VI SA/Wa 1956/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Asesor WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Protokolant Patrycja Wrońska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lutego 2007 r. sprawy ze skarg J. M. na decyzje Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2006 r. 1) nr [...] 2) nr [...] 3) nr [...] w przedmiocie nałożenia kar pieniężnych za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia 1. uchyla zaskarżone decyzje oraz utrzymane nimi w mocy decyzje [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2005 r. nr [...],[...]oraz z dnia [...] listopada 2005 r. nr [...]; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz J. M. kwotę 4488 (cztery tysiące czterysta osiemdziesiąt osiem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonymi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie trzema decyzjami z dnia [...] sierpnia 2006 r. Nr [...] (kara 6800 złotych), [...] (kara 6000 złotych), oraz [...] -12 (kara 6000 złotych) Główny Inspektor Transportu Drogowego, po rozpoznaniu odwołań J. M. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego o numerach: [...],[...] oraz [...] nakładających na skarżącego kary pieniężne w wysokości odpowiednio: 6800 złotych, 6000 złotych oraz 6000 złotych za brak wykresówek i brak zezwoleń na wykonywanie przewozu regularnego specjalnego - utrzymał w mocy decyzje organu I instancji. Wniesione skargi zostały zarejestrowane w tutejszym Sądzie pod sygnaturami: VI SA/Wa 1956/06, VI SA/Wa 1957/06, VI SA/Wa 1958/06. W dniu 19 lutego 2007 r. Sąd zarządził połączenie ww. spraw do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia oraz dalszego prowadzenia pod sygnaturą VI SA/Wa 1956/06 (vide: protokół rozprawy). Przy czym pierwsza z wymienionych decyzji GITD oznaczona numerem [...] (kara 6800 złotych), na którą składają się dwie kary jednostkowe tj. 6000 złotych za brak zezwolenia oraz 800 złotych za nieokazanie wykresówek została zakwestionowana przez skarżącego J. M. w postępowaniu administracyjnym w całości, natomiast w postępowaniu sądowoadministracyjnym jedynie w części nakładającej na karę pieniężną w kwocie 6000 złotych za brak zezwolenia (v. treść skargi - k. 2 akt VI SA/Wa 1956/06). W tym stanie rzeczy przedmiotem zaskarżenia do tutejszego Sądu były trzy decyzje nakładające na skarżącego kary pieniężne za wykonywanie transportu drogowego bez zezwolenia (patrz: przedmiot sprawy wskazany w formule sentencji wyroku), co wyznaczało granice skarg a więc i dopuszczalne granice sądowej kontroli ww. rozstrzygnięć. Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu [...] września 2005 r. Inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego na parkingu przed G. w T. przeprowadzili kontrole drogowe trzech autobusów o numerach rejestracyjnych: [...], będących w prawnej dyspozycji skarżącego przedsiębiorcy. Z każdej kontroli sporządzono protokół. Protokoły oznaczone są numerami: [...]. W trakcie kontroli ustalono, że J. M. wykonywał ww. autobusami przewozy dzieci do szkoły bez wymaganego zezwolenia. Ponadto w jednym przypadku (protokół kontroli Nr [...]) kierujący pojazdem nie okazał czterech wykresówek. Dwoma decyzjami z dnia [...] listopada 2005 r. oraz jedną z [...] listopada 2005 r. oznaczonych numerami odpowiednio: [...],[...],[...] organ I instancji nałożył na skarżącego kary pieniężne w wysokości: 6800 złotych, 6000 złotych, 6000 złotych. W uzasadnieniach wyżej wymienionych decyzji, [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego podniósł, że każdy z kierujących okazał kontrolującym wypisy z licencji udzielonej przedsiębiorcy J. M. na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób. Licencja ważna jest do [...] czerwca 2053r. Ponadto okazano "rozkład jazdy" w formie