VI SA/Wa 2099/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Jagielska Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Handlowo – Usługowego "T." sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2006 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2006 r., nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez Przedsiębiorstwo Handlowo-Usługowe "T." sp. z o.o. z siedzibą w G. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2006 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 3 500 zł - utrzymał zaskarżoną decyzję w całości w mocy. Jako podstawę prawną wskazał art. 138 § 2 k.p.a., art. 42 ust. 1, art. 87 ust 1, art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.) oraz lp. 4.1 załącznika do ww. ustawy o transporcie drogowym, § 4 ust. 1 i 2 oraz § 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych ( Dz. U. Nr 150, poz. 1684 ze zmianami ). Podstawę faktyczną stanowiły następujące okoliczności: Podczas kontroli drogowej pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] wraz z naczepą o nr rej. [...], kierowanego przez pana M. W. w dniu [...] maja 2006 r. na drodze krajowej nr [...], udokumentowanej protokołem nr [...] stwierdzono wykonywanie przewozu drogowego na potrzeby własne bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych, a nadto wykonywanie przewozu drogowego towarów niebezpiecznych pojazdem bez wymaganych gaśnic lub wyposażonym w gaśnice niespełniające warunków określonych w umowie ADR, wobec tego, że termin ważności ostatniego badania upłynął we wrześniu 2005 r. Organ ustalił, że kierowca M. W. okazał do kontroli roczną kartę opłaty za przejazd po drogach krajowych na pojazd o dmc. powyżej 12 t. o czterech osiach, o nr i serii [...], zakupioną dnia [...] marca 2006 r. w G. w urzędzie celnym. Karta opłaty była wypełniona w następujący sposób: w rubryce euro skreślono 0, w rubryce ważna do wpisano [...].03.2006 r. godz. brak wpisu, w rubryce ważna do wpisano [...].03.2007 r. godz. brak wpisu. W rubryce nr rejestracyjny pojazdu nie dokonano żadnego wpisu. W trakcie postępowania administracyjnego strona złożyła wyjaśnienia w piśmie z 22 maja 2006 r. Brak wpisu numeru rejestracyjnego usprawiedliwiała tym, że spowodowany był przez niedopełnienie obowiązku przez pracownika Urzędu Celnego, który sprzedał kartę i nie dokonał stosownego wypełnienia numeru rejestracyjnego pojazdu, zaś kontrolujący inspektor źle odczytał termin ważności ostatniego badania gaśnicy. Decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] nałożono na Przedsiębiorstwo Handlowo-Usługowe "T." sp. z o.o. karę pieniężną w wysokości 3 500 zł. W odwołaniu strona wnosiła o zmianę decyzji organu I instancji dotyczącej nałożenia kar: zarówno za brak wpisu nr rejestracyjnego na karcie opłat za przejazd po drogach krajowych i upływ terminu ważności gaśnicy znajdującej się w samochodzie poprzez uchylenie sankcji dotyczącej braku wpisu nr rejestracyjnego na karcie opłat. Zdaniem strony decyzja w tym zakresie nie wiązała się z naruszeniem przepisów dotyczących transportu drogowego, bo żadna z sytuacji określonych w pkt 4.1. załącznika nie miała miejsca w przedmiotowej sprawie. W pojeździe znajdowała się roczna karta drogowa, zakupiona w dniu [...] marca 2006 r. Przypadek wykonywania transportu drogowego z nieprawidłowo wypełnioną kartą drogową reguluje pkt 4.3 załącznika do ustawy o transporcie drogowym i także nie dotyczy kontrolowanej spółki, ponieważ odpowiedzialność za wypełnienie karty rocznej spoczywa na podmiocie, który pobiera opłatę za przejazd po drogach krajowych. Karta opłaty została wypełniona przez pracownika Urzędu Celnego w G., który nie wpisał do dokumentu numeru rejestracyjnego pojazdu. Spółka nie może ponosić odpowiedzialności za zaniedbanie urzędnika państwowego. Ponadto zdaniem strony przepis rozporządzenia sprzeczny z ustawą nie może być podstawą prawną decyzji administracyjnej. Skarżąca podkreślała również, iż na pozostałe dwa samochody jakie posiada zostały wykupione karty opłat drogowych, na dowód powyższego przesłała wraz z odwołaniem kserokopie dowodów zapłaty za karty. Obowiązki w zakresie opłat za przejazd drogami krajowymi zostały w związku z tym przez spółkę wypełnione, a nałożona kara w wysokości 3 500 zł jest bezpodstawna