VI SA/Wa 1001/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Sędziowie : Sędzia Izabela Głowacka-Klimas WSA Małgorzata Grzelak Protokolant: po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2005r. sprawy ze skargi K. G. na decyzję Komendanta Głównego Policji w Warszawie z dnia [...] kwietnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę Komendant Wojewódzki Policji w [...] w dniu [...].11.2004 r. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia K. G. pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej z uwagi na fakt, iż wyrokiem Sądu Rejonowego w Z. z dnia [...].12.2003 r. sygn. akt [...] został uznany winnym popełnienia czynu z art. 263 § 2 k.k. (nielegalnie posiadał 78 sztuk amunicji do broni palnej), wymierzając karę 8-miu miesięcy pozbawienia wolności, warunkowo zawieszając wykonanie na okres próby wynoszący 2 lata. Decyzją z dnia [...].02.2004 r. organ I instancji cofnął K. G. pozwolenie na broń palną myśliwską na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż osoba, która została skazana prawomocnym orzeczeniem sądu, nie daje rękojmi bezpiecznego posiadania broni, gdyż jej zachowanie stwarza obawę, że broń może być użyta z naruszeniem interesem porządku i bezpieczeństwa publicznego. Od decyzji tej K. G. wniósł odwołanie, w którym wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji. Stwierdza, że nie popełnił przestępstw zawartych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, tj. przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu. Posiadanej nielegalnie amunicji nie wykorzystywał do polowań oraz innych celów, lecz przechowywał w szafie pancernej. Uważa, że swoim zachowaniem nie spowodował obawy użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2005r. Komendant Główny Policji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podał między innymi, że: W rozpatrywanej sprawie bezspornym jest, iż K. G. został skazany prawomocnym wyrokiem za nielegalne posiadanie amunicji. Wyrok ten jest wiążący dla organów Policji w postępowaniu administracyjnym w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń. Dowiedziony skarżącemu czyn nie został bezpośrednio wymieniony w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji jako jedna z przesłanek cofnięcia pozwolenia, jednakże katalog tych przesłanek nie jest w tym przepisie zamknięty, a tylko przykładowy. Zatem prawna możliwość negatywnej oceny osoby, która za niego została skazana nie jest wykluczona. Organ odwoławczy stoi na stanowisku, że osoby posiadające pozwolenie na broń winny się wykazywać nieskazitelną postawą, a przede wszystkim przestrzegać prawo. Daje to rękojmię bezpiecznego posiadania i używania broni. Popełnienie przestępstwa - w przypadku K. G. jest to przestępstwo przeciwko porządkowi publicznemu nie daje takiej rękojmi. Z tego powodu należy uznać, iż cofnięcie pozwolenia na broń stronie jest słuszne i celowe. W świetle powyższego fakt, iż strona przez wiele lat posiada broń myśliwską, nie ma w sprawie znaczenia merytorycznie ważącego. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł Pan K. G. zwany dalej skarżącym. W skardze domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości, której zarzucił naruszenie art. 7 i 77 k.p.a. W uzasadnieniu podał między innymi, że: Zdaniem strony skarżącej organ administracji państwowej wydając zaskarżoną decyzję dopuścił się naruszenia art. 7 i 77 § 1 k.p.a. nie podejmując niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz nie zbierając i rozpatrując w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. Bezspornym i niekwestionowanym w sprawie winno było być, iż strona skarżąca dysponowała ważnym zezwoleniem na posiadanie myśliwskiej broni palnej gwintowanej typu "[...]"[...]. Faktem jest, iż strona skarżąca została skazana wyrokiem Sądu Rejonowego w Z. za posiadanie 78 szt. naboi karabinowych o kal. 7,62 x 54 R, jednakże wyrok skazujący ostał się skutkiem nieznajomości przepisów przez stronę skarżącą oraz braku obrony. Przedmiotowym wyrokiem orzeczono nawet przepadek dubeltówki typu "[...]"