonania prawomocnego orzeczenia dyscyplinarnego, wydanego w efekcie zaistnienia pewnych zdarzeń, niezależnego i nieuwarunkowanego prowadzonym równolegle postępowaniem karnym oraz jego ostatecznym wynikiem. Tym samym, skoro stan faktyczny stanowiący przyczynę orzeczonej kary dyscyplinarnej nie zmienił się, to w konsekwencji, pomimo umorzenia śledztwa brak jest także podstaw, które uzasadniałyby unieważnienie decyzji o zwolnieniu ze służby. W piśmie z dnia [...]r., zatytułowanym jako "odwołanie od decyzji... dotyczącej odmowy przywrócenia do służby" K.R. podniósł zarzuty odnoszące się do przeprowadzonego postępowania dyscyplinarnego. Wskazał bowiem na brak dokładnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy i nieuwzględnienie złożonych przezeń wyjaśnień jak również na liczne nieścisłości dotyczące poczynionych w wyniku tego postępowania ustaleń. W tym miejscu skarżący powołał się na postanowienie Prokuratora Prokuratury Rejonowej K. – W. z dnia [...]r. (sygn. akt [...]) o umorzeniu prowadzonego przeciwko niemu śledztwa wywodząc, iż zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym w jego treści, w sprawie brak jest przekonujących dowodów wskazujących na sprawstwo podejrzanych a tym samym nie ma wystarczających podstaw do skierowania przeciwko nim aktu oskarżenia do sądu. Mając na uwadze powyższe K.R. ponownie wniósł o przywrócenie go do służby w Policji. Nadto wskazał na kłopoty ze znalezieniem zatrudnienia jakich doznał w następstwie zwolnienia w przedmiotowym trybie oraz zaakcentował, że okres oczekiwania na zakończenie postępowania karnego trwał około [...] lat. Zwrócił również uwagę na fakt, iż w trakcie służby zawsze nienagannie wywiązywał się z powierzonych mu czynności. Następnie, pismem datowanym na [...]r., skarżący uzupełnił wywody zawarte w przywołanym wyżej piśmie z dnia [...]r. wnosząc o wznowienie postępowania dyscyplinarnego na podstawie art. 145 §1 pkt 5 K.p.a. Podkreślił bowiem, iż wydanie postanowienia o umorzeniu prowadzonego przeciwko niemu śledztwa stanowi nową, istotną dla sprawy okoliczność, gdyż argumentacja zawarta w jego uzasadnieniu dyskwalifikuje materiał dowodowy, który został w toku rzeczonego postępowania wykorzystany. Postanowieniem z dnia [...]r. Komendant Miejski Policji w S. odmówił wznowienia postępowania dyscyplinarnego zakończonego orzeczeniem o wymierzeniu skarżącemu kary wydalenia ze służby. Przedmiotowe postanowienie wydane zostało w oparciu o art. 135 r ust. 9 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji. W uzasadnieniu wskazano, iż zgodnie z art. 132 przywołanej ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r., w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania powyższego orzeczenia dyscyplinarnego, policjant ponosił odpowiedzialność dyscyplinarną za popełnione przestępstwa i wykroczenia niezależnie od odpowiedzialności karnej. Organ I instancji zwrócił uwagę, że mocą wyroku z dnia 8 października 2002r., sygn. akt K-36/00, Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności z Konstytucją rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 grudnia 1997 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu udzielania wyróżnień oraz przeprowadzania postępowania dyscyplinarnego w stosunku do policjantów, którego §24 ust. 1 pkt 2 stanowił podstawę prawną orzeczenia wobec K.R. kary wydalenia ze służby . Równocześnie z cytowanego wyroku wynika, że ze względu na konieczność uniknięcia luki legislacyjnej, art. 139 ust. 2 ustawy o Policji zawierający ustawowe upoważnienie do wydania tego rozporządzenia, traci moc w części dotyczącej postępowania dyscyplinarnego z dniem 30 września 2003 r. W tym stanie rzeczy wniosek skarżącego o wznowienie postępowania, który wpłynął do Komendy Wojewódzkiej Policji w K. w dniu [...]r. (został on później przekazany zgodnie z właściwością do Komendanta Miejskiego Policji w S.), złożony został zdaniem organu I instancji w okresie, gdy brak było przepisu, który określałby podstawę takiego żądania a w rezultacie przedmiotowy wniosek nie mógł