i niezgodna z pkt 4.1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym. Do odwołania dołączyła sporną kartę roczną z uzupełnionym numerem rejestracyjnym kontrolowanego pojazdu. Główny Inspektor Transportu Drogowego rozpoznając odwołanie, powołał się na obowiązujące i wskazane w decyzji normy prawne i stwierdził, iż w przedmiotowym stanie faktycznym zachodzą przesłanki do uznania, iż w chwili kontroli doszło do naruszenia przepisów prawa w zakresie obowiązku uiszczania opłaty za przejazd po drogach krajowych. Podnosił, iż zasadą wynikającą z art. 42 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym jest, że przedsiębiorcy wykonujący na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne obowiązani są uiszczać opłaty za przejazd po drogach krajowych. Następuje to poprzez nabycie karty opłaty, która podlega wypełnieniu zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych. Zasady wypełniania karty opłaty określa § 5 rozporządzenia. Zgodnie z § 5 ust. 2 w części dotyczącej numeru rejestracyjnego pojazdu oraz terminu ważności, karta opłaty dobowa i siedmiodniowa może być wypełniona przez przedsiębiorcę. Organ odwoławczy wskazał, że stosownie do § 5 ust. 3 kartę opłaty wypełnia się przed rozpoczęciem przejazdu przez wpisanie w odpowiednim miejscu numeru rejestracyjnego pojazdu, przy czym § 5 ust. 4 rozporządzenia określa, iż termin ważności karty należy wpisać tak, aby wszystkie oznaczone pola karty były wypełnione. W przypadku wypełnienia karty opłaty miesięcznej, półrocznej lub rocznej wpisywanie godziny nie jest wymagane. Odnosząc się do argumentów strony organ odwoławczy powołał się na § 5 ust. 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych stanowiący, iż dowodem uiszczenia opłaty jest prawidłowo wypełniona karta opłaty drogowej. Zapobiegać ma to nie tylko posługiwaniu się jedną kartą przy wykonywaniu przewozów wieloma pojazdami przez jednego przedsiębiorcę, ale i posługiwaniu się taką kartą przez więcej niż jednego przedsiębiorcę. Jak wynika z § 5 ust. 3 ww. rozporządzenia uiszczenie opłaty drogowej nie następuje tylko poprzez jej zakup, ale i poprzez jej wypełnienie w sposób zgodny z przepisami rozporządzenia. Wypełnienie karty ma ten skutek, że nadawana jest jej w ten sposób moc dowodowa bądź przez organ wydający - w wypadku kart rocznych, półrocznych i miesięcznych, bądź przez samego przedsiębiorcę w pozostałych typach kart - dobowej i tygodniowej. Niespełnienie wymogu wypełnienia skutkuje brakiem mocy dowodowej wadliwej karty drogowej. Z tych przyczyn w § 5 ust. 6 rozporządzenia postanowiono, że karta nie wypełniona w sposób wskazany w ust. 3 nie stanowi dokumentu potwierdzającego wniesienie opłaty. Okoliczność, iż dokument powinien w całości być wypełniony przez jednostkę go wydającą jest dla rozstrzygnięcia sprawy przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego bez znaczenia, wobec stanowczej treści § 5 ust. 6 powoływanego rozporządzenia, który to przepis ma charakter proceduralny i określa moc dowodową przedstawionych do kontroli kart opłaty. Ponadto rolą strony jest weryfikacja prawidłowości podejmowanej w jej interesie czynności, skoro od prawidłowości tej czynności zależy możliwość przeprowadzenia korzystnego dla siebie dowodu. Organ kontrolny nie jest upoważniony do dociekania przyczyn niewłaściwego wypełnienia karty przez jednostkę wydającą kartę. Odwołujący mógł zażądać od jednostki wydającej nieprawidłowo wypełnioną kartę opłaty jej uzupełnienia. W razie odmowy mógł ją, w ocenie organu, wypełnić samodzielnie, względnie żądać zwrotu uiszczonej opłaty, jeśli w ocenie strony karta nie wypełniała wymaganych warunków. W przeciwnym razie negatywne konsekwencje niewypełnienia tych wymogów ponosi podmiot zobowiązany do uiszczenia opłaty, który jest adresatem przepisu o opłatach. Uznał zatem, że odwołujący - profesjonalny uczestnik obrotu gospodarczego miał obowiązek weryfikacji otrzymanych dokumentów, a dotyczących jego uprawnień lub obowiązków i brak należytej staranności w tym zakresie obciążać może, na gruncie przepisów administracyjnych, wyłącznie jego samego. Co oczywiście nie stoi na przeszkodzie w dochodzeniu przez stronę odszkodowania od jednostki wydającej wadliwy dokument. Organ odwoławczy wyjaśniał, iż kary w transporcie drogowym określono w sposób sztywny w ramach poszczególnych przewinień, a decyzja wydawana na podstawie tych przepisów ma związany, a nie uznaniowy charakter. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Przedsiębiorstwo Handlowo-Usługowe "T." sp. z o.o. zaskarżyło decyzję w części utrzymującej w mocy decyzję pierwszej instancji w zakresie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 3 000 zł na podstawie lp. 4.1 załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym i domagało się uchylenia zaskarżonej decyzji i zasądzenia kosztów postępowania zarzucając: 1. naruszenie lp. 4.1 załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym poprzez jego zastosowanie; 2. naruszenie art. 7, 75 § 1 i 77 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez przyjęcie, że przepis § 5 ust. 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych określa moc dowodową przedstawianych do kontroli kart opłaty drogowej oraz uznanie, że wadliwa, nie uzupełniona karta drogowa nie ma mocy dowodowej. W uzasadnieniu podnosił jak w odwołaniu, że brak było podstaw do zastosowania Ip. 4.1 załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym . Przepis ten sankcjonuje wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty i nie ma on zastosowania w sytuacji kiedy przewóz drogowy był wykonywany z nieprawidłowo wypełnioną kartą opłaty za przejazd po drogach krajowych. Brak było podstaw do uznania, że zakwestionowany ze względu na brak wpisanego numeru rejestracyjnego dowód uiszczenia opłaty dotyczył samochodu innego niż zatrzymany do kontroli samochód [...] [...]. Skarżący załączył do odwołania dokumenty świadczące, że na pozostałe posiadane przez niego samochody opłaty drogowe zostały uiszczone. W tej sytuacji można mu zarzucić co najwyżej, że przewóz drogowy był wykonywany z nieprawidłowo wypełnioną kartą opłaty. Nie ma podstaw do uznania, że skarżący nie opłacił opłaty z tytułu przewozu dokonywanego przez samochód [...] [...] i nie było podstaw do przyjęcia, że skarżący wykonywał przewóz bez uiszczonej opłaty drogowej . Za bezpodstawne uznał odmówienie mocy dowodowej nie uzupełnionej o numer rejestracyjny pojazdu karcie opłaty. Skarżący zarzucił, że przepis § 5 ust. 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych jest sprzeczny z art. 7, 75 § 1 i 77 Kodeksu postępowania administracyjnego i został wydany bez jakiegokolwiek ustawowego umocowania. Minister Infrastruktury został na podstawie art. 42 ust. 7 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym upoważniony do określenia w drodze rozporządzenia, rodzaju i stawek opłaty za przejazd po drogach krajowych, trybu wnoszenia i sposobu rozliczania tej opłaty w przypadku niewykorzystania w całości lub w części dokumentu potwierdzającego jej wniesienie za okres roczny z przyczyn niezależnych od przedsiębiorcy, a także wzorów dokumentów potwierdzających wniesienie tej opłaty . Powyższe upoważnienie nie zawiera jakiegokolwiek upoważnienia do wydawania przepisów proceduralnych, ograniczających moc dowodową dokumentów potwierdzających wniesienie opłaty drogowej . Wskazywał, iż niedopuszczalne jest wydawanie przez Ministra - bez jakiegokolwiek umocowania ustawowego - przepisu określającego "moc dowodową" czy też odmawianie charakteru dowodu określonej kategorii dokumentów. Określona w art. 7 k.p.a. zasada prawdy materialnej jest jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego, stąd wydanie w rozporządzeniu przepisu ograniczającego tą zasadę jest rażącym naruszeniem prawa. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału Konstytucyjnego "Jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego jest zasada prawdy obiektywnej, a zatem udowodnienie każdego faktu mającego znaczenie prawne może nastąpić za pomocą wszystkich legalnych środków. (art. 7, 77, 76 § 3 i art. 86). Jakiekolwiek ograniczenie w tym przedmiocie może wynikać tylko z przepisów rangi ustawowej." (Orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z 10 czerwca 1987 r. P 1/87/2 OTK 1987 poz. 1). Skarżący podnosił, że przepisy rozporządzeń nie mogą wprowadzać regulacji proceduralnych sprzecznych z aktem rangi ustawowej jakim jest Kodeks postępowania administracyjnego . Przyznał, że jest oczywista sprzeczność pomiędzy przepisem § 5 ust. 