[...], na którą strona skarżąca posiadała ważne zezwolenie (aktualnie podejmowane są próby do wznowienia postępowania karnego). W trakcie przewodu sądowego (karnego) jak i składając wyjaśnienia przed Komendantem Wojewódzkim Policji w [...] strona skarżąca wskazała, iż amunicję 7,62 x 54 R otrzymała od kolegi myśliwego z Koła Łowieckiego, wśród których 78 szt. było typu wojskowego, co ujawnił dopiero biegły sądowy a o czym strona skarżąca nie miała pojęcia. Art. 18 ust.1 pkt.2 ustawy o broni i amunicji stanowi, iż właściwy organ policji cofa pozwolenie na broń jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób o których mowa w art. 15 ust.1 pkt.2-6 ustawy. Art. 15 ust.1 pkt.6 ustawy stanowi zaś, że pozwolenie na broń nie wydaje się osobom, co, do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo, wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Zebrany w sprawie materiał dowodowy w jakikolwiek sposób nie dawał podstaw do przyjęcia uzasadnionej obawy, że strona skarżąca może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. I tak strona skarżąca: - posiadała zezwolenie na posiadanie myśliwskiej broni palnej prawie od 14 lat, - przez cały okres posiadania broni palnej nie użyła jej w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, - posiada ustabilizowaną sytuację rodzinna i majątkową (wiek 50 lat, żonaty, ojciec czworga dzieci w wieku 18,20,25 i 27 lat współwłaściciel gospodarstwa rolnego). Organ administracji państwowej nie wykazał, jakie to przesłanki jego zdaniem stwarzały podstawę do istnienia uzasadnionych obaw, wskazał jedynie na skazujący wyrok karny a przecież art. 15 ust.1 pkt.6 mówi wyraźnie i jednoznacznie o skazującym prawomocnym orzeczeniu sądu za przestępstwo: - przeciwko życiu. - przeciwko zdrowiu, - lub przeciwko mieniu. Bezspornym i niekwestionowanym winno było być, iż strona skarżąca nie została prawomocnie skazana za przestępstwa: - przeciwko życiu, - przeciwko zdrowiu, - lub przeciwko mieniu. Faktem jest i jak słusznie podnosi Komendant Główny Policji, iż katalog przesłanek do cofnięcia zezwolenia wymienionych w art.15 ust.1 pkt.6 jest katalogiem otwartym jednakże w żaden sposób nie zwalnia on organu administracji państwowe od wykazania istnienia uzasadnionych obaw możliwości użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Zdaniem strony skarżącej zebrany w sprawie materiał dowodowy w jakikolwiek sposób nie potwierdził istnienia uzasadnionych obaw a powoływanie się na skazujący wyrok karny było bezprzedmiotowe albowiem strona skarżąca nie została skazana: - ani za przestępstwo przeciwko zdrowi, - ani za przestępstwo przeciwko życiu, - ani za przestępstwo przeciwko mieniu. W odpowiedzi na skargę organ – Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu podał między innymi, że: W dniu [...].12.2003r. Sąd Rejonowy w Z. uznał Pana K. G. winnym popełnienia przestępstwa z art. 263 § 2 k.k. (nielegalne posiadanie amunicji) i za to wymierzył mu karę 8 miesięcy pozbawienia wolności, warunkowo zawieszając jej wykonanie na okres próby wynoszący 2 lata (sygn. wyroku [...], wyrok uprawomocnił się w dniu [...].12.2003r.). Jak wynika z akt sprawy, skarżący w swoim mieszkaniu posiadał bez wymaganego zezwolenia 78 sztuk nabojów karabinowych kal. 7,62 x 54 R. W ocenie Komendanta Głównego Policji fakt uznania Pana K. G. winnym popełnienia ww. przestępstwa uzasadnia zaliczenie go do grupy osób, co do których istnieje uzasadniona obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Ponadto dodać należy, że katalog przestępstw wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji nie jest zamknięty. Oznacza to, że także popełnienie innego, nie wymienionego w nim przestępstwa, może skutkować cofnięciem pozwolenia na broń na podstawie art. 18. ust. 1 pkt 2. Od osób posiadających pozwolenie na broń należy oczekiwać poszanowania prawa i nieposzlakowanej opinii. Fakt naruszenia przez skarżącego porządku prawnego, skutkujący prawomocnym orzeczeniem sądu karnego uzasadnia ocenę, iż nie powinien on posiadać pozwolenia na broń. Przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji ma charakter wiążący, a zatem w świetle wyroku sądowego nie mogła zapaść inna decyzja niż cofająca pozwolenie. Stanowiska organów Policji co do zasadności rozstrzygnięcia nie zmieniają też argumenty pełnomocnika strony przedstawione w skardze do Sądu. Reasumując wskazać należy, że w ocenie Komendanta Głównego Policji skarżący nie daje gwarancji przestrzegania przepisów ustawy o broni i amunicji w zakresie bezpiecznego posiadania i używania broni, tym bardziej, że jest wieloletnim posiadaczem broni i winien znać przepisy dotyczące możliwości posiadania amunicji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sadów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga K. G. nie zasługują na uwzględnienie i podlegają oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2005r. nie narusza prawa. Przedmiotowa decyzja organu II instancji, jak również poprzedzające ją