II SA/Wa 2319/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska, Sędzia WSA Joanna Kube, Asesor WSA Janusz Walawski (spr.), Protokolant Dorota Kwiatkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lutego 2007 r. sprawy ze skargi M. L. na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] października 2006 r. nr [...] w przedmiocie utraty prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego - oddala skargę - Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej, działając na podstawie art. 96 ust. 1 oraz art. 101 ust. 5 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (Dz. U. z 2005 r. Nr 234, poz. 1997 z późn. zm.) oraz § 1 pkt 4, § 5 i § 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i warunków przyznawania funkcjonariuszom Straży Granicznej równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego oraz szczegółowych warunków jego zwrotu, a także sposobu postępowania w przypadku zbiegu uprawnień do jego otrzymania (Dz. U. Nr 118, poz. 1014 z późn. zm.) w zw. z art. 336, art. 924 i art. 925 Kodeksu Cywilnego, w dniu [...] lipca 2006 r. wydał decyzję nr [...], którą orzekł o utracie przez M. L. prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego z dniem [...] maja 2003 r. W uzasadnieniu decyzji organ podał m.in., iż Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej decyzją z dnia [...] grudnia 1998 r. nr [...] przyznał ww. przedmiotowy równoważnik. W związku z nabyciem spadku po zmarłej matce, funkcjonariusz stał się współwłaścicielem lokalu mieszkalnego, tym samym utracił prawo do otrzymywania tego równoważnika. Od powyższej decyzji M. L. złożył do Komendanta Głównego Straży Granicznej odwołanie, w którym zarzucił, iż zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem, gdyż została wydana w związku z niewłaściwą interpretacją przepisów stanowiących jej podstawę prawną. Komendant Główny Straży Granicznej, po rozpatrzeniu odwołania, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, art. 6a pkt 3, art. 96 ust. 1 i art. 101 ust. 5 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (Dz. U. z 2005 r. Nr 234, poz. 1997 z późn. zm.) oraz § 1 pkt 2 rozporządzenia określonego w podstawie prawnej decyzji organu pierwszej instancji, w dniu [...] października 2006 r. wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję tego organu. W jej uzasadnieniu organ stwierdził, iż w istniejącym stanie faktycznym i prawnym nie ma możliwości, aby uznać argumenty odwołującego, a tym samym dokonać zmiany decyzji organu pierwszej instancji, która jest decyzją prawidłową. Decyzja organu odwoławczego stała się przedmiotem skargi złożonej przez M. L. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zasadniczo powtórzył zarzuty podniesione w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej (§ 1). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2). Rozpoznając sprawę w świetle kryteriów określonych w powyżej przytoczonym przepisie stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 96 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (Dz. U. z 2005 r. Nr 234, poz. 1997 z późn. zm.) funkcjonariuszowi przysługuje równoważnik pieniężny, jeżeli on sam lub członkowie jego rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej. Decyzja przyznająca równoważnik pieniężny ma charakter decyzji konstytutywnej i utrata przyznanego nią świadczenia musi nastąpić również w tej samej formie, czyli w drodze decyzji konstytutywnej orzekającej o utracie czy cofnięciu nabytych praw inną decyzją. Z treści powyżej przytoczonego przepisu wynika, iż określony w nim równoważnik przysługuje wyłącznie funkcjonariuszowi Straży Granicznej, który nie posiada lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej. Funkcjonariusz Straży Granicznej traci uprawnienie do przedmiotowego równoważnika z chwilą, kiedy na skutek zmiany okoliczności faktycznych stanie się posiadaczem lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej. Jak wynika z akt sprawy w prowadzonym postępowaniu administracyjnym zakończonym zaskarżoną decyzją organ stwierdził, iż skarżący stał się współwłaścicielem lokalu mieszkalnego położonego w miejscowości pobliskiej. Fakt, iż skarżący jest współwłaścicielem oznacza, że jest on uprawniony do współposiadania i korzystania z rzeczy wspólnej, jak również przesądza o tym, że utracił on prawo do otrzymywania równoważnika określonego w art. 96 ust. 1 ustawy o Straży Granicznej. Przepis ten określa stan faktyczny, z którym norma prawna wiąże skutki prawne oraz prawa i obowiązki, jakie z chwilą spełnienia tego stanu mogą zaistnieć. Skoro przesłanką do otrzymywania przedmiotowego równoważnika jest nieposiadanie lokalu mieszkalnego, to w przypadku zmiany tego stanu, następuje utrata uprawnienia do jego otrzymywania. Taka sytuacja zaistniała w przypadku skarżącego. W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, iż organ prowadząc postępowanie administracyjne wyciągnął prawidłowe wnioski z zebranego w sprawie materiału dowodowego, które znalazły potwierdzenie w przepisie prawa materialnego (art. 96 ust. 1 ustawy o Straży Granicznej). Odnosząc się do zarzutów skarżącego Sąd uznał je za nietrafne, jak również nie podzielił ich argumentacji. Z przytoczonych powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) w zw. z art. 132 ww. ustawy, orzekł jak w sentencji.