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych a art. 7 i 75 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Z tego względu organy administracji powinny zastosować przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego i uznać za dowód w sprawie kartę opłaty drogowej nr [...] pomimo, że nie zawierała wpisu numeru rejestracyjnego pojazdu. Ponieważ organy Inspekcji Drogowej nie kwestionowały legalnego nabycia ww. karty ani tego, że pochodzi od jednostki uprawnionej do jej wydania brak jest podstaw do twierdzenia, że skarżący nie uiścił opłaty drogowej. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wnosił o jej oddalenie. Powoływał się na ustalony szczegółowo stan faktyczny przedstawiony w decyzji i prawidłowo zastosowane normy prawne. Dodatkowo wskazał, że dla rozstrzygnięcia sprawy podstawowe znaczenie ma ustalenie czy przedstawiona w trakcie postępowania karta mogła być nieprawidłowo wypełnionym dowodem uiszczenia opłaty, czy też dowodem takim być nie może. W niniejszej sprawie karta nie zawierała wszystkich wymaganych wpisów. Na jej podstawie nie można ustalić, że była ona wypełniona celem użycia wyłącznie dla potrzeb przewozów realizowanych ściśle określonym pojazdem w ściśle określonym przedziale czasowym. Nie może więc być dowodem uiszczenia opłaty. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 z 2002 r., poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z obowiązującym w dacie ich wydania prawem materialnym i przepisami procesowymi. W niniejszej sprawie rzeczą Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie było skontrolowanie, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu, czy też zarzuty skarżącego są uzasadnione, mając na względzie zasadę wynikającą z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 02., Nr 153, poz.1270 ze zm. - zwana dalej p.p.s.a.) stanowiącą, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Badając pod tym kątem zaskarżone decyzje w części, którą strona kwestionuje, Sąd nie stwierdził naruszenia prawa, stąd skarga jest nieuzasadniona. Organ prawidłowo ustalił zarówno stan faktyczny jak i prawidłowo dokonał jego oceny prawnej. W pierwszej kolejności podkreślić należy, że stan faktyczny jest bezsporny, bowiem rozbieżność dotyczy jego oceny. Protokół kontroli, potwierdzający ustalenia dokonane w czasie kontroli został podpisany przez kierowcę bez żadnych zastrzeżeń w zakresie jej wyników. Wbrew zarzutom skarżącego organ prawidłowo dokonał oceny stanu faktycznego i zasadnie przypisał przedsiębiorcy wykonującemu transport drogowy odpowiedzialność administracyjną w oparciu o wskazane w decyzji przepisy: art. 42 ust. 1, art. 87 ust. 1, art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r., Nr 204, poz. 2088 ze zm.) oraz lp. 4.1 załącznika do ww. ustawy o transporcie drogowym, § 4 ust. 1 i 2 oraz § 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U. Nr 150, poz. 1684 ze zmianami). Art. 87 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym stanowi jednoznacznie, że podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, między innymi wymienionymi w tym przepisie dokumentami dowód uiszczenia należnej opłaty za korzystanie z dróg krajowych. Obowiązek uiszczania opłat za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych ustawodawca nałożył w art. 42 ust. 1 tej ustawy stanowiąc, iż przedsiębiorcy wykonujący transport drogowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz wykonujący przewozy na potrzeby własne są obowiązani do uiszczania opłaty, zaś w ust. 7 tego przepisu upoważnił ministra właściwego do spraw transportu, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych, do określenia, w drodze rozporządzenia, rodzaju i stawek opłat za przejazd po drogach krajowych, zgodnie z zasadami określonymi w ust. 2, oraz - co należy podkreślić - trybu wnoszenia i sposobu rozliczania tej opłaty w przypadku niewykorzystania w całości lub w części dokumentu potwierdzającego jej wniesienie za okres półroczny lub roczny z przyczyn niezależnych od przedsiębiorcy, a także wzory dokumentów potwierdzających wniesienie tej opłaty. Ustawowe upoważnienie do określenia trybu wnoszenia opłaty drogowej czyni bezpodstawnym twierdzenie skarżącego, że przepis § 5 ust. 