decyzje Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nie narusza zarówno przepisów prawa materialnego wskazanych w ustawie z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, jak również przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7 k.p.a. , art. 77 § 1 k.p.a. w stopniu, jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik spawy. Materialnoprawną podstawą zaskarżonych decyzji były przepisy art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy o broni i amunicji (Dz. U. 1999 r. Nr 53 poz. 549). Zgodnie z przepisem art. 18 ust. 1 kt 2 cyt. ustawy właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której pozwolenie takie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ustawy. Przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji stanowi, iż pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowania karne o popełnienie takich przestępstw. W ocenie Sądu, Komendant Główny Policji wydając zaskarżoną decyzję prawidłowo zastosował powołane przepisy ustawy o broni i amunicji, albowiem należy w pełni zgodzić się z tym, iż skoro ww. art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy wymienia pewnego rodzaju przestępstwa jedynie przykładowo, o czym świadczy zwrot "w szczególności", to nie jest wykluczona prawna możliwość negatywnej oceny osoby skazanej prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwa nieokreślone w wymienionym przepisie ustawy. Sąd podziela stanowisko organu, iż przepis ten nie zawiera zamkniętego katalogu czynów przestępnych mogących, uzasadniać obawę w nim wymienioną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pragnie stanowczo podkreślić, iż prawo posiadania broni nie należy w Polsce do praw obywatelskich gwarantowanych w Konstytucji RP. Prawa tego nie gwarantują również przepisy prawa międzynarodowego, w tym. również prawa europejskiego. Organy uprawnione do wydawania pozwoleń na broń muszą brać pod uwagę nie tylko subiektywnie pojmowany interes konkretnego obywatela, ale także mieć wzgląd na interes bezpieczeństwa i porządku publicznego. Ten wzgląd zaś dyktuje konieczność ścisłej reglamentacji pozwoleń na broń (zwłaszcza palną, której użycie w każdym przypadku zagraża zdrowiu lub życiu innych osób), tj. wydawanie ich tylko w sytuacjach uznanych za szczególne, oraz cofanie pozwoleń w sytuacjach, w których powyższy interes jest zagrożony. Zasadne w ocenie Sądu są poglądy, według których w warunkach ustawowej reglamentacji wydawania pozwolenia na broń palną podyktowanej względami bezpieczeństwa i porządku publicznego organy Policji nie mogą dowolnie interpretować przepisów aktów normatywnych regulujących omawianą materię. Mając to na uwadze skład orzekający doszedł jednakże do przekonania, iż w rozpatrywanej sprawie brak jest uzasadnionych podstaw, aby skutecznie zarzucić organom obu instancji, że zastosowały ową dowolność. Sąd w pełni podziela stanowisko Komendanta Głównego Policji, że osoby posiadające pozwolenie na broń powinny w sposób szczególny unikać wchodzenia w kolizję z prawem. Według Sądu z zebranego w toku postępowania materiału dowodowego wynika jednoznacznie, iż skarżący K. G. skazany został wyrokiem Sądu Rejonowego w Z. – [...] z dnia [...] grudnia 2003 r., sygn. akt [...], za posiadanie bez wymaganego pozwolenia 78 sztuk naboi karabinowych kaliber 7,62 x54R . Wprawdzie zarzut stawiany skarżącemu, za który skazano go prawomocnym wyrokiem karnym, nie należy do katalogu przestępstw przykładowo wymienionych w przepisie art. 15 ust. i pkt 6 cyt. ustawy, niemniej charakter przestępstwa z całą pewnością nie uprawnia do postawienia tezy, iż nie ma ono jakiegokolwiek wpływu na ocenę przesłanki wskazanej w tym przepisie ustawy. Dyspozycja art. 18 ust.1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji wskazuje, tak jak to przyjęły organy obu instancji, iż jest to przepis mający charakter obligatoryjny (sformułowanie "cofa pozwolenie") stanowiący podstawę do wydania tzw. decyzji związanej (pozbawionej uznaniowości), niemniej - zdaniem Sądu - mając na uwadze przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy należy przyjąć, iż zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji oraz poprzedzająca ją decyzja Organu I instancji, ma w pewnym zakresie charakter zbliżony do tzw. decyzji uznaniowej, albowiem w powołanym przepisie ustawodawca posługuje się zwrotami nieostrymi niedookreślonymi) przy opisie stanu faktycznego uzasadniającego działanie organu (vide: zwrot "interes bezpieczeństwa lub porządku publicznego"). Wojewódzki Sąd