być ostatecznie rozpatrzony. Przesłanki uzasadniające wznowienie postępowania dyscyplinarnego uregulowane zostały bowiem w art. 135 r znowelizowanej ustawy o Policji, który wszedł w życie dopiero z dniem 29 listopada 2003 r. Z kolei zgodnie z treścią ust. 3 tego unormowania, wniosek o wznowienie rzeczonego postępowania z przyczyny wymienionej w ust. 2 (utrata mocy lub zmiana przepisu będącego podstawą orzeczenia dyscyplinarnego, spowodowana wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego) składa się w terminie miesiąca od dnia wejścia w życie stosownego orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. W zażaleniu złożonym do Ś. Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. K.R. podniósł zarzut, iż postanowienie organu I instancji z dnia [...]r. wydane zostało z naruszeniem art. 135 r ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji. Zdaniem skarżącego w sprawie zachodziła bowiem określona w tym przepisie przesłanka wznowienia postępowania dyscyplinarnego ponieważ umorzenie przez prokuratora postępowania karnego ze względu na brak dowodów sprawstwa w odniesieniu do zarzutu stanowiącego przyczynę orzeczenia kary wydalenia ze służby stanowi niewątpliwie istotną okoliczność, która nie była znana w toku tego postępowania. W tym miejscu skarżący zakwestionował argumentację, w myśl której brak było podstaw prawnych umożliwiających wznowienie postępowania. Podkreślił bowiem, że zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 29 października 2003 r. o zmianie ustawy o Policji, nowe przepisy stosuje się do postępowań nie zakończonych prawomocną decyzją. Komendant Miejski Policji w S. wydając swe postanowienie w dniu [...]r., zobowiązany był zatem do zastosowania przepisów ustawy o Policji w brzmieniu uwzględniającym przedmiotową nowelizację. Nadto K.R. podkreślił, iż podstawą wniosku o wznowienie postępowania dyscyplinarnego nie było uchylenie przepisów, w oparciu o które orzeczenie dyscyplinarne zostało wydane (jak podniesiono w uzasadnieniu postanowienia z dnia [...]r.), lecz przesłanka wymieniona w art. 135 r ust. 1 pkt 2, do którego organ I instancji w żaden sposób się nie odniósł. Mając na uwadze powyższe skarżący zarzucił Komendantowi Miejskiemu Policji w S. błędną ocenę stanu faktycznego oraz wniósł o "zmianę decyzji poprzez wznowienie postępowania dyscyplinarnego". Postanowieniem nr [...] z dnia [...]r. na podstawie art. 135 r ust. 9 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, Ś. Komendant Wojewódzki Policji w K. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie zapadłe w I instancji. Organ odwoławczy podniósł, iż decyzje dyscyplinarne, wydane wobec skarżącego w roku [...] podjęte zostały zgodnie z obowiązującymi wówczas przepisami rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 grudnia 1997 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu udzielania wyróżnień oraz przeprowadzania postępowania dyscyplinarnego w stosunku do policjantów. Następnie, na mocy wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 października 2002 r., rozporządzenie to przestało obowiązywać w zakresie spraw dyscyplinarnych z dniem 30 września 2003 r. W konsekwencji utraciła moc także delegacja zawarta w §45 cytowanego rozporządzenia, nakazująca stosowanie w sprawach nieuregulowanych w tym akcie prawnym przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Dlatego w okresie od 30 września do 29 listopada 2003 r. brak było odpowiednich unormowań, które mogłyby stanowić podstawę wydania decyzji dyscyplinarnych, w tym również dotyczących wznowienia postępowania dyscyplinarnego. Nowa regulacja określająca przesłanki wznowienia rzeczonego postępowania zawarta została w art. 135 r ustawy o Policji, który zaczął obowiązywać dopiero od dnia 29 listopada 2003 r., to jest od daty wejścia w życie ustawy z dnia 29 października 2003 r. o zmianie ustawy o Policji. W tym miejscu organ II instancji przyznał, że jedną z przedmiotowych przesłanek jest ujawnienie istotnych dla sprawy okoliczności, które nie były znane w