I SA/Wr 1504/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Ireneusz Dukiel Sędziowie : Sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz Asesor WSA Alojzy Wyszkowski (sprawozdawca) Protokolant: Michał Kazek po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 19 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. z siedzibą O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2006 r. oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. po rozpatrzeniu odwołania z dnia [...] A Spółki z o.o. z siedzibą w O. decyzją z dnia [...] nr [...] wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w ustawy z dnia 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa (j.t. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta L. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2006 r. w kwocie [...]. W dniu [...] A Sp. z o.o. złożyła deklarację podatku od nieruchomości za 2006 r., w której wykazała do opodatkowania grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni [...], budynki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą o pow. [...], budynki pozostałe o pow. [...] oraz budowle o wartości [...]. Prezydent Miasta L. decyzją z dnia [...] wydaną na podstawie art. 207, art. 21 § 3 O.p. oraz art. 2 ust. 1 w związku z art. 1a pkt 3 ustawy z dnia 12.01.1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (j.t. . Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84 ze zm.) oraz uchwały Rady Miejskiej w Lubinie z dnia 23 listopada 2004 r. Nr XLVIII/234/04 w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości (Dz. Urz. Woj. Dol. z dnia 16.12.2004 r. Nr 253, poz. 4279) określił zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2006 r. w kwocie [...]. W uzasadnieniu podał, że w złożonej deklaracji podatku od nieruchomości za 2006 r. A Sp. z o.o. nie objął opodatkowaniem budynków wykazując je w pozycji "pozostałe budynki". Od tej decyzji Spółka złożyła odwołanie pismem z dnia [...] wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w części i orzeczenie w tym zakresie co do istoty sprawy, bądź uchylenie jej w części i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia zarzucając Prezydentowi Miasta L.: - naruszenie prawa materialnego art. 1. ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez zaliczenie budynku położonego w L. przy ul. O. [...], działka [...] do budynków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, gdy budynki te nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych, - naruszenie zasady praworządności i zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufania do organów podatkowych (art. 120, art. 121 § 1 O.p.). W uzasadnieniu Spółka podniosła, że sporny budynek nie może być przez nią wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej z uwagi na jego stan techniczny. W tej sprawie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. decyzją z dnia [...] umorzył postępowanie w sprawie zakazu użytkowania budynku, w której nie stwierdzono groźby zawalenia się budynku, jednak wskazano, że jego stan techniczny uzasadnia wystąpienie przez stronę z wnioskiem o wydanie zakazu użytkowania budynku na podstawie art. 66 ust. 2 ustawy prawo budowlane. Przeprowadzone szczegółowe oględziny obiektu przez pracowników Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego wykazały, że budynek wybudowano 100 lat temu, pokrycie dachowe jest nieszczelne, są miejscowe uszkodzenia elementów konstrukcji dachów, instalacje w budynku są zniszczone i obecnie budynek nie jest użytkowany. Stan elementów konstrukcyjnych nie wskazuje, aby groził zawaleniem. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. utrzymało w mocy zaskarżona decyzję. W uzasadnieniu wskazało, że zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych za grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej uważa się grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt l lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Organ odwoławczy podał, iż nie uzasadnia zastosowania niższych stawek podatku okoliczność, że dany obiekt jest aktualnie niewykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej z powodu braku zezwoleń na przebywanie w nim ludzi oraz konieczności remontu zniszczonych instalacji i elementów dachu. Opodatkowaniu bowiem podlega obiekt budowlany, a nie jego wyposażenie. Dopóki nie zostanie on wyłączony z użytkowania ze względów technicznych, tak długo stanowi budynek związany z prowadzeniem działalności gospodarczej i jest opodatkowany według stawek właściwych dla tej kategorii przedmiotów opodatkowania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w części oraz przeprowadzenie dowodu z pism skarżącej tj. z dnia [...], [...] oraz decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]. W uzasadnieniu podniosła, że sporny budynek produkcyjny po długim okresie nieużytkowania przez poprzedniego właściciela z uwagi na stan techniczny budynku nie zapewnia podstawowych warunków na pobyt ludzi oraz prowadzenie działalności gospodarczej. W przyszłości po sporządzeniu i uchwaleniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w budynku planowana jest inwestycja budowy centrum handlowego. Z tych względów uzasadnione jest przyjęcie, że sporny obiekt posiada nieodwracalne i nieusuwalne wady techniczne, które uniemożliwiają jakiekolwiek dalsze wykorzystanie go w działalności gospodarczej. Zatem zasadne powinno być sporządzenie opinii biegłego, który stwierdzi jaki jest stan budynku. Organy zaniechały przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania ograniczając się do stwierdzenia, iż stanowisko podatnika co do korekty deklaracji nie znajduje oparcia w przepisach prawa. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. nr 153, poz. 1269/, sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Według art. 1 § 2 powołanej ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Określone w art. 145 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) podstawy prawne uwzględnienia skargi ograniczone zostały do naruszenia prawa, a zatem kontrolując decyzję administracyjną sąd bada zgodność z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Skarga jest nieuzasadniona, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego znajdującego zastosowanie do ustalonego w sprawie stanu faktycznego, a jej wydanie poprzedzone zostało postępowaniem przeprowadzonym zgodnie z procedurą administracyjną. Spór między stronami niniejszego postępowania sprowadzał się do ustalenia, według jakich stawek związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, czy też według stawek pozostałych, powinna być opodatkowana nieruchomość położona w L. przy ul. O. [...], której zakupu Spółka dokonała w dniu [...]. W ocenie Spółki budynek ten powinien być opodatkowany według stawek pozostałych, zaś według organów podatkowych, według stawki związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych gruntami, budynkami i budowlami związanymi z prowadzeniem działalności gospodarczej są grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Działalnością gospodarczą w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych jest działalność, o której mowa w przepisach Prawa działalności gospodarczej, z wyjątkiem działalności rolniczej, leśnej i wynajmu turystom pokoi gościnnych w budynkach mieszkalnych znajdujących się na obszarach wiejskich, jeżeli ich liczba nie przekracza 5 (art. 1a ust. 1 pkt 4 ww. ustawy). Zatem sam fakt posiadania lokalu przez przedsiębiorcę skutkuje tym, że budynek, budowla lub grunt jest związany z prowadzeniem działalności gospodarczej. Oznacza to, że nawet budynki niewykorzystywane przez przedsiębiorcę w danym momencie lub też wykorzystywane na inną działalność niż gospodarcza (za wyjątkiem budynków mieszkalnych) należy uznać za związane z działalnością gospodarczą. Pogląd taki wyraził Naczelny Sąd Administracyjny, który w uchwale z dnia 2 kwietnia 2001 r. (sygn. akt FPK 3/00, opubl. POP 2002 r., Nr 3) stwierdził, że grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy, podlegające podatkowi od nieruchomości są z mocy prawa związane z działalnością gospodarczą i podlegają opodatkowaniu stawkami podatkowymi przewidzianymi dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zatem skarżąca Spółka była przedsiębiorcą w rozumieniu art. 4 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2004 r. Nr 173 poz. 1807 ze zm.) jak i ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Wobec tego należało uznać, że budynek będący własnością skarżącej Spółki, był związany z prowadzeniem działalności gospodarczej. Bez znaczenia jest przy tym fakt, czy w rzeczywistości wykorzystywał go do prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej. Istotne w sprawie jest jedynie to, że budynek był własnością Spółki. Sporny budynek powinien być więc opodatkowany podatkiem od nieruchomości według stawek przewidzianych dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. Wobec tego organy podatkowe nie miały obowiązku dokonywania kontroli stanu technicznego spornego budynku, o co wnosiła strona skarżąca, jak też powołania biegłego. Powyższe ustalenia nie miały w sprawie istotnego znaczenia, albowiem jak już było wskazywane powyżej, rzeczywiste wykorzystywanie, czy też nie, spornego budynku na działalność gospodarczą prowadzoną przez podatnika nie miało wpływu na zakwalifikowanie lokalu jako związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej, a w konsekwencji opodatkowaniem według stawek najwyższych, przewidzianych dla nieruchomości związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. Nieprzeprowadzenie przez organy podatkowe wnioskowanej przez skarżącego oceny stanu technicznego budynku nie może być zatem uznane za naruszenie przepisów prawa, gdyż uzyskane w jej toku wiadomości nie mogły mieć wpływu na końcowe rozstrzygnięcie sprawy. Podatek od nieruchomości ma charakter majątkowy w tym znaczeniu, że obowiązek podatkowy powstaje przez sam fakt posiadania nieruchomości, bez względu na to, czy przynosi ona zysk posiadaczowi, czy też na tę nieruchomość należy ponieść nakłady w celu utrzymania jej w stanie zdatnym do użytku, a także na pewnym poziomie estetycznym (wyrok NSA z 9 marca 1994 r., SA/Gd 1200/93, Wspólnota 1994/35/18). Podatek od nieruchomości nie nawiązuje więc w swojej konstrukcji do efektów ekonomicznych uzyskiwanych przy jej wykorzystywaniu. Decydujące znaczenie ma to, że podstawę opodatkowania budynków stanowi ich powierzchnia użytkowa, a nie jest ważne jak intensywnie są wykorzystywane te nieruchomości i jakie przynosi to efekty gospodarcze. Wniosek strony skarżącej o przeprowadzenie dowodu z pism skarżącej tj. z dnia [...], [...] oraz decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] jest chybiony, ponieważ sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Według art. 1 § 2 powołanej ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Określone w art. 145 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) podstawy prawne uwzględnienia skargi ograniczone zostały do naruszenia prawa, a zatem kontrolując decyzję administracyjną sąd bada jedynie zgodność z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. W tym stanie rzeczy Sąd - uznając skargę za nieuzasadnioną, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.