specyfikacji istotnych warunków zamówienia na dowóz uczniów do szkół na terenie Gminy T. na rok [...] z podanymi przystankami, godzinami odjazdu i przyjazdu. Organ stwierdził, że J. M. jest przewoźnikiem, który prowadzi regularny przewóz na trasie wyszczególnionej w przedmiotowej specyfikacji dowożąc grupę dzieci z okolicznych miejscowości do Gimnazjum w T. W tym stanie rzeczy, w ocenie organu, strona powinna posiadać zezwolenie na wykonywanie przewozów regularnych specjalnych zgodnie z art. 18 ust.1 ustawy o transporcie drogowym. W odwołaniu od omówionych wyżej decyzji strona zakwestionowała zakwalifikowanie przez organ I instancji "specyfikacji istotnych warunków zamówienia na dowóz uczniów do szkół na terenie Gminy T. na rok [...]" jako rozkładu jazdy. Zdaniem J. M. nie jest to rozkład jazdy a ponadto jest to dokument nieważny, gdyż dotyczy roku szkolnego [...]. Odwołujący się - nie kwestionując, że w dniu kontroli nie posiadał zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych specjalnych - podnosi, iż nie jest możliwe uzyskanie takiego zezwolenia przed rozpoczęciem roku szkolnego. Strona wywodzi, że do wniosku o wydanie zezwolenia konieczne jest dołączenie obowiązującego rozkładu jazdy, tymczasem w dniu [...] sierpnia 2005 r. otrzymał pisemną informację z G., że konkretne czasy odjazdów oraz miejsca rozpoczęcia kursów zostaną ostatecznie zaakceptowane i przekazane najpóźniej w ciągu dwóch tygodni od rozpoczęcia roku szkolnego. Tymczasem wszystkie kursy wykonywane przed ostatecznym ułożeniem planu lekcji wykonywane będą wg uzgodnień z dnia na dzień. W tym stanie rzeczy, zdaniem J. M., nie mógł wystąpić o wydanie zezwolenia. Odwołujący się podnosi, że wniosek o wydanie zezwolenia złożył w Urzędzie Gminy T. w dniu [...] września 2005 r. Wniosek ten został zaakceptowany w dniu [...] września 2005 r. Jednakże z powodu braku odpowiednich druków zezwolenie otrzymał dopiero w dniu [...] listopada 2005 r. Ponadto skarżący zakwestionował prawidłowość działania organu, który wydał trzy odrębne decyzje za nieposiadanie jednego zezwolenia (vide: treść odwołania z [...] kwietnia 2006 r.) Po rozpatrzeniu ww. odwołań, decyzjami z dnia [...] sierpnia 2006 r. Nr [...] (kara 6800 złotych), [...] (kara 6000 złotych), oraz [...] (kara 6000 złotych) Główny Inspektor Transportu Drogowego, utrzymał w mocy decyzje organu I instancji. Odnosząc się zarzutów podniesionych przez odwołującego się stwierdził, że nie zasługują na uwzględnienie, gdyż z zebranego materiału dowodowego wynika bezspornie, iż strona wykonywała transport regularny specjalny bez zezwolenia. GITD stwierdził, że przewóz uczniów odbywa się w stałych porach, na ustalonej trasie przejazdu z dokładnym określeniem przystanków. Specyfikacja istotnych warunków zamówienia jest, zdaniem organu, rozkładem jazdy a to, że dotyczyła roku szkolnego [...] nie ma znaczenia ponieważ w toku postępowania strona dołączyła specyfikację na rok szkolny [...], która w swej treści jest tożsama z okazaną kontrolerom. Organ stwierdził, że były przeprowadzone trzy kontrole drogowe a nie jedna. GITD podkreślił, że skarżący nie zaprzecza, iż wykonywał przewozy regularne specjalne a brak zezwolenia w dniu kontroli uzasadniał nałożenie trzech kar pieniężnych w wysokości po 6000 złotych każda. Z powyższymi decyzjami nie zgodził się J. M. Skarżący, reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł do tutejszego Sądu skargi żądając uchylenia zakwestionowanych rozstrzygnięć. Przy czym, jak zaakcentowano na wstępie niniejszego uzasadnienia, w odniesieniu do decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego oznaczonej numerem [...] oraz utrzymanej nią w mocy decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego Nr [...]) zakwestionował je jedynie