VI SA/Wa 1920/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Czarnecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Maria Jagielska Asesor WSA Piotr Borowiecki Protokolant Michał Syta po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2005 r. sprawy ze skargi I. Z. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2005 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę W dniu [...] października 2004 r. inspektorzy [...] Inspektora Transportu Drogowego w [...] dokonali kontroli przedsiębiorstwa D. I. Z. w D. Z upoważnienia przedsiębiorcy w czasie kontroli zastępowała go główna księgowa – B. M. i A. C. specjalista ds. kadr i płac. Protokół kontroli podpisała główna księgowa przedsiębiorcy. W czasie kontroli wykryto szereg nieprawidłowości, w związku z tym [...] Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] października 2004 r. nałożył na przedsiębiorcę łączną karę pieniężną w kwocie 9 100 zł. Na karę tą składały się poszczególne kary pieniężne za następujące naruszenia: 1. skrócenie dziennego czasu odpoczynku, przy wykonywaniu transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne o czas do jednej godziny – 300 zł; 2. skrócenie dziennego czasu odpoczynku, przy wykonywaniu transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne o czas powyżej jednej godziny – 700 zł; 3. wykresówka nie zawierała wpisu imienia i nazwiska kierowcy – 100 zł; 4. wykresówka nie zawierała wpisu stanu licznika kilometrów w chwili zakończenia użytkowania pojazdu – 50 zł; 5. skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku, przy wykonywaniu transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne o czas do jednej godziny – 50 zł; 6. skrócenie czasu odpoczynku, przy wykonywaniu transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne za każdą rozpoczętą kolejną godzinę – 800 zł; 7. przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy, przy wykonywaniu transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne o czas powyżej 15 minut do 30 minut – 1000 zł; 8. przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy, przy wykonywaniu transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne za każde rozpoczęte 30 minut – 950 zł; 9. przekroczenie maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu, przy wykonywaniu transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne o czas do jednej godziny – 100 zł; 10. przekroczenie maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu, przy wykonywaniu transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne za każdą następną rozpoczętą godzinę – 100 zł; 11. nieuzasadnione użycie kilku wykresówek w ciągu tego samego 24 godzinnego okresu, za każdy dzień, jeżeli w skutek tego kontrola była utrudniona – 150 zł; 12. wykresówka z danego dnia była zbyt długo zapisywana, za każdą wykresówkę, jeżeli w skutek tego kontrola była utrudniona – 1650 zł; 13. wykresówka z danego dnia była zbyt długo zapisywana, za każdą wykresówkę, jeżeli w skutek tego kontrola była utrudniona i nie ma wątpliwości co do zapisów na wykresówce – 1000 zł; 14. przełącznik grupy czasowej nie był używany lub był używany nieprawidłowo, za każdą wykresówką, jeżeli w skutek tego kontrola była utrudniona – 150 zł; 15. wykonywanie przewozu drogowego towarów niebezpiecznych pojazdem bez zamontowanego lub z nieprawidłowo działającym ogranicznikiem prędkości – 2000 zł. Kierowcy złożyli wyjaśnienia co do poszczególnych naruszeń, a I. Z. złożył od decyzji tej odwołanie. Odnosząc się do ujawnionych naruszeń skarżący stwierdził, iż wynikły one z czysto ludzkich przyczyn. Kierowcy omyłkowo przełączali tachograf na dyspozycyjność zamiast na odpoczynek. Używali wykresówek powyżej 24 godzin , ponieważ stosują odpoczynki dobowe, podczas których śpią wymieniając wykresówkę po zakończeniu odpoczynku. Przekroczenie czasu jazdy wynikło z braku parkingów, na których kierowcy mogliby przerwać jazdę. Natomiast co do naruszenia przepisów ADR skarżący poinformował, że w kontrolowanym pojeździe przełącznik czasowy działał wadliwie dlatego zgłoszono go do serwisu i do momentu kontroli przełącznik działał, a po kontroli ponownie zgłoszono pojazd do serwisu. Skarżący podnosił, iż był u Dyrektora [...] Transportu Drogowego w [...] wraz z osobami uczestniczącymi w kontroli z jego strony celem złożenia wyjaśnień i wyjaśnienia te złożono, nie wiedząc, że dzień wcześniej została już wydana decyzja administracyjna. Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] lipca 2005 r. Nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 92 ust. 1 pkt 6 oraz lp. 1.11.1. lit. a) i b), lp. 1.11.2. lit. a) i b), lp. 1.11.4. lit. a) i b), lp. 1.11.5. lit. a) i b), lp. 1.11.9, lp. 1.11.11. ust. 4 załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (j.t. Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.), art. 5 ust. 5, art. 15 ust. 2 i 3 rozporządzenia Rady (EWG) z dnia 20 grudnia 1985 r. Nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z 31 grudnia 1985 r.), art. 6 ust. 1, art. 7 ust. 1 i art. 8 rozporządzenia Rady (EWG) z dnia 20 grudnia 1985 r. Nr 3820/85 w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. WE L 370 z 31 grudnia 1985 r.), przepisu 9.2.5. umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR), sporządzonej w Genewie dnia 30 września 1957 r. (Dz. U. z 2002 r. Nr 194, poz. 1629), utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Okres kontroli obejmował działalność przedsiębiorstwa z ostatnich 12 miesięcy wstecz przed kontrolą. Do analizy pobrano wykresówki siedmiu kierowców za miesiące lipiec – sierpień 2004 r. stwierdzając naruszenie przepisów o czasie pracy kierowców. Organ administracji nie przyjął za uzasadnione wyjaśnienie skarżącego, iż naruszenie przepisów można wytłumaczyć względami "czysto ludzkiej pomyłki", bowiem kierowcy, jak skarżący wyjaśnił, zostali właściwie przeszkoleni, a na przedsiębiorcy ciąży obowiązek przestrzegania norm związanych z czasem pracy kierowców. Organ stwierdził, iż ujawnione naruszenia przepisów o nanoszeniu właściwych danych na wykresówkach także nie można wytłumaczyć powyższymi względami, albowiem brak informacji o danych kierowcy uniemożliwia dokonanie analizy odpoczynków dobowych lub tygodniowych. Odwołując się do art. 7 ust. 1 i art. 8 rozporządzenia Rady (EAG) Nr 3820/85 organ, po dokonaniu analizy materiału zgromadzonego w czasie kontroli stwierdził, iż nastąpiło niedopuszczalne skrócenie czasu odpoczynku kierowców w badanych przypadkach, co skutkowało nałożeniem kar pieniężnych za te naruszenia. Ujawniono także przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdów czego nie dało się wytłumaczyć argumentami skarżącego. Powołując się na art. 15 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 organ administracji stwierdził nieuzasadnione używanie kilku wykresówek w ciągu tego samego 24 godzinnego okresu oraz zbyt długie ich używanie, co skutkowało nałożeniem kar za ujawnione naruszenia. Natomiast stosownie do art. 15 ust. 3 wymienionego rozporządzenia stwierdzono nieprawidłowości zapisów na wykresówkach skutkiem nie używania lub nieprawidłowego używania przełącznika czasowego. Za nieprawidłowe organ uznał używanie przez cały czas tarczy selektora tachografu w pozycji dyspozycyjność, w sytuacji gdy wykonywany był przewóz rzeczy. Zgodnie z przepisem 9.2.5. umowy ADR kontrolowany pojazd powinien być wyposażony w ogranicznik prędkości uniemożliwiający przekroczenie prędkości 90 km/godz. W wyniku ustaleń kontroli stwierdzono, iż ogranicznik ten nie działał, na co wskazywały także zapisy na wykresówkach kontrolowanego pojazdu. Odpierając zarzut skarżącego o zbyt szybkim wydaniu decyzji organ stwierdził, iż została ona wydana bez zbędnej zwłoki po zapoznaniu się ze stanowiskiem strony. Natomiast wyjaśnienia strony nie wniosły nic co zmieniłoby stan faktyczny ustalony w postępowaniu administracyjnym. Na decyzję tę I. Z. