VII SA/Wa 680/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA, Tadeusz Nowak, Sędziowie ( NSA, WSA Bogusław Moraczewski (spr.), Mariola Kowalska, , Protokolant Anna Mężyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 października 2005 r. sprawy ze skargi G.R. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2004 r. znak [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu i udzielenie pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Wojewoda [...]decyzją z dnia [...] marca 2004 r., znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania J. K., G. R., R. R. i U. W., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] grudnia 2003 r., nr [...], którą zatwierdzono projekt budowlany i zezwolono inwestorowi [...] D. S. na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. W.(dz. nr ew. [...] z obrębu [...]) w W.. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Wojewoda [...]stwierdził, iż decyzja z dnia [...] grudnia 2003 r. zgodna jest z obowiązującymi przepisami prawa materialnego. Inwestor zachowując wymóg art. 32 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane złożył wniosek o pozwolenie na budowę w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] lipca 2003 r., nr [...], która to została utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2003 r., znak: [...]. Zgodnie bowiem z obowiązującym w dacie wydania decyzji miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego [...], zatwierdzonym Uchwałą [...] Rady [...] z dnia [...]września 1992 r., teren na którym usytuowana jest przedmiotowa inwestycja przeznaczony jest na funkcje mieszkaniowo – usługowe. W uwarunkowaniach i ograniczeniach wynikających ze specyfiki obszaru zaleca się utrzymanie charakteru zabudowy jednorodzinnej lecz jednocześnie dopuszcza się realizację obiektów wyższych niż otaczające obiekty. Zgodnie z art. 4 ustawy Prawo budowlane ze względu na bezpośrednie sąsiedztwo istniejącej niskiej zabudowy należy wnioskowany obiekt dostosować do krajobrazu i otaczającej zabudowy, spełniając warunki wysokości budynków niskich "N" tj. do 12 m włącznie nad poziomem terenu lub do 4 kondygnacji nadziemnych włącznie jeśli chodzi o budynki mieszkalne stosownie do podziału budynków na grupy wysokości określone w § 8 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Inwestycja jest budynkiem mieszkalnym wielorodzinnym o wysokości 4 kondygnacji. Zachowany został również warunek dotyczący urządzenia jako powierzchni biologicznie czynnej 25 % powierzchni działki przeznaczonej pod zabudowę wielorodzinną. Ponadto inwestor załączył oświadczenie z dnia [...] października 2003 r. o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, jak również zostały spełnione warunki wynikające z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. W ocenie organu nie można więc zarzucić przedmiotowej inwestycji, iż jest ona niezgodna z powyższymi wymaganiami. Zdaniem organu fakt, iż odwołania skarżących od w/w decyzji z dnia [...] lipca 2003 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, pozostały bez rozpatrzenia przez organ odwoławczy, tj. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, nie ma wpływu na wynik niniejszej sprawy, gdyż skarżący podnieśli w swych odwołaniach te same argumenty, które były przedmiotem sprawy rozpatrywanej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w wyniku wniesionego odwołania przez M. i J. T.. Ponadto wskazał, iż decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2003 r. została doręczona wszystkim stronom postępowania i zawierała prawidłowe pouczenie o możliwości zaskarżenia do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Również pismo z dnia [...] stycznia 2004 r. Samorządowego Kolegium Odwoławczego skierowane do skarżących zawierało wyjaśnienie, w którym przedstawiono stanowisko organu odwoławczego odnośnie zgodności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Skargę na wymienioną decyzję Wojewody [...] z dnia [...]marca 2004 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła G.R. wnosząc o jej uchylenie. W swojej skardze, jak również w licznych pismach z dnia [...] czerwca 2004 r., [...] lipca 2004 r., [...] listopada 2004 r. i [...] lutego 2005 r. zarzuciła zaskarżonej decyzji rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, przepisów postępowania, jak również bezzasadne pominięcie części materiału dowodowego. Zdaniem skarżącej: 1. Utrzymanie w mocy decyzji o pozwoleniu na budowę nr [...] przez Wojewodę [...], czego nie kwestionuje organ, nastąpiło przed rozpatrzeniem odwołania od decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu przez organ II instancji, tj. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, co narusza przepis art. 138 kpa. Ponadto przedmiotowe odwołanie zostało przekazane do organu II instancji z naruszeniem art. 133 kpa, bowiem termin przesłania odwołania zgodnie z w/w przepisem wynosi 7 dni. 2. W zatwierdzonym decyzją nr [...] projekcie budowlanym, wjazd do garażu dla projektowanej inwestycji przewidziany jest od strony działki sąsiedniej, tj. działki skarżącej. Stoi to w sprzeczności z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, która przewiduje wjazd od strony drogi publicznej tj. ul. W., jak również z wymaganiami dotyczącymi ochrony interesów osób trzecich m.in. poprzez ochronę przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibrację, ochronę przed zanieczyszczeniami powietrza, wody lub gleby. 