II SA/Lu 977/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maciej Kierek, Sędziowie Asesor WSA Wiesława Achramowicz, Asesor WSA Bogusław Wiśniewski (spr.), Protokolant Asystent sędziego Łucja Krasińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 grudnia 2005 r. sprawy ze skargi Z. S. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]., Nr [...] w przedmiocie egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta z dnia [...] r. znak: [...]w sprawie nałożenia na Z. S. grzywny w wysokości 5.000 złotych, w celu przymuszenia do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym z dnia 20 maja 2005 r. polegającego na rozbiórce tymczasowego ogrodzenia budynku handlowo – administracyjno- technicznego masarni Z. S. od strony ulicy P. w Z . Uzasadniając swoje stanowisko organ odwoławczy wyjaśnił, że wypełniając ustawowy obowiązek określony w art.6 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, wierzyciel - Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Miasta wydał na podstawie art. 15 § 1 ustawy upomnienie, doręczone zobowiązanemu w dniu 7 lutego 2005 r., w którym wezwał go do dobrowolnego wykonania wspomnianego wyżej obowiązku, określonego w zakończonym uprzednio postępowaniu administracyjnym, uprzedzając jednocześnie, że w przypadku niewykonania obowiązku w sposób dobrowolny, wszczęte zostanie postępowanie egzekucyjne. Wobec uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku, wystawiono tytuł wykonawczy oraz zastosowano środek egzekucyjny. Organ odwoławczy uznał, iż podstawą do zmiany rozstrzygnięcia organu I instancji nie może być podnoszona przez stronę okoliczność negocjacji z organami administracyjnymi co do przebiegu ciągów komunikacyjnych w okolicach masarni. W uzasadnieniu postanowienia podkreślono, że przedmiot postępowania związany jest z orzeczeniem administracyjnym, zapadłym w formie decyzji określającej obowiązek wykonania rozbiórki tymczasowego ogrodzenia. Tak długo, zdaniem organu egzekucyjnego, jak w obrocie prawnym znajduje się ta decyzja, tak długo na organie spoczywa obowiązek podejmowania czynności zmierzających do wykonania tego obowiązku. Kwestie o charakterze celowościowym na jakie powołuje się strona nie "dają podstaw organowi od wypełniania ustawowych nakazów (?)’’, co związane jest z faktem, że organy administracyjne działają na podstawie przepisów prawa. Uznaniowość organu jest ograniczona do sytuacji taksatywnie wymienionych w przepisach prawa. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Z. S. stwierdził, że postępowanie administracyjne dotyczy rozbiórki drewnianego tymczasowego ogrodzenia budynku handlowo - administracyjno – technicznego na czas rozbudowy masarni Z. S. od strony ulicy P. w Z., a wynikające z decyzji nr [...]z dnia [...] r. Zgodnie z tą decyzją skarżący uzyskał pozwolenie na użytkowanie obiektu budowlanego z jednoczesnym nałożeniem obowiązku rozbiórki tymczasowego ogrodzenia stanowiącego zabezpieczenie placu budowy. Ogrodzenie było wykonane z desek na słupach drewnianych. Powyższe ogrodzenie zostało przez właściciela rozebrane w roku 2003. O fakcie rozbiórki nie zawiadamiano organu wydającego decyzję, gdyż uważano to jako wykonanie obowiązku określonego w cytowanej decyzji. Aktualnie istniejące ogrodzenie o konstrukcji stalowej trwale związane z gruntem stanowi zabezpieczenie zgodnie z wymaganiami unijnymi użytkowanego obiektu masarni. W przedmiocie tego ogrodzenia nie wydawano żadnych decyzji administracyjnych. W związku zaś z rozbiórką płotu drewnianego, postępowanie egzekucyjne, według skarżącego, stało się bezprzedmiotowe. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego potwierdził, że do dnia wydania zaskarżonego postanowienia skarżący nie wykonał rozbiórki ogrodzenia. Zaznaczono także, że ze względu na fakt nie zgłoszenia wykonania rozbiórki i wybudowania ogrodzenia w miejscu starego również bez wykonania zgłoszenia (samowolnie) należało orzec jak w postanowieniu. Organ przyjął, że jest to ogrodzenie objęte nakazem rozbiórki, zważywszy na fakt, że wykonane jest w tym samym miejscu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Istotą postępowania egzekucyjnego jest doprowadzenie do realizacji przez zobowiązanego jego obowiązków określonych w tytule egzekucyjnym. W sprawie niniejszej treść obowiązku została wyznaczona decyzją Prezydenta Miasta z dnia [...]. znak: [...], nakazującej skarżącemu w terminie do dnia 30 listopada 2002 r. rozbiórkę tymczasowego ogrodzenia stanowiącego zabezpieczenie placu budowy. Decyzja ta w ogóle nie określa materiałów z jakich zbudowane miałoby być ogrodzenie podlegające rozbiórce, ograniczając się do stwierdzenia, że jest to ogrodzenie tymczasowe. Sam zaś organ właściwy do prowadzenia egzekucji administracyjnej nie jest władny uchylać, zmieniać czy też w jakikolwiek inny sposób weryfikować decyzję administracyjną, która w przypadku uzyskania statusu decyzji administracyjnej podlega przymusowemu wykonaniu. O tym, że ogrodzenie nie zostało rozebrane świadczą kolejne oględziny przeprowadzane na terenie masarni w dniu 3 grudnia 2003 r. oraz 31 stycznia 2005 r. Sam skarżący we wniosku z dnia 7 marca 2005 r. dotyczącym wstrzymania postępowania egzekucyjnego w sprawie rozbiórki tymczasowego ogrodzenia nie podawał, aby obowiązek określony w decyzji z dnia [...] r. został przez niego wykonany w roku 2003. Przeciwnie, przekonywał, że wykonanie rozbiórki grozi mu poważną szkodą oraz może spowodować niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego. Podobną treść zawiera kolejny wniosek o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego z dnia [...], przy czym skarżący wprost podaje, że przedmiotem postępowania egzekucyjnego jest istniejące ogrodzenie oraz zażalenie na postanowienie w sprawie nałożenia grzywny w celu przymuszenia. Skoro w toku postępowania skarżący nie wykazał, że rozbiórka została wykonana, zastosowanie środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia było uzasadnione. Podkreślenia wymaga, że stosownie do art. 122 § 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz.U z 2002 r. Nr 110, poz. 968 ze zmianami) zobowiązanemu służy prawo zgłoszenia zarzutów i wniesienia zażalenia w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego (art. 33 i 34) oraz prawo wniesienia zażalenia na postanowienie o nałożeniu grzywny. Wykonanie obowiązku stanowi podstawę zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej (art. 33 pkt 1), a jego uwzględnienie prowadzi do umorzenia postępowania egzekucyjnego (art. 34 § 4 ustawy). Skutku takiego nie wywołuje zażalenie w sprawie nałożonej na zobowiązanego grzywny w celu przymuszenia. W tym bowiem wypadku organ egzekucyjny nie bada merytorycznie sprawy, ale jedynie zasadność zastosowania środka egzekucyjnego. Akta sprawy nie potwierdzają, aby w sprawie zgłaszano zarzut wykonania obowiązku, sam skarżący przyznał natomiast w skardze, że nawet nie informował o dokonanej rozbiórce. W tej sytuacji nałożenie na skarżącego grzywny w celu przymuszenia było zgodne z treścią art. 119 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji dopuszczającym jej stosowanie w przypadku, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku wykonania czynności. Wątpliwości nie budzi dopuszczalność egzekucji skoro skarżącemu doręczono upomnienie (7 lutego 2005 r.) oraz tytuł wykonawczy (1 czerwca 2005 r.). Sąd uznał przy tym, że brak jednej cyfry w oznaczeniu decyzji z dnia [...] r. w tytule wykonawczym ([...] zamiast [...]) jest oczywistą omyłką nie mającą znaczenia dla ważności samego tytułu. Postanowienie o nałożeniu grzywny jest zgodne z treścią art. 122 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a jej wysokość odpowiada treści art. 121 § 2 i 4 tej ustawy. Z tego względu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami) skargę należało oddalić. jp