toku postępowania dyscyplinarnego (art. 135 r ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji). Podkreślił jednak, iż w jego ocenie powyższe nie ma w niniejszej sprawie miejsca. Zgromadzony w toku postępowania dyscyplinarnego materiał dowodowy wskazywał bowiem na oczywistość popełnienia przez K.R. zarzucanych mu czynów i dlatego uniemożliwiał pozostawienie go w służbie. Ponadto zarówno w chwili popełnienia czynu zarzucanego skarżącemu jak i w dacie wydania decyzji dyscyplinarnej policjant, stosownie do art. 132 ustawy o Policji ponosił odpowiedzialność dyscyplinarną za popełnienie przestępstwa niezależnie od odpowiedzialności karnej. Tym samym umorzenie przez prokuratora postępowania karnego nie stanowi okoliczności uzasadniającej wznowienie postępowania dyscyplinarnego zwłaszcza, że w postanowieniu z dnia [...]r. prokurator ocenił jedynie istniejące dowody jako nie dające podstaw do wniesienia aktu oskarżenia nie wskazując jednocześnie, że K.R. zarzucanego mu przestępstwa nie popełnił. W tym stanie rzeczy Ś. Komendant Wojewódzki Policji w K. wywiódł, iż śledztwo przeprowadzone przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej K.- W. nie dostarczyło żadnych nowych dowodów mogących przemawiać za wznowieniem postępowania dyscyplinarnego na podstawie art. 135 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach K.R. wniósł o uchylenie rozstrzygnięcia podjętego przez organ odwoławczy. Skarżący ponownie podkreślił, że w świetle art. 2 ustawy z dnia 29 października 2003 r. o zmianie ustawy o Policji w okresie, w którym wydane zostało zaskarżone postanowienie obowiązywał art. 135 r ustawy o Policji, normujący kwestie związane z wznowieniem postępowania dyscyplinarnego. W tym miejscu strona raz jeszcze podkreśliła, że ujawnienie nowej okoliczności w postaci umorzenia śledztwa prowadzonego przeciwko niej przez prokuratora stanowiło fakt uzasadniający wznowienie postępowania dyscyplinarnego na podstawie art. 135 r ust. 1 pkt 2 tej ustawy. Nadto skarżący zaakcentował, iż stanowisko wyrażone w rozstrzygnięciu organu odwoławczego jest jego zdaniem sprzeczne z zasadą domniemania niewinności wynikającą z art. 42 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej albowiem norma prawna zawarta w art. 132 ustawy o Policji, choć umożliwia odrębne ukaranie sprawcy w postępowaniu karnym i dyscyplinarnym, to jednak w żadnym razie nie upoważnia do uznania winy policjanta przez organ orzekający w postępowaniu dyscyplinarnym wbrew wynikowi postępowania karnego. W odpowiedzi na skargę Ś. Komendant Wojewódzki Policji w K. wniósł o jej oddalenie, nie znajdując podstaw do zmiany zajętego w sprawie stanowiska. Organ II instancji powtórzył argumentację zawartą w uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia wywodząc, iż w świetle art. 132 ustawy o Policji umorzenie postępowania karnego nie stanowi okoliczności, o której mowa w art. 135 r ust. 1 pkt 2 tej ustawy a tym samym nie uzasadnia rozstrzygnięcia o wznowieniu postępowania dyscyplinarnego zakończonego prawomocnym orzeczeniem o wymierzeniu skarżącemu kary wydalenia ze służby. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę działalności administracji publicznej stosując środki określone w ustawie. Z brzmienia art. 145 §1 przywołanej ustawy wynika natomiast, że w przypadku gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą zatem ulec uchyleniu jedynie wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli miało ono, bądź mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym kontekście uznano, że skarga w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie. Sądowa kontrola legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia, przeprowadzona stosownie do wskazań zawartych w art. 1 §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269) wykazała bowiem, że postanowienie to odpowiada wymogom prawa. Na wstępie godzi się podnieść, iż przeprowadzone wobec skarżącego postępowanie dyscyplinarne zakończone zostało prawomocnym orzeczeniem, wydanym przez Ś. Komendanta Wojewódzkiego