VII SA/Wa 106/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Mazur, , Sędzia NSA Bogusław Moraczewski, Asesor WSA Mariola Kowalska (spr.), Protokolant Monika Sosna-Parcheta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 czerwca 2005 r. sprawy ze skargi M. S., B.i B. . na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2004 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji 1. odrzuca skargę B. i B. Ż., 2. oddala skargę M. S. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] maja 2002r. nr [...] , po wszczęciu postępowania na żądanie B. i B. Ż. oraz M. S., odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego [...] z dnia [...] października 1994r, nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej E. K., H. S. i W. S. pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej, polegającego na dobudowie części mieszkalnej w poziomie I piętra, zmianie konstrukcji dachu, na działce nr ewid. [...] w [...] przy ulicy [...]. Organ wskazał, iż w dacie wydania przedmiotowej decyzji obowiązywało Rozporządzenie Ministra Administracji. Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. (Dz.U. nr 17, poz. 62 z późn.zm.). Zgodnie z § 12 ust. 1 tego rozporządzenia, odległość wolnostojących budynków mieszkalnych od granicy działki powinna wynosić co najmniej 4m. Odległość ta może być zmniejszona do 3m, jeżeli ściana budynku od strony sąsiedniej działki nie ma otworów okiennych łub drzwiowych. Przy istniejącej zabudowie na sąsiedniej działce odległości te mogą ulec zmniejszeniu, z tymże odległość pomiędzy budynkiem istniejącym a projektowanym powinna wynosić co najmniej 8m, przy czym jeżeli oba budynki od strony granicy nie posiadają otworów okiennych i drzwiowych odległość ta może ulec zmniejszeniu do 6m. Organ zauważył ponadto, iż w aktach sprawy znajduje się oświadczenie M. Ż. i B. Ż., które udzieliły zgody inwestorom na budowę w granicy działek, zaś z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy wynika, iż inwestorzy składając wniosek o pozwolenie na budowę wykazali się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Organ stwierdził zatem, iż zarzuty podnoszone we wniosku o stwierdzenie nieważności nie znalazły potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym i przepisach prawa. Odwołanie od decyzji wnieśli B. i B. Ż. oraz M. S. Odwołujący się podnieśli, iż nie wyrażają zgody na posadowienie budynku na nieruchomości należącej do nich. Jako dowód w sprawie dołączyli prawomocne postanowienie Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] października 200lr. sygn.akt [...] w sprawie rozgraniczenia nieruchomości. Z postanowienia tego wynika, iż budynek sąsiadów jest zlokalizowany z przekroczeniem granic nieruchomości. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 6 września 2002r. uchylił ww. decyzję Wojewody [...] i stwierdził nieważność decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] października 1994r. o pozwoleniu na rozbudowę. W związku ze skargą E. K., H. S. i W. S., Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 6 października 2003r. sygn.akt IV SA 3825-3827/02 uchylił zaskarżoną decyzję. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] stycznia 2004r. nr [...], po ponownym rozpatrzeniu odwołania, utrzymał decyzję Wojewody [...] w mocy. Dokonując ponownej oceny decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, iż niezachowanie 8m odległości projektowanego obiektu od budynku na sąsiedniej nieruchomości jest naruszeniem prawa nie mającym jednak charakteru rażącego. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyli M. S., B. i B. Ż. Nie zgodzili się z zaskarżoną decyzją, wskazując jednocześnie, iż na projekcie szerokość budynku od granicy do granicy wynosi 13,40m, a w tym samym miejscu szerokość działki wynosi 13,14m wg mapy geodezyjnej. Ponadto organ nie wziął pod uwagę postanowienia Sądu z dnia 30 października 200lr. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie z argumentacją jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie , w dniu 16 czerwca 2005r. uczestniczka postępowania E. K. przedłożyła prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] grudnia 2004r. sygn.akt [...] /k. 140/ zobowiązujący M. S., B. i B. Ż. do złożenia oświadczenia w trybie art. 231 Kodeksu cywilnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Ad pkt I: Skarga B. i B. Ż. podlega odrzuceniu z powodu nieuiszczenia należnego wpisu od skargi. Skarżący wezwani do uiszczenia wpisu /wezwanie skarżący otrzymali w dniu 4 kwietnia 2005r. / do dnia rozprawy wpisu nie uiścili. W tym stanie sprawy skarga B. i B. Ż. na podstawie art. 220 § 3 w związku z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.) podlegała odrzuceniu. Ad pkt II: Skarga M. S. jest bezzasadna. / Sąd administracyjny, stosownie do przysługujących mu uprawnień określonych w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) kontroluje zaskarżoną decyzję wyłącznie w aspekcie jej zgodności z prawem i może decyzję taką uchylić lub stwierdzić jej nieważność tylko wówczas, gdy narusza ona prawo materialne lub procesowe w stopniu, mającym wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.). Kontrolowana w niniejszym postępowaniu decyzja administracyjna została wydana w wyniku przeprowadzonego przez organ nadzoru budowlanego postępowania nieważnościowego. Jak trafnie podkreślił Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od zasady stabilności orzeczeń administracyjnych. Przesłanki, które umożliwiają organowi stwierdzenie nieważności nie mogą być w związku z tym interpretowane rozszerzające Stwierdzenie nieważności decyzji z przyczyn określonych w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. następuje w przypadku, gdy decyzja rażąco narusza prawo. Naruszenie prawa ma cechę rażącego jedynie wówczas, gdy decyzja nim dotknięta wywołuje skutki prawne nie dające pogodzić się z wymaganiami praworządności. Nie chodzi tu o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Oczywisty charakter naruszenia prawa jest koniecznym - aczkolwiek nie jedynym -warunkiem do uznania naruszenia prawa za rażące. Organ w postępowaniu nieważnościowym, nie orzeka zatem co do istoty sprawy rozstrzygniętej w badanej decyzji, a czego, jak wynika z treści wniosku o stwierdzenie nieważności, domagała się skarżąca, lecz jako organ kasacyjny w oparciu o zamknięty materiał dowodowy. Nie mogły zatem być brane pod uwagę późniejsze akty prawne i materiały dowodowe powstałe już po wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę. Sąd w ramach przeprowadzonej kontroli zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego uznał, iż decyzja ta nie narusza prawa materialnego i procesowego. W dacie wydania kontrolowanej decyzji o pozwoleniu na rozbudowę, inwestorzy dysponowali bowiem nieruchomością na cele budowlane, zaś z realizacyjnego planu zagospodarowania działki, stanowiącego załącznik do decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] nr [...], wynika, iż inwestycja planowana była w granicach własności działki nr [...]. Przekroczenie granic nieruchomości podczas realizacji budynku nie ma wpływu na ocenę legalności decyzji o pozwoleniu na budowę. Z uwagi na posadowienie budynku, organy nadzoru budowlanego dokonały ustaleń w zakresie możliwości naruszenia § 12 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. (Dz.U. nr 17, poz. 62 z późn.zm.). Z ustaleń tych wynikało, iż odległość projektowanego obiektu od budynku na sąsiedniej działce wynosi ok. 6,5m( na długości ok. 4m) i ponad 8m( na pozostałej długości). Zbliżenie na odległość 6,5m , jak wynika realizacyjnego planu zagospodarowania działki dotyczy ganku skarżącej, który nie ma charakteru mieszkalnego. W związku z powyższym zasadnie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, iż przybliżenie budynków na odległość mniejszą niż 8m narusza wprawdzie § 12 ww. rozporządzenia, jednakże z uwagi na okoliczności sprawy naruszenie to nie ma cech rażącego naruszenia prawa. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) skargi jako bezzasadne należało oddalić.