VI SA/Wa 774/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Asesor WSA Małgorzata Grzelak Protokolant Patrycja Wrońska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lutego 2007 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Ministra Transportu i Budownictwa z lutego 2006 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu. Minister Transportu i Budownictwa decyzją z lutego 2006 r. nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania Pana A. K. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2005 r. umarzającej postępowanie w sprawie rozstrzygnięcia sporu dotyczącego zmian organizacji ruchu na drodze powiatowej nr [...] w miejscowości G. poprzez umieszczenie znaku B-18 "zakaz wjazdu pojazdów o rzeczywistej masie całkowitej ponad 8 t" - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ ustalił, że w dniu [...] czerwca 2004 r. Starosta C. zatwierdził na wniosek Burmistrza L. organizację ruchu na drodze powiatowej nr [...] w miejscowości G. w zakresie wprowadzenia znakiem B-18 "zakaz wjazdu pojazdów o rzeczywistej masie całkowitej ponad 8 t". Wprowadzenie tego znaku zakwestionował Pan A. K. właściciel Przedsiębiorstwa P. z siedzibą w K. i wystąpił do Wojewody [...] z interwencją w tej sprawie wykazując naruszenie jego interesu, gdyż jego zdaniem istnienie znaku uniemożliwia działanie na tym terenie punktu przeładunkowego czego skutkiem miałyby być zwolnienia z pracy pracowników, w tym mieszkańców lokalnej społeczności. Wojewoda ocenił, że zatwierdzony przez Starostę C. w dniu [...] czerwca 2004 r. projekt stałej organizacji ruchu nosił znamiona naruszenia obowiązujących w tym zakresie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem. Oceniając negatywnie projekt i wykazując ustalone w toku wizytacji drogi braki formalne w jej oznakowaniu oraz niekompletności w dokumentacji projektu Wojewoda zwrócił się do Starosty w dniu 11 października 2004 r. w trybie art. 10 ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym o doprowadzenie do pełnej zgodności z obowiązującymi przepisami. Wobec braku reakcji ze strony organu zarządzającego ruchem pan A. K. pismem z dnia [...] stycznia 2005 r. wystąpił do Ministra Infrastruktury w sprawie usunięcia znaku ograniczającego ruch samochodów ciężarowych o rzeczywistej masie całkowitej przekraczającej 8 ton na drodze nr [...]. Wojewoda [...] wszczął postępowanie i wydał decyzję z dnia [...] czerwca 2005 r. mocą, której nakazał zmianę organizacji ruchu poprzez usunięcie znaku B-18 "zakaz wjazdu pojazdów o rzeczywistej masie całkowitej ponad 8 t" na drodze powiatowej nr [...]. Od powyższej decyzji odwołał się Starosta C. a Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] sierpnia 2005 r. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W wyniku ponownego rozpatrzenia spawy i rozpatrzenia argumentów stron, tj. Starosty C. i Pana A. K. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] października 2005 r. umorzył postępowanie w sprawie rozstrzygnięcia sporu dotyczącego zmiany organizacji ruchu na drodze powiatowej nr [...] w miejscowości G. Umarzając postępowanie Wojewoda [...] uznał, że z charakteru prawnego rozstrzygnięcia wynika, iż decyzja w przedmiocie zmiany organizacji ruchu nie jest wydawana w formie zaskarżalnej decyzji administracyjnej i z tego powodu wszczęte a niezakończone postępowanie prowadzone przez Wojewodę [...] należało umorzyć jako bezprzedmiotowe (art. 105 § 1 k.p.a.). Od tej decyzji odwołał się Pan A. K. Minister Transportu i Budownictwa zaskarżoną decyzją z lutego 2006 r. utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] podzielając przedstawioną w decyzji organu I instancji argumentację. Wskazał, że brak podstawy prawnej w ustawie - Prawo o ruchu drogowym, upoważniającej organ nadzoru do prowadzenia postępowania administracyjnego oraz wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie nakazu zmiany organizacji ruchu w formie decyzji administracyjnej, prowadzone przez Wojewodę [...] postępowanie administracyjne w zakresie zmiany organizacji ruchu na drodze powiatowej nr [...] w miejscowości G., jako bezprzedmiotowe podlegało umorzeniu. Skargę na tę decyzję wniósł skarżący wnosząc o jej uchylenie. Skarżący wskazał, że decyzja nie zawiera daty wydania co jest obligatoryjnym elementem decyzji. Podniósł, że stan faktyczny nie został wyczerpująco i wszechstronnie zbadany poprzez brak ustalenia przesłanek uzasadniających twierdzenie organu, że wprowadzenie zakazu wpłynie pośrednio na ograniczenie miejsc pracy. Zdaniem