Administracyjny pragnie jednak zauważyć, iż takie sformułowanie przez ustawodawcę treści przepisu art. 15 ust. 1 przedmiotowego aktu normatywnego nie oznacza dowolności organów Policji. Przede wszystkim organ nie może naruszać praw podmiotowych stron postępowania wynikających z innych przepisów prawa. Ponadto należy pamiętać, iż każda ustawa, w tym również ustawa o broni i amunicji i jej przepisy są wydane dla osiągnięcia pewnych celów, a więc organ może stosować przepisy tylko i wyłącznie dla osiągnięcia tych celów. Użycie przez prawodawcę tzw. wyrażeń nieostrych zobowiązuje Wojewódzki Sąd Administracyjny, jako organ sądowy sprawujący kontrolę legalności decyzji wydanych na podstawie przepisów używających takich określeń, do rozważenia, czy dokonana przez organ administracji ocena okoliczności sprawy nie nosi cech dowolności lub nie przekroczyła dopuszczalnej granicy swobody interpretacji tych określeń na tle konkretnego stanu faktycznego. Ponadto należy podkreślić, iż kontrola sądu administracyjnego ograniczana jest do kontroli legalności zgodności decyzji z prawem, nie obejmuje zaś kwestii jej zasadności i celowości. Sąd zobowiązany jest więc do zbadania decyzji pod względem formalnoprawnym, jak również do zbadania, czy sprawę rozpatrzono w świetle całokształtu przepisów dotyczących danej sprawy, opierając się przy tym na aktach sprawy i uzasadnieniu decyzji. Mając to na uwadze należy uznać, iż Komendant Główny Policji wydając w dniu [...] kwietnia 2005r. zaskarżone decyzje nic naruszył wspomnianych zasad, a wydane decyzje znajdują oparcie zarówno w przepisach ustawy o broni i amunicji, jaki i pozostają w zgodzie z podstawowymi celami ustawy nałożonymi przez ustawodawcę, a więc celem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Zdaniem Sądu działanie organów Policji, wbrew zarzutom skargi, było nie tylko legalne, ale również rzetelne, tj. wolne od arbitralności, dające się racjonalnie wyjaśnić okolicznościami faktycznymi konkretnej sprawy. Pełnomocnik skarżącego powoływał się w toku postępowania na fakt z życia skarżącego oraz na fakt że skarżący posiadał ważne pozwolenie na broń myśliwską, amunicje, za której posiadanie został skazany otrzymał od swego kolegi z Koła Łowieckiego nie wiedząc, że była wśród nich amunicja typu wojskowego. Ponadto podnosił, że skarżący nie spełnia przesłanek z art. 15 ust. l pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Niewątpliwie organy administracji dokonując oceny przepisów i oceny stanu faktycznego muszą realizować swoje zadania w sposób odpowiadający uzasadnionemu interesowi obywatela, chyba że wchodzi on w konflikt z interesem ogólnym. Z takim właśnie przypadkiem organy obu instancji miały do czynienia w niniejszej sprawie i dokonując oceny materiału dowodowego, podjęły decyzje kierując się celami wskazanymi w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, przedkładając interes społeczny nad interesem strony skarżącej. W opinii Sądu, poczynione przez organ zarówno I, jak i II instancji ustalenia wynikają z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez ten organ ocena tego materiału w kontekście zastosowanych przepisów ustawy nie budzi zastrzeżeń. Należy zgodzić się z oceną wyrażoną przez organy obu instancji i uznać, iż fakt nielegalnego posiadania dużej ilości amunicji przez osobę z wieloletnim doświadczeniem w zakresie posiadania pozwolenia na broń palną myśliwską, świadczy o braku poszanowania dla obowiązującego porządku prawnego. Dotychczasowa dobra opinia skarżącego oraz jego postawa nie może wpłynąć na ocenę przez organ faktu wejścia w konflikt z prawem. Zdaniem Sądu z cała pewnością od posiadaczy broni palnej wymagać należy nieskazitelnej postawy. W ocenie Sądu bezspornym jest, iż skarżący K. G. naruszając obowiązujący ład prawny takiej postawy nie okazał, a więc nie daje on gwarancji przestrzegania przepisów ustawy o broni i amunicji w zakresie nie tylko bezpiecznego posiadania broni palnej, ale również jej używania. Zdaniem Sądu organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a.). Zdaniem Sądu Komendant Główny Policji wydając zaskarżoną decyzje utrzymującą w mocy rozstrzygnięcia cofające skarżącemu pozwolenie na broń palną myśliwską - prawidłowo zastosował przepis art. 18 ust 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, i z tej przyczyny należy przyjąć, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Biorąc powyższe pod uwagę. Sąd orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi. Monika Włodarczyk Wrzucono do OSO