3. Według projektu budowlanego sytuowanie garażu jest niezgodne z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w której podano, że garaż ma być garażem podziemnym. Z przekroju AA wynika, że poziom posadzki garażu jest usytuowany około 0,9 m. poniżej poziomu terenu, przy wysokości garażu 2,52 w świetle i grubości 24 cm. Z drugiej strony (od ul. W.) poziom posadzki garażu jest usytuowany ok. 1,70 poniżej poziomu trenu. Zbyt mała ilość przekrojów poprzecznych uniemożliwia dokonanie pełnej analizy usytuowania garażu w odniesieniu od poziomu terenu. 4. Usytuowanie budynku w odległości 8,5 m od budynku mieszkalnego na działce stanowiącej własność skarżącej jest niezgodne z § 13 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, który w swojej treści przewiduje, iż odległość przesłanianych okien pomieszczeń mieszkalnych w budynkach wielorodzinnych nie może być mniejsza niż 20 m od innych obiektów. 5. Z projektu zagospodarowania działki wynika, że powierzchnia biologicznie czynna działki będzie znacznie mniejsza niż 25 % z uwagi na to, że powierzchnia garażu podziemnego jest znacznie większa niż podane w opisie 1209 m2 i wynosi nie mniej niż 2000 m2. Biorąc pod uwagę powierzchnię dróg dojazdowych, chodników i zbiornika retencyjnego oraz pozostałych terenów utwardzonych powierzchnia biologicznie czynna nie jest większa niż 15 % powierzchni działki co narusza pkt 3.3 decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz przepis § 39 rozporządzenia Ministra Infrastruktury. 6. Decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dotyczy inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym oraz infrastrukturą techniczną. Tymczasem w opisie technicznym projektu budowlanego w zakresie architektonicznym w pkt 3.12 podano, że zaprojektowano 38 mieszkań, natomiast z załączonej części graficznej projektu wynika, że zaprojektowano 40 lokali, w tym jeden lokal dwupoziomowy, a także zaprojektowano na rzucie pierwszej kondygnacji dodatkowo 3 pomieszczenia, jako "powierzchnie do wynajęcia" W opisie technicznym projektu brak jest opisu dla wymienionych wyżej dodatkowych 5 pomieszczeń. 7. Ze względu na występujące w budynku funkcje mieszane tj. mieszkalno – usługowe stosownie do pkt 3.3 decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz § 8 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury, wysokość budynku na działce nr [...] powinna wynosić nie więcej niż 12 m. Zgodnie z rysunkami oraz opisem technicznym wysokość budynku wynosi 13,70 m, co narusza wymieniony przepis rozporządzenia, który stanowi, że budynki niskie o funkcjach mieszanych powinny mieć do 12 m włącznie nad poziomem terenu, natomiast wysokość określona jako "do 4 kondygnacji naziemnych" dotyczy tylko budynków z funkcją wyłącznie mieszkalną. Ponadto skarżąca wskazała na szereg nieprawidłowości związanych z brakiem uzgodnień oraz nieścisłości pomiędzy sporządzonymi opiniami, a realizowaną inwestycją. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga G. R. zasługuje na uwzględnienie, ponieważ Wojewoda [...] przeprowadził postępowanie odwoławcze z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji w zasadzie sprowadza się do powielenia ustaleń organu I instancji, przytoczenia treści przepisów oraz powołania się na ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i treści decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Brak w nim jednak analizy całokształtu materiału dowodowego oraz wykazania faktów i dowodów uzasadniających przekonanie, że zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2003 r. jest zgodne z przepisami. Ograniczenie się do lakonicznych i arbitralnych stwierdzeń nie spełnia wymogów wynikających z art. 107 § 3 kpa. Podkreślić należy, że obowiązkiem organu odwoławczego jest ponowne rozpatrzenie sprawy administracyjnej w jej całokształcie. Wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 54 § 2 p.p.s.a. Wojewoda [...]w odpowiedzi na skargę nie ustosunkował się do jej zarzutów. Podobnie jak i inwestor, nie ustosunkował się również w zakreślonym przez Sąd terminie do pism skarżącej z dnia [...] lutego 2005 r. i z dnia [...] marca 2005 r. stanowiących rozwinięcie zarzutów skargi. Wykazał więc ignorancję podstawowych zasad postępowania. Będąc stroną postępowania sądowego nawet nie podjął próby obrony swojego rozstrzygnięcia. Wszystkie wymienione okoliczności powodują, że w aktualnym stanie sprawy nie jest możliwa prawidłowa sądowa kontrola zaskarżonej decyzji. Nie przesądzając więc ostatecznego rozstrzygnięcia należało uznać, że zaskarżona decyzja nie może się ostać. Sąd nie jest bowiem uprawniony do rozstrzygania sprawy merytorycznie za organ administracji publicznej. Rozpoznając ponownie odwołania od decyzji Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2003 r. organ odwoławczy winien podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i zajętemu stanowisku dać pełny wyraz w uzasadnieniu rozstrzygnięcia. Z tych też powodów na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. "c" i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) należało orzec jak w sentencji wyroku.