I OSK 705/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Izabella Kulig-Maciszewska po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Ośrodka Sportu i Rekreacji "K." Zakładu Budżetowego Gminy Miejskiej [...] od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 stycznia 2007 r. sygn. akt I SA/Wa 1861/06 odrzucające skargę Gminy Miejskiej [...] i Ośrodka Sportu i Rekreacji "K." Zakładu Budżetowego Gminy Miejskiej [...] na decyzję Ministra Budownictwa z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności orzeczenia o wywłaszczeniu nieruchomości p o s t a n a w i a: oddalić skargę kasacyjną \U Z A S A D N I E N I E Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 18 stycznia 2007 r. sygn. akt I SA/Wa 1861/06 odrzucił skargę Gminy Miejskiej [...] i Ośrodka Sportu i Rekreacji "K." Zakładu Budżetowego Gminy Miejskiej [...] na decyzję Ministra Budownictwa z dnia [...] Nr [...], w przedmiocie stwierdzenia nieważności orzeczenia o wywłaszczeniu nieruchomości. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że wniesiona w niniejszej sprawie przez radcę prawnego skarga podlegała opłacie stałej zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.). W dniu 23 listopada 2006 r. po sprawdzeniu rejestru opłat sądowych wynikało, iż do dnia 21 listopada 2006 r. nie wpłynął wymagany wpis. Stąd uwzględniając przedstawiony powyżej stan faktyczny i prawny należy stwierdzić, wskazał Sąd I instancji, że wniesiona przez radcę prawnego skarga nie została w sposób należyty opłacona, dlatego – na podstawie art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) podlegała odrzuceniu. Ośrodek Sportu i Rekreacji "K." Zakład Budżetowy Gminy Miejskiej [...] złożył skargę kasacyjną od powyższego postanowienia zarzucając: naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 221 i art. 219 w związku z art. 54 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i § 5 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wobec utraty mocy obowiązującej § 5 ust. 2 tego rozporządzenia, polegającej na przyjęciu, iż skarga podlega odrzuceniu pomimo braku wezwania skarżących stron do uiszczenia opłaty; oraz naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy poprzez: 1) niezastosowanie art. 220 § 1 w związku z art. 54 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, 2) art. 134 i art. 138 w związku z art. 3 § 2 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, polegającego na zawarciu w sentencji postanowienia innego przedmiotu zaskarżenia niż objętego skargą. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, iż przedmiotem skargi jest decyzja o umorzeniu postępowania odwoławczego z wniosku Ośrodka Sportu i Rekreacji "K.", którą zaskarżył jedynie sam Ośrodek, a nie decyzja zaskarżona również przez Gminę Miejską [...] o stwierdzeniu nieważności wywłaszczenia, co wskazuje na istotną wadliwość zaskarżonego orzeczenia i narusza art. 134 w związku z art. 138 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ponadto wnoszący skargę kasacyjną wskazał, iż z uwagi na wyrok Trybunału Konstytucyjnego stwierdzający niezgodność § 5 ust. 2 rozporządzenia w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, istniejąca w prawie luka nie może być interpretowana na niekorzyść strony i wykluczać możliwość wzywania jej do uiszczenia wpisu od skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionej podstawy. Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest przede wszystkim obowiązek uiszczenia wpisu od skargi wniesionej przez profesjonalnego pełnomocnika bez wezwania sądu. Przede wszystkim należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 221 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej "P.p.s.a."), pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. Nie ulega zaś wątpliwości – na co wskazał już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie – że podlegająca opłacie stałej, wniesiona przez pełnomocnika skarga, nie została należycie opłacona. Stąd należało ją odrzucić w świetle art. 221 powoływanej ustawy, zwłaszcza że zgodnie z art. 219 § 1 P.p.s.a., opłatę sądową należy uiścić przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie. Wprawdzie do dnia 17 marca 2006 r. wpis stały od skargi wnoszonej przez adwokata lub radcę prawnego uiszczało się na wezwanie Sądu, po przekazaniu skargi sądowi - § 5 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jednakże we wskazanej dacie powołany przepis rozporządzenia utracił swoją moc na podstawie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 7 marca 2006 r. sygn. akt SK 11/05, (publ. Dz.U. Nr 45, poz., 332), jako niezgodny z art. 221 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i art. 2 Konstytucji RP. Stąd wniesiona w dniu 9 października 2006 r. skarga na decyzję Ministra Budownictwa podlegała wpisowi stałemu, który winien być wniesiony do kasy wojewódzkiego sądu administracyjnego w gotówce lub wpłacony na jego rachunek bez stosownego wezwania Sądu. Zważywszy zaś, że – jak podkreślono w skardze kasacyjnej – nie była jeszcze znana sygnatura akt sądowych, wpis winien zostać stosownie opisany: przez wskazanie skarżących, organu administracji, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność oraz daty, nazwy i numeru owego aktu lub czynności. Tym samym zarzut naruszenia przez Sąd przepisu art. 221 P.p.s.a. jest nieuzasadniony. Pełnomocnik skarżącego będący radcą prawnym miał więc w nowej sytuacji prawnej zaistniałej po w/w wyroku Trybunału Konstytucyjnego obowiązek uiszczenia wpisu stałego już przy wniesieniu skargi do organu administracji, zatem w terminie przewidzianym do jej złożenia, o czym informacja została ponadto zawarta na stronach internetowych zarówno Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego. Tym samym za niezasadny należy również uznać zarzut naruszenia art. 220 § 1 P.p.s.a przewidujący możliwość wezwania strony do uiszczenia wpisu, który nie dotyczy pism wnoszonych przez profesjonalnych pełnomocników. Nie można również uwzględnić do zarzutu naruszenia art. 134 i art. 138 w związku z art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a. Bowiem art. 134 powołanej ustawy podzielony jest na dwa paragrafy, strona zaś nie wskazała precyzyjnie naruszenie której normy stanowi podstawę skargi kasacyjnej, mimo iż – w świetle art. 183 § 1 P.p.s.a. – Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi kasacyjnej i nie może domniemywać treści zarzutu. Natomiast art. 138 P.p.s.a zawiera wyliczenie elementów, które powinna zawierać sentencja wyroku, strona zaś złożyła skargę kasacyjną od postanowienia, które niewątpliwie wszystkie wymagane elementy orzeczenia zawiera. Nawet, gdyby przyjąć – jak sugeruje strona – że przedmiotem zaskarżenia jest decyzja (zaskarżona również przez Gminę Miejską [...]) o umorzeniu postępowania, a nie jak szeroko wskazał sąd stwierdzenie nieważności wywłaszczenia, to i tak należy zaznaczyć, że to nieprecyzyjne sformułowanie przedmiotu skargi, nie stanowi naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. na odrzucenie skargi z uwagi na nieuiszczenie wpisu, zwłaszcza że wskazany w zaskarżonym postanowieniu numer decyzji obejmuje akt zaskarżony przez strony. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 182 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak wyżej.