w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej w wysokości 6000 złotych za wykonywanie transportu drogowego bez zezwolenia. W uzasadnieniu skarg podtrzymał argumentację prezentowaną w toku postępowania administracyjnego oraz wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedziach na skargi organ wniósł o ich oddalenie, ponawiając dotychczasowe wywody zawarte w uzasadnieniach decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kompetencja sądu wyraża się w możliwości zastosowania środków przewidzianych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: p.p.s.a.) w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności organów administracji publicznej wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia. Skargi zasługują na uwzględnienie, aczkolwiek nie wszystkie podane w nich zarzuty są uzasadnione. Zaprezentowany w skargach pogląd, że w przedmiotowej sprawie miała miejsce jedna kompleksowa kontrola obejmująca 3 autobusy nie znajduje uzasadnienia i potwierdzenia w żadnym ze złożonych do akt dokumentów, a przede wszystkim w zapisach protokołów kontroli z dnia [...] września 2005 r. Odpierając powyższy zarzut należy wskazać, że ustawa o transporcie drogowym rozróżnia dwa rodzaje kontroli (vide art. 68 u.t.d): kontrolę w przedsiębiorstwie (art. 50 u.t.d.) oraz kontrolę drogową (art. 87 u.t.d.). Ustawodawca ustalił różny limit kar nakładanych podczas jednej kontroli drogowej (15 000 złotych) oraz jednej kontroli w przedsiębiorstwie (30 000 złotych). Przy czym limit ten, w odniesieniu do każdej z ww. kontroli obejmuje sumę kar nałożonych w trakcie takiej kontroli za poszczególne naruszenia przepisów ustawy przez każdy z organów kontroli określonych w art. 89 ust. 1 pkt 1-6 u.t.d. Tak więc, jak słusznie zauważa T. M. w artykule opublikowanym w miesięczniku "Praca i Zabezpieczenie Społeczne 26/7/2004 - na który powołuje się strona w skardze do WSA - w przypadku kontroli drogowej o której mowa w art. 87 u.t.d., przeprowadzonej z udziałem funkcjonariuszy policji, inspektorów inspekcji transportu drogowego lub innych organów kontroli drogowej łączna kwota kar nałożonych przez te organy nie może przekroczyć sumy kary pieniężnej określonej dla kontroli drogowej (15.000 zł), gdyż taką wspólną kontrolę należy uważać za "jedną kontrolę". Podobnie w sytuacji kontroli przeprowadzanej w przedsiębiorstwie. Jak wynika z akt spraw połączonych do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia, w każdej z nich znajdują się protokoły kontroli wskazujące na to, że w dniu 16 września 2005 r. odbywały się kontrole drogowe w rozumieniu art. 87 u.t.d (v. protokoły Nr [...],[...],[...]). Ustalenia zawarte w każdym z tych protokołów były podstawą do nałożenia kar pieniężnych za stwierdzone naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym w odrębnych decyzjach. Z powyższych względów zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organ przepisu art. 92 ust.2 pkt 1 u.t.d. przez niezastosowanie limitu kar określonego w tym przepisie nie mógł zostać uwzględniony. Ponadto Sąd nie podziela stanowiska strony, iż zezwolenie na wykonywanie przewozów regularnych specjalnych ma charakter podmiotowy, co musi skutkować tylko i wyłącznie jednokrotnym nałożeniem kary pieniężnej na osobę wykonującą takie przewozy. Zaakceptowanie poglądu skarżącego, stoi w sprzeczności z celem ustawy, jakim jest m.in. zapewnienie reguł uczciwej konkurencji przez wyeliminowanie przypadków świadczenia usług bez wymaganych prawem zezwoleń. Należy zauważyć, że według zaprezentowanego w skardze stanowiska, osoba na którą zostałaby nałożona "jednorazowa" kara za brak stosownego zezwolenia bez dalszych konsekwencji mogłaby wykonywać przewozy regularne, ponieważ nie byłoby możliwe jej ponowne ukaranie. Nie budzi wątpliwości Sądu, że