V SA/Wa 2265/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Barbara Wasilewska (spr.), Sędzia WSA - Jolanta Bożek, Sędzia WSA - Izabella Janson, Protokolant - Anna Michałowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2005 r. sprawy ze skargi A. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] lipca 2005 r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę. Dyrektor Izby Celnej w W. postanowieniem z [...] lipca 2005 r. nr [...] stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z [...] stycznia 2003 r. nr [...], którą uznano zgłoszenie celne za nieprawidłowe i dokonano ponownego ustalenia wartości celnej z uwzględnieniem opłat licencyjnych. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że decyzja Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z [...] stycznia 2003 r. została doręczona stronie w dniu 27 stycznia 2003 r., natomiast odwołanie zostało nadane w urzędzie pocztowym w dniu 11 października 2004 r., a więc z uchybieniem terminu określonego w art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej. W dniu 11 sierpnia 2005 r. A. Sp. z o.o. w B. wniósł skargę na ww. postanowienie Dyrektora Izby Celnej w W. z [...] lipca 2005 r. stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania i wniósł o jego uchylenie lub stwierdzenie nieważności. Skarżący zarzucił: - rażące naruszenie art. 136 w zw. z art. 145 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 262 Kodeksu celnego, art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo celne przez błędne przyjęcie, że decyzja z dnia [...] stycznie 2003 r. została prawidłowo doręczona stronie, podczas gdy organ celny nigdy decyzji nie doręczył pełnomocnikowi; - rażące naruszenie art. 223 § 2 pkt 2 w zw. z art. 145 § 2 Ordynacji podatkowej poprzez pominięcie w postępowaniu pełnomocnika strony i ustaleniu terminu do wniesienia odwołania od daty doręczenia decyzji stronie, z pominięciem pełnomocnika, a także art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej poprzez nie doręczenie decyzji pełnomocnikowi strony; - naruszenie prawa i obrazę naczelnych zasad postępowania administracyjnego, tj.: art. 200 § 1, art. 121 § 1 i art. 120 Ordynacji podatkowej jak również art. 12 § 6 Ordynacji podatkowej poprzez nieuwzględnienie faktu, iż w postępowaniu publicznoprawnym o ważności pisma pochodzącego od strony lub jej pełnomocnika, decyduje data stempla pocztowego, a nie data doręczenia pisma. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w W. wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Przepis art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) dopuszcza kontrolę legalności niektórych postanowień organów administracji, w tym również postanowień o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołań oraz o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. Jednakże kontrola tych postanowień przez Sąd ogranicza się jedynie do zbadania prawnych przesłanek ich wydania. Sąd nie jest natomiast uprawniony do oceny legalności wydanych wcześniej decyzji w tym samym postępowaniu administracyjnym. Z tych względów pominięto zarzuty skargi dotyczące wydania decyzji z dnia [...] stycznia 2003 r. z naruszeniem przepisu art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej, jako nie dotyczące postępowania objętego zaskarżonym postanowieniem. Przepis art. 228 Ordynacji podatkowej stanowiący materialnoprawną podstawę zaskarżonego postanowienia stanowi, że organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia o niedopuszczalności odwołania oraz uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Istota zaskarżonego do sądu administracyjnego postanowienia sprowadza się jedynie do stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania, a więc kwestii o charakterze formalnym. Zgodnie z art. 223 Ordynacji podatkowej odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję. Termin do wniesienia odwołania wynosi czternaście dni od dnia doręczenia decyzji stronie. W świetle akt sprawy (potwierdzenie odbioru - k. 15 a akt adm.) nie ma wątpliwości, że doręczenie decyzji organu