II OSK 1024/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Barbara Adamiak Sędziowie sędzia NSA Jerzy Bujko (spr.) sędzia NSA Stanisław Nowakowski Protokolant Agnieszka Kuberska po rozpoznaniu w dniu 11 września 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej A. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 lutego 2007 r. sygn. akt II SA/Kr 567/04 w sprawie ze skargi A.Z. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] marca 2004 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na wznowienie robót budowlanych oddala skargę kasacyjną. A. Z. reprezentowany przez pełnomocnika wniósł skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 lutego 2007 r. (sygn. akt II SA/Kr 567/04) oddalającego jego skargę wniesioną na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] marca 2004 r. utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji o odmowie wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwolenia na wznowienie robót budowlanych przy budowie budynku szatni z zapleczem socjalnym na działce nr [...] w W. R. Do wydania tych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym: Wobec budowania przez A. Z. bez koniecznego pozwolenia na budowę budynku szatni i zaplecza socjalnego odlewni żeliwa "[...]" na działce nr [...] w W. R. toczyło się postępowanie administracyjne, zakończone ostateczną decyzją Wojewody T. z dnia [...] grudnia 1998 r., utrzymującą w mocy decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego w T. z dnia [...] października 1998 r., którą nakazano inwestorowi dokonanie rozbiórki samowolnie realizowanego obiektu budowlanego. Od decyzji tej A. Z. wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodka Zamiejscowego w Krakowie, który wyrokiem z dnia 26 listopada 2002 r. (sygn. akt II SA/Kr 263/99) skargę tę oddalił. W 2003 r. A. Z. wystąpił o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na wznowienie robót budowlanych przy budowie szatni z zapleczem socjalnym w W. R. Wnioskodawca powołał się na zmiany wprowadzone w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane dokonane ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 718). Po rozpoznaniu tego wniosku Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T., decyzją z dnia [...] listopada 2003 r. wydaną na podstawie art. 104 K.p.a., art. 80 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane oraz art. 7 ust. 2 wymienionej wyżej ustawy z 27 marca 2003 r., odmówił wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwolenia na wznowienie robót budowlanych. Po rozpoznaniu odwołania A. Z. od tej decyzji [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K., decyzją z dnia [...] marca 2004 r., uchylił zaskarżona decyzję w części dotyczącej jej podstawy prawnej i jako podstawę prawną podał "art. 48 ust. 5 ustawy z 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016)" oraz w pozostałym zakresie utrzymał zaskarżona decyzję w mocy. Organ odwoławczy uznał, że wobec rozstrzygnięcia sprawy o samowolną budowę szatni z zapleczem socjalnym ostateczną decyzją nakazującą rozbiórkę tego obiektu organ I instancji był zobowiązany do wydania decyzji odmawiającej uwzględnienia wniosku. W sprawie nie miał jednak zastosowania przepis art. 7 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718), lecz art. 48 ust. 5 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym po dniu 11 lipca 2003 r., co uzasadniało zmianę prawnej podstawy zaskarżonej decyzji. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie A. Z. wniósł o stwierdzenie nieważności wymienionej wyżej decyzji [...]WINB w K., powołując się na szereg względów społecznych uzasadniających istnienie przedmiotowego obiektu budowlanego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 28 lutego 2007 r. skargę oddalił. Sąd stwierdził, że wobec ostatecznej i prawomocnej decyzji z dnia [...] października 1998 r. nakazującej rozbiórkę przedmiotowej szatni z zapleczem socjalnym realizowanej bez pozwolenia na budowę uwzględnienie obecnie złożonego wniosku spowodowałoby wydanie decyzji dotkniętej wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a., a wiec nieważnej. Od wymienionego wyroku A. Z. wniósł skargę kasacyjną, zarzucając mu "naruszenie art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718) w zakresie w jakim wyłącza stosowanie art. 49 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1157 ze zm.) do obiektów, w stosunku do których wydano decyzję ostateczną nakazującą rozbiórkę spornego budynku, a decyzja stała się wykonalna w dniu [...] listopada 2002 r." Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz zaskarżonej decyzji, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania i orzeczenie o kosztach postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Wymieniony w niej przepis art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718) łącznie z art. 7 ust. 1 tej ustawy stanowi przepis przejściowy regulujący stosowanie przepisów tej ustawy do postępowań wszczętych przed wejściem jej w życie (to jest przed dniem 10 lipca 2003 r.) i niezakończonych w tym dniu decyzją ostateczną. Przepis ten nie mógł mieć zastosowania w sprawie wszczętej przez A. Z. po wejściu w życie tej ustawy i wobec tego nie został naruszony przez Sąd I instancji. Powołany w podstawie skargi kasacyjnej przepis art. 49 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane w jego pierwotnym brzmieniu, przewidujący niedopuszczalność rozbiórki obiektu budowlanego, jeżeli upłynęło 5 lat od jego wybudowania, również nie został naruszony w rozpoznawanej sprawie. Przedmiotem tej sprawy nie była bowiem przymusowa rozbiórka obiektu budowlanego wybudowanego przez A. Z., bowiem obowiązek takiej rozbiórki został nałożony na skarżącego ostatecznymi i prawomocnymi decyzjami z 1998 r. a przedmiot obecnie prowadzonego postępowania był całkowicie odmienny. Skarga kasacyjna nie zawiera więc żadnych uzasadnionych zarzutów. Dlatego na podstawie art. 184 p.p.s.a. skarga podlega oddaleniu.