Policji w dniu [...]r. a zatem pod rządami rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 grudnia 1997 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu udzielania wyróżnień oraz przeprowadzania postępowania dyscyplinarnego w stosunku do policjantów (Dz. U. z 1998 r., Nr 4, poz. 14). Zapisy przywołanego rozporządzenia regulowały między innymi także problematykę związaną z wznowieniem postępowania dyscyplinarnego (rozdział 9 rozporządzenia). Zgodnie zatem z § 39 ust. 1 przywołanego aktu prawnego, wznowienie tego postępowania uzależnione zostało od wystąpienia przesłanek określonych w pkt 1-4 rzeczonego unormowania. Jedną z nich (pkt 2) było ujawnienie istotnych dla sprawy okoliczności, które nie były znane w toku postępowania dyscyplinarnego. W tym miejscu trzeba jednak zauważyć, że mocą wyroku wydanego przez Trybunał Konstytucyjny w dniu 8 października 2002 r. (sygn. akt K 36/00, publ.: OTK-A 2002/5/63) część tego rozporządzenia, która dotyczyła postępowania dyscyplinarnego z dniem 30 września 2003 r. utraciła moc. Nowe zasady określające tryb przedmiotowego postępowania wprowadzone zostały ustawą z dnia 29 października 2003 r. o zmianie ustawy o Policji (Dz. U. Nr 192, poz. 1873). Na mocy rzeczonej nowelizacji, do ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji dodany został art. 135 r. stanowiący odpowiednik przywołanego wyżej §39 uchylonego rozporządzenia z dnia 19 grudnia 1997 r. Także to unormowanie zawierało bowiem katalog okoliczności stanowiących podstawę wznowienia postępowania dyscyplinarnego. Należy tu zauważyć, iż zgodnie z art. 5 przywołanej nowelizacji, data jej wejścia w życie przypadała na dzień 28 listopada 2003 r. (to jest po upływie 14 dni od daty ogłoszenia w Dzienniku Ustaw). W tym stanie rzeczy organy obu instancji zobowiązane były do rozstrzygnięcia wniosku K.R. o wznowienie postępowania dyscyplinarnego przy zastosowaniu nowej regulacji, która zawarta została w cytowanym wyżej art. 135 r ustawy o Policji. Zarówno bowiem zaskarżone postanowienie z dnia [...]r. jak i poprzedzające je postanowienie Komendanta Miejskiego Policji w S. z dnia [...]r. wydane zostały już w okresie obowiązywania tego unormowania. Z kolei podnoszona przez organ odwoławczy argumentacja, iż wniosek o wznowienie postępowania złożony został przez skarżącego w okresie, w którym brak było przepisów regulujących kwestię wznowienia nie ma w tym kontekście znaczenia. Nie ulega bowiem wątpliwości, że organ administracyjny orzekać powinien na podstawie przepisów obowiązujących w dacie wydania decyzji (lub postanowienia) a nie w dniu, w którym postępowanie zostało zainicjowane przez stronę. Wyjątek od przedstawionej wyżej zasady dotyczy wyłącznie sytuacji, kiedy problematyka ta jest odmiennie uregulowana w stosownych przepisach przejściowych. Sytuacja taka nie miała jednak w niniejszej sprawie miejsca. Z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 29 października 2003 r. wynika wprawdzie, że jej postanowienia stosuje się do postępowań dyscyplinarnych niezakończonych prawomocnym orzeczeniem. Nie pozwala to jednak na formułowanie wniosków, że do wznowienia postępowania zakończonego orzeczeniem, które uprawomocniło się przed dniem wejścia w życie tej ustawy stosować należałoby przepisy dotychczasowe. W ocenie Sądu przedstawione wyżej uchybienie nie wywiera jednak wpływu na wynik sprawy. Zasadnicze znaczenie dla oceny legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia ma bowiem zagadnienie, czy okoliczności niniejszej sprawy uzasadniały wznowienie postępowania dyscyplinarnego przeprowadzonego w stosunku do skarżącego. W tym kontekście należy zaakcentować, iż żądanie wznowienia postępowania zostało oparte na podstawie uregulowanej w art. 135 r ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji obowiązującym od dnia 28 listopada 2003 r. Stanowi on, iż postępowanie ulega wznowieniu, jeżeli zostały ujawnione istotne dla sprawy okoliczności, które nie były znane w toku postępowania dyscyplinarnego. Warto zasygnalizować, że