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę domagając się stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, ewentualnie jej uchylenia oraz przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego przez przesłuchanie podanych w skardze świadków oraz jego jako strony. Skarżący żądał przesłuchania świadków na okoliczność przyczyn ujawnionych w postępowaniu administracyjnym naruszeń oraz na okoliczność spotkania, które odbyło się w siedzibie organu i złożonych tam przez skarżącego wyjaśnień oraz uwag do protokółu. Stawiając powyższe wnioski skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. 90 ust. 1 w związku z art. 87 ust. 1 Konstytucji RP i w związku z art. 92 ust. 1 pkt 6 ustawy transporcie drogowym przez przyjęcie, że powołane w decyzji rozporządzenia Rady EWG wiążą Polskę. Skarżący postawił także zarzut naruszenia szeregu przepisów postępowania (art. art. 156 § 1 pkt 2, 7, 78 § 1, 81, 8 i 10 § 1 kpa) wskazując na uniemożliwienie mu przedłożenia swoich racji i udowodnienia ich zeznaniami świadków, a nadto postawiony został zarzut błędu w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że za ujawnione naruszenia odpowiada skarżący, podczas gdy wystąpiły one z przyczyn obiektywnych od niego niezależnych. Zdaniem skarżącego powołane w zaskarżonej decyzji rozporządzenia Rady EWG, aczkolwiek stanowią część polskiego porządku prawnego, nie zawierają norm, których naruszenie jest sankcjonowane przez art. 92 ust. 1 pkt 6 ustawy o transporcie drogowym, gdyż normy w nich zawarte nie wynikają z umów międzynarodowych. Zatem zastosowanie wymienionych rozporządzeń Rady EWG stanowi rażące naruszenie prawa, skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji. Jak stwierdza skarżący, także nie można powoływać się na przepisy ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, bowiem w art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym jest zadekretowana taka ustawa lecz z dnia 24 sierpnia 2001 r., która, jak stwierdza utraciła moc z chwilą przystąpienia Polski do Unii Europejskiej. W ocenie skarżącego kontrola została przeprowadzona w dwadzieścia dni a protokół został sporządzony nierzetelnie. Dlatego skarżący wniósł do niego zastrzeżenia, które miały zostać wyjaśnione na spotkaniu z Inspektorem Wojewódzkim ITD, jednakże doszło do wydania decyzji przed tym spotkaniem. W konsekwencji, jak stwierdza skarżący, nastąpiło naruszenie przepisów postępowania przez uniemożliwienie mu złożenia wyjaśnień i przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadków. Błąd w ustaleniach faktycznych skarżący widział w tym, że organy administracji ograniczyły się jedynie do stwierdzenia okoliczności naruszenia przepisów prawa, pomijając ich sporadyczny, przypadkowy i niezależny od skarżącego charakter. W związku z tym, jak stwierdza skarżący, nie można go winić za powstałe nieprawidłowości i karać za nie. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego, powołując się na okoliczności i argumenty powołane w zaskarżonej decyzji, wnosił o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje; Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają, w pierwszej instancji, wojewódzkie sądy administracyjne (art. 3 § 1 w/w ustawy). W myśl art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż jest ona niezasadna. Przedmiotem rozpoznania Sądu jest skarga na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2005 r. Nr [...], nakładającą na I. Z., przedsiębiorcę wykonującego działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego pod nazwą D. I. Z. – w D., karę pieniężną za naruszenie przepisów obowiązujących w transporcie drogowym. Organ administracji, skutkiem przeprowadzonej kontroli przedsiębiorstwa I. Z., ujawnił szereg nieprawidłowości opisanych wyżej. Skarżący nie zaprzeczał by ustalenia kontroli były sprzeczne ze stanem faktycznym ujawnionym w toku kontroli. Zarzucany błąd w ustaleniach faktycznych skarżący uzasadniał tym, iż organ administracji ograniczył się jedynie do stwierdzenia okoliczności naruszenia prawa, pomijając że naruszenia te miały charakter, jak to określał, "sporadyczny, przypadkowy i niezależny od przedsiębiorcy". W związku z tym, skarżący nie czując się winnym ujawnionych nieprawidłowości uznał, że karanie go za nie jest błędem organu administracji. Należy zatem wskazać, iż przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (j.t. Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.) oraz pozostałe, powołane w zaskarżonej decyzji, nie uzależniają nałożenia kary za naruszenie przepisów obowiązujących w transporcie drogowym od ustalenia winy przedsiębiorcy. Zgodnie z tym przepisami organ administracji dokonuje jedynie, w toku postępowania administracyjnego, stwierdzenia faktów i jeżeli ustali naruszenie prawa ma obowiązek zastosować ściśle określone sankcje. Dlatego bez znaczenia są okoliczności, skutkiem których przedsiębiorca dopuścił się nieprawidłowości, bowiem organ administracji nie jest upoważniony do ustalania i oceny przyczyn powstałych naruszeń prawa lecz ma za zadanie jedynie stwierdzenie zaistniałych skutków. Trudności jakie występują z możliwością dojechania na czas do odpowiedniego miejsca zaparkowania pojazdu, tak by nie przekraczać dopuszczalnych okresów prowadzenia pojazdu, nie uzasadniają dopuszczania się naruszeń obowiązujących przepisów. Przedsiębiorca powinien tak organizować wykonywaną przez siebie działalność transportową, by kierowcy mieli odpowiedni czas na odpoczynek. W związku z powyższym, w ocenie Sądu orzekającego w sprawie, organ administracji zgodnie z art. 77 § 1 kpa w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy istotny dla dokonania koniecznych ustaleń i rozstrzygnięcia. Przesłuchiwanie świadków i przedsiębiorcę na okoliczności powodów dla których dopuszczono się naruszeń obowiązujących przepisów nie przyczyniłoby się do dodatkowego wyjaśnienia sprawy, w rozumieniu art. 75 § 1 kpa, w zakresie który mogłyby mieć wpływ na rozstrzygnięcie. Zbyt szybkie, jak to ocenia skarżący, wydanie decyzji administracyjnej nie może stanowić zarzutu naruszenia przepisów postępowania. Stosownie bowiem do art. 35 § 1 kpa organ administracji obowiązany jest załatwić sprawę bez zbędnej zwłoki. W świetle dokonanych ustaleń organ administracji nie miał potrzeby przedłużania postępowania, gdyż wówczas zasadnie można by postawić mu zarzut naruszenia przepisu art. 35 kpa. Skarżący wypowiadał się w sprawie składając wyjaśnienie oraz odwołanie od decyzji I instancyjnej. Także jego pracownicy (kierowcy) złożyli wyjaśnienia tłumacząc jakie były przyczyny ujawnionych naruszeń. W tych okolicznościach nie można uznać za zasadny zarzut skarżącego o uniemożliwieniu mu właściwego wypowiedzenia się prowadzonym postępowaniu administracyjnym. Także za nieuzasadniony, w ocenie Sądu orzekającego, należy uznać zarzut niezapewnienia skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu, albowiem jak wynika z akt sprawy, w postępowaniu kontrolnym brały udział osoby upoważnione przez niego. Skarżący podnosił zarzut powołania się przez organ administracji na przepisy ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. Nr 92, poz. 879 ze zm.), podczas gdy w art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym jest zadekretowana taka ustawa lecz z dnia 24 sierpnia 2001 r. Należy więc wskazać, iż organy administracji publicznej są obowiązane, przy wydawaniu decyzji administracyjnych, do stosowania przepisów obowiązujących. Ustawa z dnia 24 października 2001 o czasie pracy kierowców (Dz. U. Nr 123, poz. 1354 ze zm.) została uchylona art. 32 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. Nr 92, poz. 879 ze zm.) z dniem 1 maja 2004 r., zatem organ administracji, wydając decyzję po tej dacie, miał obowiązek stosować przepisy powołane w decyzji. Zasadniczym zarzutem skarżącego jest oparcie zaskarżonej decyzji administracyjnej, między innymi, na przepisach rozporządzenia Rady (EWG) z dnia 20 grudnia 1985 r. Nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z 31 grudnia 1985 r.), rozporządzenia Rady (EWG) z dnia 20 grudnia 1985 r. Nr 3820/85 w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. WE L 370 z 31 grudnia 1985 r.), oraz na przepisach umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR), sporządzonej w Genewie dnia 30 września 1957 r. (Dz. U. z 2002 r. Nr 194, poz. 1629). Skarżący wywodził, iż z treści art. 92 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (j.t. Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.) nie wynika by w/w akty Unii Europejskiej mogły mieć zastosowanie w sprawie. Wręcz przeciwnie, jak twierdził, dopiero przepisy ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 180, poz. 1497) wprowadziły w art. 1 pkt 29 możliwość stosowania przepisów wspólnotowych, a ustawa ta została opublikowana w dniu 20 września 2005 r., przy czym jej art. 1 pkt 29 wszedł w życie po upływie trzech miesięcy od jej ogłoszenia. Zatem, w ocenie skarżącego, został naruszony art. 90 ust. 1 w związku z art. 87 ust. 1 Konstytucji RP. Przepis art. 87 ust. 1 Konstytucji stanowi, iż źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są: Konstytucja, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe oraz rozporządzenia. Natomiast art. 90 ust. 1 Konstytucji RP określa, iż Rzeczpospolita Polska może na podstawie umowy międzynarodowej przekazać organizacji międzynarodowej lub organowi międzynarodowemu kompetencje organów władzy państwowej w niektórych sprawach, przy czym wyrażenie zgody na ratyfikację takiej umowy może być uchwalone w referendum ogólnokrajowym (art. 90 ust. 3 Konstytucji RP). Z powyższym stanowiskiem skarżącego nie sposób się zgodzić. Należy bowiem przypomnieć, iż w dniu 16 kwietnia 2003 r. w Atenach został sporządzony Traktat Akcesyjny o przystąpieniu (między innymi) Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej. Traktat został opublikowany w Dz. Urz. L Nr 236, poz. 17. Zgodnie z jego art. 2 Uzgodnień Traktat podlegał ratyfikacji przez Rzeczypospolitą Polską na zasadach określonych Konstytucją RP i wchodził w życie z dniem 1 maja 2004 r. W celu przyjęcia przez Polskę Traktatu przeprowadzono referendum ogólnokrajowe. Uchwała o zwołaniu referendum w trybie art. 90 ust. 4 Konstytucji RP została podjęta w dniu 17 kwietnia 2003 r. Referendum przeprowadzono, zgodnie z wymogami ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o referendum ogólnokrajowym, w dniach 7-8 czerwca 2003 r. W dniu 23 lipca 2003 r. Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej ratyfikował Traktat Akcesyjny, zaś dokumenty ratyfikacyjne zostały złożone depozytariuszowi w dniu 6 sierpnia 2003 r. Stosownie do art. 2 Zasad Traktatu Akcesyjnego od dnia przystąpienia nowe państwa członkowskie stały się związane postanowieniami Traktatów założycielskich i aktów przyjętych przez instytucje Wspólnot i Europejski Bank Centralny przed przystąpieniem. Postanowienia te nowe państwa członkowskie stały się obowiązane stosować zgodnie z warunkami określonymi w Traktatach założycielskich oraz w Traktacie Akcesyjnym. Do aktów przyjętych przez dotychczasowe państwa członkowskie zaliczają się w/w rozporządzenia Rady (EWG) i umowa europejska dotycząca międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR), sporządzona w Genewie dnia 30 września 1957 r. Zatem organ administracyjny był obowiązany stosować przepisy wymienionych aktów tak jak przepisy prawa krajowego, albowiem z dniem akcesji przepisy unijne stały się przepisami obowiązującymi na równi z prawem polskim. Natomiast w myśl tych zasady, jeżeli w prawie polskim brak jest stosownych regulacji prawnych, bądź są one niezgodne z regulacjami unijnymi, stosują się wprost przepisy UE. Zatem stosując przepisy unijne w rozpoznawanej sprawie organ administracji w sposób uprawniony powiązał je z art. 92 ust. 1 pkt 6 ustawy o transporcie drogowym i w następstwie tego zastosował ust. 4 tego przepisu, nakładając kary pieniężne zgodnie z załącznikiem do tej ustawy. W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny, nie stwierdzając naruszenia prawa przez zaskarżoną decyzję administracyjną, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.