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych jest sprzeczny z art. 7, 75 § 1 i 77 k.p.a. i został wydany bez jakiegokolwiek ustawowego umocowania W świetle ust. 2 § 5 cytowanego wyżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury tylko karta opłaty dobowej i siedmiodniowej może być wypełniona przez przedsiębiorcę w części dotyczącej numeru rejestracyjnego pojazdu oraz terminu ważności, i o tym stanowi. Pozostałe karty (w tym roczną) w myśl § 5 ust. 1, z zastrzeżeniem cytowanego wyżej ust. 2, - wypełnia jednostka, o której mowa w art. 42 ust. 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. Dokonując zakupu karty w tej jednostce przedsiębiorca winien sprawdzić prawidłowość wypełnienia karty, w przypadku braku wpisów domagać się ich uzupełnienia. Zasadą określoną w ust. 3 § 5 jest bowiem, że kartę opłaty wypełnia się przed rozpoczęciem przejazdu przez wpisanie w odpowiednim miejscu numeru rejestracyjnego pojazdu, dat i godzin określających termin ważności karty, daty wydania karty oraz oznaczenie emisji spalin pojazdu samochodowego z tym, że w przypadku wypełniania karty opłaty miesięcznej, półrocznej lub rocznej wpisywanie godziny nie jest wymagane. Z kolei zasada ustalona w ust. 6 § 5 cyt. rozporządzenia stanowi, że karta opłaty niewypełniona lub wypełniona w sposób inny niż określony w ust. 1 i ust. 3-5, a także zawierająca poprawki nie stanowi dokumentu potwierdzającego wniesienie opłaty. Sąd uznał zatem za trafny pogląd organu, że okazanie kontrolującym karty z brakującym wpisem numeru rejestracyjnego pojazdu dla którego była zakupiona i przeznaczona - nie stanowiło dokumentu potwierdzającego wniesienie opłaty za przejazd po drodze krajowej kontrolowanym pojazdem i było podstawą do nałożenia kary pieniężnej. Dokumentem potwierdzającym wniesienie opłaty jest okazanie w trakcie kontroli karty wypełnionej prawidłowo przed przejazdem drogą krajową. Poprzez wypełnienie takiej karty po kontroli, nastąpiłoby wprawdzie jej skasowanie, ale de facto już po kontroli co nie stanowi dowodu uiszczenia opłaty za kontrolowany przewóz tym konkretnym pojazdem. W myśl zasady wyrażonej w art. 92 ust. 1 cytowanej ustawy - kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy - podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15 000 zł. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia - zgodnie z ust. 4 art. 92 - określa załącznik do ustawy. Z tego względu organ prawidłowo zastosował stawkę kary pieniężnych określona w decyzji, tj. lp. 1.4.1 (wykonywanie transportu drogowego bez uiszczenia opłaty). Materiał dowodowy przedłożony przez stronę - wbrew zarzutom skarżącego -został w sposób prawidłowy oceniony przez organ II instancji zgodnie z art. 80 k.p.a. - na podstawie całokształtu materiału dowodowego. Zdaniem Sądu organ prawidłowo ocenił, że kierowca kontrolowanego pojazdu potwierdził bez zastrzeżeń ustalenia dokonane w protokole kontroli co do stwierdzonego braku w okazanej karcie opłaty drogowej niewypełnionej przez wpis numeru rejestracyjnego. Nie stanowi potwierdzenia wniesienia opłaty za przejazd okazanie karty opłaty - nawet ważnej w tym dniu, o ile nie dokumentuje ona tożsamości pojazdu dla którego została zakupiona, bowiem w okresie na jaki jest wydana mogłaby służyć nie tylko innym pojazdom skarżącego, ale i być przedmiotem zbycia innemu kierowcy. Braku tego nie można zakwalifikować jako nieprawidłowo wypełnionej karty, bowiem wpis nie oznaczał jakiejkolwiek tożsamości pojazdu. Sąd uznał zatem za trafny pogląd organu, że okazanie kontrolującym karty z brakującym wpisem numeru rejestracyjnego pojazdu dla którego była zakupiona i przeznaczona - nie stanowił dokumentu potwierdzającego wniesienie opłaty i było podstawą do nałożenia kary pieniężnej. Taki sam pogląd zaprezentował Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 lipca 2005r. w sprawie OSK 1875/04 (niepublikowany). W tym stanie rzeczy zarzuty skarżącego zarówno co do naruszenia prawa materialnego jak i naruszenia prawa procesowego należało ocenić jako nieuzasadnione, bowiem nie maja one znaczenia dla rozstrzygnięcia. Mając na uwadze, że zaskarżona decyzja nie narusza obowiązującego prawa, skarga jako niezasadna podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.02.,Nr 153, poz.1270 ze zm.).