w chwili przeprowadzanych kontroli skarżący wykonywał pojazdami przewozy regularne specjalne ponieważ wykonywane były przewozy określonej grupy osób (uczniowie szkół Gminy T.), o określonych porach, na ustalonych trasach (wraz z dokładnym wskazaniem przystanków), co wyczerpuje definicję ww. rodzaju przewozów zawartą w art. 4 pkt. 9 u.t.d. Wykonywanie przewozów regularnych specjalnych wymaga zezwolenia właściwego organu. Organ wydający zezwolenia wydaje przedsiębiorcy wypis lub wypisy z zezwoleń w liczbie określonej we wniosku przedsiębiorcy (vide: art. 18 ust.1, ust. 4 u.t.d.). Brak zezwolenia sankcjonowany jest karą pieniężną w wysokości 6 000 złotych. Istota niniejszej sprawy sprowadza się do udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (WITD), a następnie Główny Inspektor Transportu Drogowego (GITD) prawidłowo uznali, że w ustalonym stanie faktycznym należało nałożyć na skarżącego kary pieniężne za wykonywanie przewozów regularnych specjalnych bez zezwolenia. W rozpatrywanej sprawie nie jest sporne, że skarżący J. M. wygrał przetarg na przewozy dzieci do szkół na terenie Gminy T. w roku szkolnym [...]. Obowiązek dowożenia dzieci do szkół został nałożony na gminy ustawą z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572 ze zm.). Zgodnie bowiem z art. 17 ust.1 tego aktu, sieć publicznych szkół powinna być zorganizowana w sposób umożliwiający wszystkim dzieciom spełnianie obowiązku szkolnego, z uwzględnieniem ust. 2. 2. Droga dziecka z domu do szkoły nie może przekraczać: 1) 3 km - w przypadku uczniów klas I-IV szkół podstawowych; 2) 4 km - w przypadku uczniów klas V i VI szkół podstawowych oraz uczniów gimnazjów. 3. Jeżeli droga dziecka z domu do szkoły, w której obwodzie dziecko mieszka, przekracza odległości wymienione w ust. 2, obowiązkiem gminy jest zapewnienie bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu lub zwrot kosztów przejazdu środkami komunikacji publicznej. W dniu [...] sierpnia 2005 r. ze skarżącym została zawarta umowa na wykonanie ww. usługi transportowej. § 12 tej umowy stanowi, że realizacja zadań objętych umową będzie trwała w czasie dni szkolnych w roku szkolnym [...], a trasy autobusów mogą ulec niewielkiej zmianie w zależności od planów lekcyjnych (§4) (vide: umowa nr [...]). Zgodnie z art. 20 ust.1 u.t.d. w zezwoleniu określa się w szczególności: 1) warunki wykonywania przewozów; 2) przebieg trasy przewozów, w tym miejscowości, w których znajdują się miejsca początkowe i docelowe przewozów; 3) miejscowości, w których znajdują się przystanki - przy przewozach regularnych osób. 2. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, wzór zezwolenia, o którym mowa w art. 19a, oraz wzór zezwolenia i wypisu z zezwolenia, o którym mowa w art. 18 (...). Do wniosku o wydanie zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w krajowym transporcie drogowym dołącza się kserokopię licencji na wykonywanie transportu drogowego: 1) proponowany rozkład jazdy uwzględniający przystanki, godziny odjazdów środków transportowych, długość linii komunikacyjnej, podaną w kilometrach, i odległości między przystankami, kursy oraz liczbę pojazdów niezbędnych do wykonywania codziennych przewozów, zgodnie z rozkładem jazdy; 2) schemat połączeń komunikacyjnych z zaznaczoną linią komunikacyjną i przystankami; 3) potwierdzenie uzgodnienia zasad korzystania z obiektów dworcowych i przystanków, dokonanego z ich właścicielami lub zarządzającymi; 4) zobowiązanie do zamieszczania informacji o godzinach odjazdów na tabliczkach przystankowych na przystankach; 5) cennik; 6) wykaz pojazdów, z określeniem ich liczby oraz liczby miejsc, którymi wnioskodawca zamierza wykonywać przewozy. Z zestawienia powyższych przepisów wynika, że niezbędnym elementem wniosku o wydanie przedmiotowego