I OSK 461/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Paweł Tarno (spr.) po rozpoznaniu w dniu 28 sierpnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wojewódzkiego M. – Zarządu Dróg Wojewódzkich w K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 lutego 2007 r., sygn. akt II SA/Kr 7/07 odrzucające skargę Wojewódzkiego M. – Zarządu Dróg Wojewódzkich w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego postanawia oddalić skargę kasacyjną Postanowieniem z dnia 19 lutego 2007 r., sygn. akt II SA/Kr 7/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę Wojewódzkiego M. – Zarządu Dróg Wojewódzkich w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego. W uzasadnieniu podano, iż wniesiona przez pełnomocnika Wojewódzkiego M. – Zarządu Dróg Wojewódzkich w K., będącego radcą prawnym. Wbrew wymogowi określonemu w art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skarga nie została opłacona wpisem w wysokości stałej określonym w § 2 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.). W skardze kasacyjnej na powyższe postanowienie wskazano na naruszenie przez Sąd Wojewódzki, poprzez błędną ich wykładnię art. 221 i art. 219 w związku z art. 54 p.p.s.a. i § 5 ust. 1 powyżej wskazanego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r wobec utraty mocy obowiązującej § 5 ust. 2 tego rozporządzenia orzeczonej wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 7 marca 2006 r. (Dz. U. Nr 45, poz. 322) stwierdzającego jego niezgodność z art. 2 Konstytucji RP polegającej na przyjęciu, iż skarga podlega odrzuceniu, pomimo braku wezwania skarżących stron do uiszczenia opłaty w sytuacji jej wniesienia przez adwokata lub radcę prawnego. Stwierdzono dalej naruszenie przepisów postępowania poprzez niezastosowanie art. 220 § 1 w związku z art. 54 i art. 175 § 1 p.p.s.a. Wskazano, iż z treści przepisów art. 54 p.p.s.a. oraz art. 219 p.p.s.a. w ich literalnym brzmieniu wynika, iż ustawodawca rozróżnił wnoszenie pism za pośrednictwem organu, od wnoszenia pism bezpośrednio do sądu. Przy czym wymóg uiszczenia opłaty określony art. 219 p.p.s.a. związał wprost jedynie z sytuacją bezpośredniego wnoszenia pisma do sądu, na co wskazuje również zapis § 5 ust. 1 wyżej wymienionego rozporządzenia w związku z treścią art. 46 § 1 p.p.s.a. Przepis art. 46 § 1 p.p.s.a. posługuje się pojęciem pierwszego oraz dalszych pism w sprawie, z których wniesieniem dopiero ustawodawca związał obowiązek wskazania sygnatury akt, a tym samym uiszczenia opłaty. Wymóg uiszczenia opłaty nie dotyczy zatem skarg wnoszonych do sądu w imieniu skarżącego za pośrednictwem organu. Za takim rozumieniem przywołanych przepisów przemawia również literalne brzmienie art. 220 § 1 p.p.s.a., który w katalogu przypadków zwalniających sąd z obowiązku wezwania do uiszczenia opłaty, nie odsyła do dyspozycji art. 221 p.p.s.a. Brak spójności regulacji dotyczących zwolnienia od wpłacania środków zaskarżenia, określonych w § 4 w/w art. 220 p.p.s.a. z treścią art. 221 p.p.s.a., do których ustawodawca również nie odsyła, uzasadnia przyjęcie, iż tryb określony w art. 221 p.p.s.a. winien mieć w pełni zastosowanie do sytuacji, gdy skarga jest wnoszona przez radcę prawnego lub adwokata nie jako pierwsze pismo w sprawie. Zwrócono uwagę także na istniejący dopiero na etapie skargi kasacyjnej przymus adwokacki do sporządzenia, a nie wniesienia skargi, który wskazuje na systemowe i funkcjonalne rozwiązania przyjęte w procedurze sądowoadministracyjnej uzasadniające uznanie, iż jego celem jest zapewnienie szerokiej dostępności sprawowania sądownictwa nad tego rodzaju sprawami. Wnoszący skargę kasacyjną podał ponadto, iż spełnienie warunku w postaci wskazania sygnatury akt w sytuacji, gdy skarga jest wnoszona za pośrednictwem organu, który wydał zaskarżony akt lub dokonał czynności, wobec utraty mocy przepisu § 5 ust. 2 uznać należy za niewykonalne a tym samym za narażające wnoszącego skargę pełnomocnika na zarzut braków formalnych. Wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Zarzut naruszenia art. 219, art. 220 § 1 i art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) jest nieuzasadniony. Zgodnie z art. 219 p.p.s.a. opłatę sądową należy uiścić przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie. Stosownie do art. 221 p.p.s.a. pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. Przepis ten stanowi, iż wpis od pism wnoszonych przez adwokatów lub radców prawnych, które podlegały opłacie stałej wpis winien być wniesiony bez wezwania wraz z pismem, które temu wpisowi podlegało. Artykuł 220 § 1 p.p.s.a. odnosi się do sytuacji, w których opłatę sądową uiszcza się na wezwanie przewodniczącego w wyznaczonym przez niego terminie, jeżeli pismo nie zostało wniesione przez adwokata lub radcę prawnego. W przedmiotowej sprawie przepis ten nie miał zastosowania. Skarga wniesiona została bowiem wniesiona przez radcę prawnego, który zobligowany był do uiszczenia wpisu sądowego bez wezwania, bowiem skarga podlegała wpisowi stałemu, co wynika ze wskazanego art. 221 p.p.s.a. Odnosząc się zaś do kwestii obowiązku podania przy wpłacaniu wpisu sygnatury akt sądowych stwierdzić należy, iż chociaż zawarta w pkt 1 § 5 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. regulacja może spowodować pewne trudności związane z opisaniem sprawy, od której wnoszony jest wpis to jednak są one rozwiązywalne. Zgodnie z powyższym przepisem bowiem przy uiszczaniu wpisu prócz sygnatury akt sądowych należy podać tytuł wpłaty oraz rodzaj pisma, od którego wpis jest uiszczany. Wskazane oznaczenia są wystarczające by uznać, iż wpis od skargi został opłacony. Skoro w przedmiotowej sprawie skargę składał radca prawny i nie opłacił jej przy wniesieniu to zasadnie Sąd I instancji zastosował art. 221 i na tej podstawie skargę odrzucił. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.