skarżącego pracownicy skarżącego zostali zwolnieni. Nadto wskazano, że organ nie wskazał na podstawie jakich przesłanek uznano, że ruch na drodze stanowi realne zagrożenie dla bezpieczeństwa. Zdaniem skarżącego przesłanka jaką posłużył się organ "uciążliwość funkcjonowania zakładu" jako niemerytoryczna nie powinna być brana pod uwagę. Wskazano, że nie wzięto pod uwagę barku podstawy do udzielania niektórym przedsiębiorcom zezwolenia na poruszanie się tą drogą pojazdami o wyższym tonażu niż dopuszczony posadowionym znakiem. Wskazał, że organ nie uwzględnił interesu społecznego a mianowicie braku możliwości pogłębiania rzeki W. co spowoduje jej degradację i jako drogi wodnej [...] i celowość budowy i utrzymywania śluz i urządzeń hydrotechnicznych, które powstały w ostatnich latach, skoro nikt nie będzie mógł z nich korzystać. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko i wskazał, że zarzuty skarżącego są bezprzedmiotowe. W odniesieniu do braku daty wydania decyzji organ uznał, że dane dotyczące miesiąca i roku są danymi wystarczającymi do ustalenia w jakim stanie prawnym i faktycznym decyzję wydano. Zdaniem organu skarżący nie poniósł z tego powodu żadnych ujemnych skutków a nadto nie wystąpił o sprostowanie decyzji w zakresie podania daty jej wydania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Sąd administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej także: p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 107 § 1 k.p.a. decyzja powinna zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. Tak więc każda prawidłowo wydana decyzja winna zawierać datę jej wydania, a więc wskazanie dnia, miesiąca i roku jej wydania. Zamieszczenie w decyzji daty jest ważne z tego powodu, iż data pozwala na ustalenie stanu prawnego i faktycznego, który stanowił podstawę rozstrzygnięcia. Ponadto pozwala stwierdzić, czy organ, który wydał decyzję, nie naruszył przepisów dotyczących terminu załatwienia sprawy (A. Wiktorowska (w:) M. Szubiakowski, M. Wierzbowski, A. Wiktorowska, Postępowanie administracyjne..., s. 142). Uchybienie w określeniu daty wydania decyzji może polegać bądź na nieprawidłowym jej wpisaniu, bądź na jej pominięciu w decyzji. Uchybienia, polegające na niezamieszczeniu w decyzji daty jej wydania może być uzupełniony wydaniem postanowienia o sprostowaniu oczywistej omyłki. Oznaczenie daty decyzji ma znaczenie w kontekście powagi rzeczy osądzonych (A. Wiktorowska (w:) M. Szubiakowski, M. Wierzbowski, A. Wiktorowska, tamże, s. 142). Ustalenie w sposób precyzyjny daty wydania decyzji jest istotne również z tego powodu, że fakt ten ma decydujące znaczenie na przykład dla wznowienia postępowania, stosownie do postanowień art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., a więc jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, lecz nieznane organowi, który ją wydał. Brak zatem daty wydania decyzji uniemożliwia zweryfikowanie stanu faktycznego, a także stanu prawnego obowiązującego w dniu jej wydania i uniemożliwia wykorzystanie tej przesłanki do wznowienia postępowania. Tym samym zdaniem Sądu brak daty wydania decyzji uzasadnia konieczność wyeliminowania tak wydanej decyzji z obrotu prawnego. Tak poważne uchybienie formalne uniemożliwia rozpoznanie sprawy przez Sąd. Sąd administracyjny nie czyni w sprawie własnych ustaleń faktycznoprawnych, a jedynie, kontroluje zaskarżony akt pod kątem zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Jednak taka merytoryczna kontrola może dojść do skutku w warunkach wyczerpujących istotę zagadnienia ustaleń faktycznych i prawnych dokonanych przez organ administracyjny rozpatrujący sprawę oraz odpowiedniego (tj. zgodnego z art. 107 § 3 k.p.a.) uzasadnienia decyzji. Inaczej Sąd uchyla decyzję z powodu naruszenia formalnoprawnych zasad prowadzenia postępowania, gdy mogło to rzutować na wynik sprawy, a Sądowi uniemożliwia prześledzenie przesłanek, którymi kierował się organ wydając decyzję. Wszystkie przytoczone okoliczności świadczą o tym, że organ nie wyjaśnił sprawy w sposób wymagany przez art. 107 § 1 k.p.a., które to naruszenie przepisów postępowania administracyjnego miało istotny wpływ na wynik sprawy. Organ II instancji musi więc tą sprawę wyjaśnić i uporządkować formalnie całą sytuację. Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt.1 lit. c. ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku. Stosownie do przepisu art. 152 p.p.s.a. orzeczono o niewykonywaniu zaskarżonej uchwały do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.