zezwolenia jest przedłożenie rozkładu jazdy. W wyjaśnieniach składanych w toku postępowania administracyjnego strona podnosi, że ostateczny harmonogram dowozu dzieci do szkól następuje corocznie w pierwszych tygodniach września, po zatwierdzeniu planów lekcji we wszystkich placówkach. Planów, które muszą być skoordynowane (np. pismo skarżącego z dnia [...] października 2005 r. wpływ do WITD [...] października 2005 r. L.dz. 6192). Argumentacja skarżącego potwierdzona została przez G. w T. (v. pismo do WITD z dnia [...] października 2005 r. znak [...]). Wywody prezentowane przez skarżącego oraz G. w T. znajdują swoje uzasadnienie w przepisach ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty. Zgodnie z art. 41 ust.1 pkt 1 ww. aktu do kompetencji stanowiących rady pedagogicznej należy zatwierdzanie planów pracy szkoły lub placówki po zaopiniowaniu przez radę szkoły lub placówki; Stosownie zaś do art. 41 ust.2 pkt 1 powołanej ustawy rada pedagogiczna opiniuje w szczególności organizację pracy szkoły lub placówki, w tym zwłaszcza tygodniowy rozkład zajęć lekcyjnych i pozalekcyjnych. Rada pedagogiczna, co podkreślano w ww. pismach, przy ustalaniu planu lekcji korzysta również z sugestii rodziców. Należy zauważyć, że wspólne planowanie jest konieczne i pożądane, ale jednocześnie wydłuża czas potrzebny do podjęcia ostatecznej decyzji w przedmiocie ustalenia rozkładu zajęć. W konsekwencji powoduje również opóźnienia w zsynchronizowaniu rozkładu jazdy "szkolnego" autobusu. Konieczność dokonywania koordynacji jest oczywista. Trudno byłoby uznać za rozsądną i zgodną z zadaniami w zakresie dowozu dzieci do szkół nałożonymi na gminę taka organizacja transportu, która nie zapewniałaby racjonalnego wykorzystania zarówno czasu dzieci jak i najętego taboru. W tym stanie rzeczy nieuniknione wydaje się powstanie opóźnień w wystąpieniu z wnioskiem o uzyskanie stosownego zezwolenia skoro rok szkolny (co do zasady) rozpoczyna się 1 września i od tego dnia powstaje obowiązek dowożenia dzieci do szkół. W rozpatrywanej sprawie skarżący otrzymał pisemną informację od zamawiającego, aby "założyć 2-tygodniowy okres na ułożenie planu lekcji szkół i ewentualne poprawki w trasach i czasach" oraz dyspozycję, że dowozy będą się odbywały w godzinach wskazywanych na bieżąco, w zależności od potrzeb (vide: pismo G. w T. z dnia [...] sierpnia 2005 r.). Jak wynika z wyjaśnień skarżącego, zgodnie z tą dyrektywą strona wystąpiła o udzielenie zezwolenia niezwłocznie po uzyskaniu brakującego rozkładu jazdy. Należy przy tym podkreślić, że wniosek o wydanie zezwolenia J. M. złożył w organie właściwym do jego wydania w dniu [...] września 2005 r. a więc przed dniem w którym przeprowadzono kontrole drogowe. Jest to okoliczność nie kwestionowana przez organ oraz znajduje potwierdzenie w aktach administracyjnych (vide: prezentata Urzędu Gminy na wniosku datowanym na dzień [...] września 2005r.). Pomimo to, przedmiotowe zezwolenie zostało wydane skarżącemu dopiero w dniu [...] listopada 2005 r. ponieważ organ właściwy do jego wydania nie dysponował wymaganymi drukami (pismo nr [...], skierowane przez Urząd Gminy T. do inspekcji transportu drogowego). Tymczasem z decyzji organu I instancji wynika, że [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nie odniósł się do wskazanych wyżej okoliczności w żaden sposób. Natomiast Główny Inspektor Transportu Drogowego w swoich decyzjach przytoczył wskazane dowody i argumentację strony, co do nieposiadania zezwolenia z przyczyn leżących po stronie organu wydającego zezwolenie, kwitując stanowisko skarżącego jednym stwierdzeniem: "powyższe argumenty strony nie mogą w świetle obowiązujących przepisów stanowić podstawy do uwzględnienia odwołania". W ocenie Sądu, stanowisko GITD jest błędne ponieważ nie kwestionując dowodu w postaci pisemnej informacji od Urzędu Gminy w T. wskazującej na to, że strona w dniu [...] września 2005 r. – więc jeszcze przed dniem kontroli – spełniała warunki do uzyskania przedmiotowego zezwolenia, organ kontrolujący uznał, że można było nałożyć na skarżącego karę pieniężną za brak zezwolenia. Tym bardziej, że brak zezwolenia wynikał tylko i wyłącznie z przyczyn leżących po stronie organu właściwego do wydania zezwolenia, czego również GITD nie zanegował. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie organ nie wziął pod uwagę słusznego interesu strony, który w istocie pokrywał się z interesem publicznym (realizacja zadań gminy) oraz społecznym (dowożenie dzieci do szkół). Nie wziął również pod uwagę, że skarżący wygrał przetarg na sporne przewozy, a zatem nie stanowił niedozwolonej konkurencji dla innych przewoźników, co wpisuje się w cel ustawy o transporcie drogowym. Ponadto wymaga podkreślenia, że organy nie uwzględniły, iż skarżącemu nie można postawić zarzutu opieszałości w działaniach zmierzających do uzyskania zezwolenia, ponieważ i w tym zakresie był on uzależniony od działań rady pedagogicznej, która z kolei wypełniała swoje ustawowe obowiązki. Mając na uwadze przedstawione wyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nawiązując do orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego z dnia 1 marca 1994 r. (sygn akt U 7/93, OTK 1994, część I , poz.5 ) oraz 29 kwietnia 1998 r. (sygn akt K17/97, OTK 1998 r., nr 3, poz. 30) stwierdza, że stosowanie przepisów o charakterze represyjnym nie może prowadzić do rezultatu, który byłby sprzeczny z podstawowymi zasadami konstytucyjnymi wywodzonymi z klauzuli demokratycznego państwa prawnego: zasady zaufania obywateli do państwa i stanowionego przezeń prawa oraz zasady bezpieczeństwa prawnego. Podmiot, który nie dopełnił obowiązku administracyjnego musi mięć możliwość obrony i wykazania, że niedopełnienie obowiązku jest następstwem okoliczności za które nie ponosi odpowiedzialności. Odrzucenie tego poglądu przez organ administracji publicznej, a z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, gdyż strona wykazała, iż nie ponosi odpowiedzialności za brak zezwolenia, prowadzi do kolizji z konstytucyjną zasadą sprawiedliwości. Należy przy tym podkreślić, że kolizja z konstytucyjną zasadą sprawiedliwości ujawnia się z całą mocą w postępowaniu przed sądem w ramach sprawowania wymiaru sprawiedliwości (art. 45 ust.1 Konstytucji RP). Rozpatrzenie sprawy przez sąd ma być przede wszystkim sprawiedliwe. Reasumując, w niniejszej sprawie - jak wskazuje materiał dowodowy - brak zezwolenia o którym mowa w art. 18 ust.1 u.t.d. na dzień przeprowadzonych kontroli drogowych nie był efektem działania bądź zaniechania strony skarżącej, wynikał natomiast tylko i wyłącznie z przyczyn leżących po stronie organu właściwego do wydania zezwolenia. W tym stanie rzeczy, zdaniem Sądu, nie było więc podstaw do nałożenia na J. M. kar pieniężnych za wykonywanie przewozów regularnych specjalnych bez zezwolenia. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 145 §1 pkt 1 a) p.p.s.a. Sąd uchylił zaskarżone decyzje, co do nałożenia na J. M. trzech kar pieniężnych po 6000 złotych każda za wykonywanie transportu drogowego bez zezwolenia. O niewykonywaniu uchylonych rozstrzygnięć administracyjnych orzeczono na podstawie art. 152 p.p.s.a. O kosztach postępowania obejmujących uiszczone wpisy sądowe w trzech połączonych sprawach, zwrot kosztów dojazdu na rozprawę oraz wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego będącego radcą prawnym orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. w związku z § 14 ust 2 pkt 1 a) Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2002r. Nr 163, poz.1349 ze zm.)