II FZ 562/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie Sędzia NSA Jan Rudowski po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia K. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 6 lipca 2007 r., sygn. akt I SA/Łd 1082/06 w zakresie odmowy przywrócenia terminu w sprawie ze skargi K. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 26 kwietnia 2006 r. nr (...) w przedmiocie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego postanawia oddalić zażalenie. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 6 lipca 2007 r., sygn. akt I SA/Łd 1082/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił wniosek K. M. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. W uzasadnieniu opisując dotychczasowy przebieg postępowania wyjaśniono, że wyrok sądu pierwszej instancji z dnia 28 lutego 2007 r., sygn. akt: SA/Łd 1082/06, oddalający skargę K. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 26 kwietnia 2006 r., w przedmiocie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, został doręczony skarżącemu w dniu 18 kwietnia 2007 r. Zatem termin do wniesienia skargi kasacyjnej upłynął w dniu 18 maja 2007 r. Postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego. W dniu 17 maja 2007 r. skarżący udzielił pełnomocnictwa wyznaczonemu z urzędu radcy prawnemu. Pismem z dnia 24 maja 2007 r. pełnomocnik skarżącego złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, załączając do niego skargę kasacyjną. W uzasadnieniu wniosku, jako przyczynę uchybienia terminu wskazano wyłącznie okoliczność przyznania skarżącemu prawa pomocy w dniu 20 kwietnia 2007 r. i udzielenia przez niego pełnomocnictwa wyznaczonemu z urzędu radcy prawnemu w przeddzień upływu terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. W ocenie Sądu pierwszej instancji wskazana okoliczność nie jest wystarczająca do uznania, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy pełnomocnika skarżącego. Pismem z dnia 31 lipca 2007 r. K. M. złożył zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lipca 2007 r., wnosząc o jego uchylenie oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu zażaleniowym. W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że możliwe byłoby sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej w ciągu jednego dnia tylko w przypadku reprezentowania strony od momentu wszczęcia postępowania sądowego, tj. od 2006 r. ponieważ znany byłby mu wtedy przedmiot sprawy i treść dokumentów zawartych w aktach sądowych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 86 § 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. - jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Należy wskazać, że aby wniosek o przywrócenie terminu mógł być merytorycznie rozpoznany przez sąd, musi on zostać złożony w terminie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. We wniosku należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu oraz dokonać czynności, której nie dokonano w terminie (art. 87 p.p.s.a.). Wskazać przy tym należy, że zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa, uprawdopodobnienie braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, oznacza wykazanie okoliczności, które przy zachowaniu należytej staranności uniemożliwiły wnioskującemu terminowe dokonanie czynności i jednocześnie były nie do przewidzenia oraz nie do przezwyciężenia, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak słusznie uznał Sąd pierwszej instancji, pełnomocnik skarżącego nie uprawdopodobnił, że uchybienie terminu było od niego niezależne. Nie wystarczające jest bowiem stwierdzenie, że pełnomocnictwo zostało mu udzielone dzień przed upływem terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Wniosek pełnomocnika skarżącego o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego zawarty w zażaleniu nie znalazł w ocenie Sądu uzasadnienia. Stosownie do art. 209 p.p.s.a. wniosek strony o zwrot kosztów Sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, 203 i 204 p.p.s.a. W niniejszym postępowaniu zażaleniowym Sąd nie miał na celu wydania orzeczenia odnoszącego się do merytorycznego rozstrzygnięcia skargi i z tych też względów nie orzekł o zwrocie kosztów sądowych. Z uwagi na fakt, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.