takie określenie rzeczonej przesłanki stanowi powtórzenie treści §39 ust. 1 pkt 2 obowiązującego wcześniej rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 grudnia 1997 r., które uchylone zostało przez Trybunał Konstytucyjny z dniem 30 września 2003 r. Zwraca tu także uwagę pewne podobieństwo do konstrukcji podstawy wznowienia postępowania administracyjnego wskazanej w art. 145 §1 pkt 5 Kodeksu Postępowania administracyjnego, polegającej na ujawnieniu istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nie znanych organowi, który ją wydał. W świetle przedstawionych rozważań prawnych Sąd uznał, że podnoszone przez skarżącego fakty nie mieszczą się w dyspozycji art. 135 r ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji. Z treści przywołanej normy prawnej wynika bowiem jednoznacznie, że do wznowienia postępowania dyscyplinarnego dochodzi wówczas, gdy wyjdą na jaw nowe okoliczności faktyczne mające znaczenie dla istoty sprawy a równocześnie nie były one znane do momentu zakończenia postępowania. Tymczasem samo wydanie przez prokuratora postanowienia o umorzeniu prowadzonego przeciwko K.R. postępowania karnego nie wyczerpuje znamion przytoczonej regulacji. Jak bowiem słusznie zauważył organ odwoławczy, w uzasadnieniu rzeczonego postanowienia z dnia [...]r. nie wskazano wyraźnie, aby skarżący nie popełnił zarzucanego mu czynu. Przyczyną umorzenia był natomiast brak dostatecznych dowodów pozwalających na przypisanie mu przestępstwa z art. [...] Kodeksu karnego, albowiem w sprawie istniały wątpliwości, które należało rozstrzygnąć na korzyść oskarżonego. Co prawda skutkiem tego był brak możliwości uznania skarżącego za winnego zarzucanego czynu. Rozstrzygnięcie to nie ma jednak bezpośredniego wpływu na treść postanowienia zapadłego w postępowaniu dyscyplinarnym. Czym innym jest bowiem delikt karny, a czym innym dyscyplinarny. Dlatego należy przychylić się do stanowiska Ś. Komendanta Wojewódzkiego Policji w K., że postępowanie dyscyplinarne i postępowanie karne to dwie autonomiczne i niezależne od siebie procedury podlegające odrębny regułom, i nie pozostające ze sobą w ścisłym, nierozerwalnym związku, zwłaszcza w sferze procesowej. Wniosek taki wynika wprost z treści art. 132, i to zarówno w brzmieniu przed nowelizacją wchodzącą w życie z dniem 28 listopada 2003 r. jak i po tej nowelizacji (w znowelizowanym kształcie wynika to z ust. 4 przywołanego przepisu). Stąd funkcjonowanie odrębnych orzeczeń zapadłych w obu tych trybach jest dopuszczalne, nawet gdyby miałyby to być orzeczenia różnej treści. Podobny pogląd znalazł wyraz w stanowisku orzecznictwa sądowego (patrz: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 kwietnia 2003 r., sygn. akt II SA 452/02, publ.: LEX nr 142331, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 kwietnia 2004 r., sygn. akt II SA 1561/03, publ.: LEX nr 150843). Przedstawione rozwiązanie może wprawdzie prowadzić do niespójnych stanów faktycznych. Jest jednak uzasadnione potrzebą szybkości postępowania dyscyplinarnego i dokonania w jego toku swoistej oceny naruszenia prawa. Skoro zatem uregulowania ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. dopuszczają tu koegzystencję sprzecznych rozstrzygnięć stanowiącą efekt odmiennej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, to zagadnienie to – jako należące do ocennej materii orzecznictwa nie może stanowić podstawy dla wznowienia postępowania w trybie art. 135 r ust. 1 pkt 2 tej ustawy. Dlatego w ocenie Sądu zarówno samo wydanie postanowienia o umorzeniu śledztwa, jak i argumentacja zawarta w jego uzasadnieniu, nie mogły zostać uznane za przesłankę uzasadniającą uwzględnienie wniosku K.R. o wznowienie postępowania dyscyplinarnego zakończonego orzeczeniem o wymierzeniu mu kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby. Mając na względzie wszystkie przedstawione wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że zaskarżone postanowienie ostatecznie odpowiada prawu i dlatego działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.