I instancji - zawierającej prawidłowe pouczenie o sposobie i terminie wniesienia odwołania - nastąpiło w dniu 27 stycznia 2003 r. Strona również nie kwestionuje tego faktu. Złożenie zatem odwołania (nadanie w urzędzie pocztowym) dopiero w dniu 11 października 2004 r. uchybiło terminowi, o jakim mowa w art. 223 Op. W tej sytuacji Dyrektor Izby Celnej w W., jako organ II instancji obowiązany był, stosownie do dyspozycji przepisu art. 228 § 1 Op, do stwierdzenia w drodze postanowienia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Zarzuty skargi dotyczące nieprawidłowości doręczenia stronie decyzji organu celnego I instancji i naruszenia przepisu art. 145 § 2 Op są nieuzasadnione. W ocenie Sądu brak jest podstaw do przyjęcia, że w badanym stanie faktycznym na organach celnych ciążył obowiązek doręczania decyzji z dnia [...] stycznia 2003 r. ustanowionemu przez skarżącego pełnomocnikowi. Stosownie do przepisu art. 145 § 2 Op pisma doręcza się stronie, a gdy strona ustanowiła pełnomocnika - temu pełnomocnikowi. Przepisy art. 136 i art. 137 Op regulują szczegółowo kwestię pełnomocnictwa w postępowaniu celnym i podatkowym. Zgodnie z obowiązującą w postępowaniu podatkowym zasadą pisemności (art. 126) pełnomocnictwo jest udzielane na piśmie, a jeżeli udziela się go ustnie, to do protokółu zgodnego z art. 173. W aktach sprawy albo powinien być złożony oryginał albo odpis pełnomocnictwa urzędowo poświadczony. Jak wynika z akt sprawy skarżący w toku postępowania przed organem I instancji nie ustanowił pełnomocnika. Wobec tego organ celny I instancji wszelką korespondencję, włącznie z decyzją z dnia [...] stycznia 2003 r., kierował na adres skarżącego. Określony w art. 145 § 2 Op obowiązek doręczania pism pełnomocnikowi działającemu w imieniu strony, dotyczy pełnomocnika, który złożył do akt oryginał pełnomocnictwa lub uwierzytelnioną kopię, ponieważ dopiero z tym momentem pełnomocnik wstępuje do postępowania w zakresie określonym pełnomocnictwem. W sprawie niniejszej w dniu 28 stycznia 2003 r. (k. 16 akt adm.) wpłynął do akt wniosek radcy prawnego W. M. o dopuszczenie do udziału w postępowaniu w charakterze pełnomocnika. Fakt, iż pismo datowane jest na dzień 22 stycznia 2003 r., nie ma istotnego dla sprawy znaczenia, ponieważ do pisma nie zostało dołączone pełnomocnictwo, zatem należało przyjąć, że nadal pełnomocnik nie został w sprawie ustanowiony. Pełnomocnictwo wpłynęło do akt na żądanie organu celnego w dniu 10 lutego 2003 r. (k. 17-18 akt adm.). W świetle powyższego należy stwierdzić, że organ celny nie miał możliwości uzyskania informacji na temat udzielonego pełnomocnictwa w dacie wysyłania decyzji stronie skarżącej, a tym samym nie miał podstaw prawem przewidzianych do doręczania decyzji pełnomocnikowi w sprawie nie występującemu. Skarżący pokwitował odbiór decyzji w dniu 27 stycznia 2003 r. Zatem od tej daty należało liczyć termin do wniesienia odwołania zgodnie z treścią art. 223 § 2 Op. Pełnomocnictwo zostało złożone do akt po doręczeniu decyzji stronie skarżącej i zgodnie z treścią art. 145 § 1 Op tę datę należy liczyć jako początkową dla biegu terminu do wniesienia odwołania. Przepisy proceduralne nie przewidują konieczności ponownego doręczania orzeczenia pełnomocnikowi, wówczas gdy pełnomocnik ustanawia się po doręczeniu orzeczenia stronie. Doręczenie stronie w takim wypadku decyduje o biegu terminów. Okoliczności podniesione w skardze, a dotyczące naruszenia procedury nie stanowią podstawy do przeprowadzenia stosownej sądowej kontroli postępowania celnego, ponieważ przesłanki formalne odwołania nie zostały spełnione, w związku z naruszeniem terminu złożenia odwołania. Pełnomocnik skarżącej nie skorzystał z możliwości złożenia odwołania wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia. W konkluzji stwierdzić należy, że zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] maja 2002 r. nie narusza prawa , w związku z czym, należało skargę na to postanowienie oddalić jako bezzasadną na podstawie przepisu art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).