I SA/Wa 1099/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Rudnicka (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Daniela Kozłowska Sędzia NSA Marek Stojanowski Protokolant Magdalena Zając po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lutego 2007 r. sprawy ze skargi B. J. i T. J. na decyzję Ministra Budownictwa z dnia [...] maja 2006 r. nr [...] w przedmiocie zgody na niezwłoczne zajęcie nieruchomości oddala skargę. Minister Budownictwa decyzją z dnia [...] maja 2006 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2005 r. zezwalającą Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych i Autostrad na niezwłoczne zajęcie nieruchomości położonej w [...] oraz nadającej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Powyższa decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym sprawy: Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2004 r. orzekł o ustaleniu lokalizacji drogi ekspresowej [...] na odcinku [...] oraz zatwierdzeniu projektu podziału nieruchomości na potrzeby tej inwestycji. Według powyższej decyzji przedmiotem inwestycji jest przebudowa istniejącej drogi krajowej nr [...] na długości 15 669 km (dostosowanie do parametrów drogi ekspresowej – klasy S o projektowanej prędkości 100 km/h). Przebudowa ma obejmować budowę drugiej nowej jezdni po stronie wschodniej, budowę nowych obiektów mostowych, wiaduktów drogowych na węzłach, kładek dla pieszych, przepustów, urządzeń bezpieczeństwa ruchu, ochrony ekologicznej, budowę nowej i przebudowę istniejącej infrastruktury pod i nad ziemią. Decyzją lokalizacyjną objęte zostały m.in. działki [...] stanowiące własność T. i B. małżonków J. (według odpisu z księgi wieczystej kw nr [...]). Pismem z dnia 13 kwietnia 2005 r. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wystąpił do T. i B. małżonków J. z ofertą nabycia działek nr [...]. W piśmie z dnia 26 kwietnia 2005 r. pełnomocnik T. i B. małżonków J., radca prawny T. Z., oświadczył, że jego mocodawcy nie wyrażają zgody na sprzedaż powyższych nieruchomości, nie zgadzając się z wysokością proponowanego odszkodowania, a w szczególności, że odszkodowanie to powinno obejmować również wartość utraconych korzyści, jakie osiągnęliby małżonkowie J., gdyby nadal prowadzili parking i restaurację. Wnioskiem z dnia 10 sierpnia 2005 r. skierowanym do Wojewody [...] Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wystąpił o wszczęcie postępowania w sprawie wywłaszczenia na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości położonych w [...], niezbędnych do zrealizowania inwestycji celu publicznego, jakim jest "przebudowa drogi krajowej nr [...] i dostosowanie jej do parametrów drogi ekspresowej klasy S na odcinku [...] od km 443+ 895 do km. 459 + 594" oraz o udzielenie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie powyższych nieruchomości przeznaczonych na pas drogowy i nadanie tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Wniosek uzasadniano: koniecznością wykazania przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, względami gospodarczymi i społecznymi, poprawą płynności i bezpieczeństwa ruchu drogowego, zmniejszeniem liczby wypadków, dużym znaczeniem dla społeczności lokalnej, strategicznym znaczeniem dla rejonu Polski Środkowej, koniecznością dostosowania połączeń drogowych do wymaganych parametrów, wynikających z kategorii drogi ekspresowej i wymagających pilnej realizacji. Pismem z dnia 29 sierpnia 2005 r. Wojewoda [...] wyznaczył małżonkom J. 30 - dniowy termin na zawarcie umowy sprzedaży wyżej opisanych nieruchomości na warunkach wynegocjowanych z Generalnym Dyrektorem Dróg Krajowych i Autostrad. Pismo to zostało doręczone T. i B. J. w dniu 1 września 2005 r., a ich pełnomocnikowi w dniu 2 września 2005 r. Wojewoda [...] pismem z dnia 7 listopada 2005 r. zawiadomił właścicieli nieruchomości oraz ich pełnomocnika o wszczęciu postępowania wywłaszczeniowego w sprawie wywłaszczenia na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości oznaczonych, jako działki nr [...] położonych w S. Zawiadomienie to zostało doręczone T. i B. J. w dniu 10 listopada 2005 r., zaś ich pełnomocnikowi w dniu 9 listopada 2005 r. Decyzją z dnia [...] listopada 2005 r., nr [...] Wojewoda [...] udzielił Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych i Autostrad zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości położonej w [...] w celu przebudowy istniejącej drogi krajowej nr [...] i dostosowanie jej do parametrów drogi ekspresowej klasy S na odcinku [...]. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ wskazał, że zachodzą przesłanki z art.17 ust.1 i 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych. Realizacja przebudowy drogi na odcinku [...] jest niezbędna z uwagi na względy społeczne i gospodarcze, poprawę płynności i bezpieczeństwa ruchu drogowego, inwestycja ma strategiczne znaczenie dla rejonu Polski Środkowej, zachodzi konieczność dostosowania połączeń drogowych do wymaganych parametrów wynikających z kategorii drogi ekspresowej. Ponadto niezwłoczne zajęcie nieruchomości jest niezbędne do wykazania prawa dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W odwołaniu od powyższej decyzji Wojewody [...] pełnomocnik T. i B. J. wskazywał, że parametry przedmiotowej drogi ekspresowej zostały tak określone, że podmioty prowadzące działalność gospodarczą w rejonie inwestycji znalazły się w nierównej sytuacji, gdyż wybranym subiektywnie podmiotom bezprawnie zapewniono bezpośredni zjazd z drogi, dla innych zaś przewidziano niedogodne rozwiązania. Podkreślono, że naruszone zostały przepisy rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne, bowiem zgodnie z tym rozporządzeniem odległości między mop-ami przy drodze klasy S powinny wynosić 10 km, natomiast decyzje lokalizacyjne przewidują, że na odcinku drogi, przy którym znajduje się miejsce obsługi podróżnych (mop) skarżących będą usytuowane aż 3 miejsca obsługi podróżnych, ze zjazdami bezpośrednio z drogi S na przestrzeni 5 km. Zaskarżonej decyzji Wojewody [...] zarzucono, że pomiędzy zawiadomieniem o wszczęciu postępowania wywłaszczeniowego, a wydaniem decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości była różnica tylko jednego dnia, przez co pozbawiono właścicieli możliwości obrony swych praw. Odwołujący podkreślili także nienależyte uzasadnienie decyzji Wojewody przez brak ustalenia istnienia uzasadnionego przypadku w rozumieniu art.17 ust.1 ustawy będącej podstawą rozstrzygnięcia. Minister Budownictwa decyzją z dnia [...] maja 2006 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania T. i B. J. utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2005 r. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art.17 ust.1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych (Dz.U. Nr 80, poz.721 ze zm.) po wszczęciu postępowania wywłaszczeniowego Wojewoda na wniosek Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad udziela w uzasadnionych przypadkach, w drodze decyzji, zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości przeznaczonych na pasy drogowe. Zatem koniecznymi przesłankami wydania przez Wojewodę decyzji są: wniosek uprawnionego podmiotu, którym jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, przeznaczenie nieruchomości na pasy drogowe, wszczęcie przez Wojewodę postępowania wywłaszczeniowego w stosunku do tej nieruchomości oraz istnienie uzasadnionych przypadków, które przesądzają o konieczności niezwłocznego zajęcia nieruchomości. W przedmiotowej sprawie Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wystąpił do Wojewody o wydanie decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości oznaczonej, jako działki nr [...], położonej w obrębie S. i stanowiącej własność T. i B. małżonków J. Przeznaczenie powyższej nieruchomości na przebudowę drogi krajowej nr [...] i dostosowanie jej do parametrów drogi ekspresowej S na odcinku [...] wynika z decyzji lokalizacyjnej Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2004 r., nr [...]. Z treści decyzji lokalizacyjnej wynika, że działki o numerach [...] stanowią nieruchomość zlokalizowaną w obrębie linii rozgraniczających teren. Zgodnie z art.12 ust.2 wskazanej powyżej ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. linie rozgraniczające teren ustalone decyzją o ustaleniu lokalizacji drogi stanowią linie podziału nieruchomości. W wyniku podziału działek nr [...] powstały odpowiednio działki o numerach: [...], przy czym pod inwestycję zostały przeznaczone działki nr [...]. Postępowanie wywłaszczeniowe w sprawie powyższych nieruchomości zostało wszczęte, o czym Wojewoda [...] pismem z dnia 7 listopada 2005 r. zawiadomił strony. Organ odwoławczy podkreślił, że wniosek Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad o zezwolenie na niezwłoczne zajęcie powyższych nieruchomości, jak również decyzja Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2005 r. wskazują na szczególne przyczyny uzasadniające wydanie decyzji o niezwłocznym zajęciu przedmiotowej nieruchomości. Jako okoliczności przesądzające o konieczności wydania przez Wojewodę [...] decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości wskazano względy gospodarcze i społeczne, poprawę bezpieczeństwa ruchu drogowego oraz jego płynności, przedmiotowa inwestycja ma duże znaczenie dla społeczności lokalnej oraz strategiczne znaczenie dla Polski środkowej. Wojewoda wskazał także, że wydanie decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości jest konieczne do wykazania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. W ocenie organu odwoławczego powyższe wyczerpuje przesłankę "istnienia uzasadnionego przypadku", tym bardziej, że rozwój infrastruktury drogowej i efektywne gospodarowanie publicznymi środkami finansowymi leżą w interesie wszystkich obywateli oraz powinny być przedmiotem szczególnej dbałości organów administracji publicznej. Organ odwoławczy podkreślił, że brak jest podstaw prawnych, aby przy rozpatrywaniu odwołania od decyzji wydanej w trybie art.17 ust.1 i 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. dokonywać oceny zasadności decyzji lokalizacyjnej. Podnoszona okoliczność wniesienia skargi kasacyjnej od decyzji lokalizacyjnej nie może być wzięta pod uwagę, gdyż samo wniesienie skargi kasacyjnej nie wstrzymuje jej wykonania. Wobec braku porozumienia z właścicielami w zakresie warunków nabycia nieruchomości na drodze cywilnoprawnej wszczęte zostało postępowanie wywłaszczeniowe, a ponieważ proces wywłaszczeniowy jest długotrwały, trudno przewidzieć termin jego zakończenia, zatem wobec wymogu wykazania się tytułem prawnym do nieruchomości przez inwestora dla uzyskania pozwolenia na budowę, wydanie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości z nadaniem rygoru natychmiastowej wykonalności było, w ocenie organu odwoławczego, niezbędne. Zatem zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami. Odnosząc się do zarzutów strony zawartych w odwołaniu Minister stwierdził, że stanowią one jedynie polemikę z prawidłowymi ustaleniami organu pierwszej instancji w przedmiocie spełnienia przesłanek warunkujących wydanie przedmiotowej decyzji i nie mogą być podstawą jej uchylenia lub zmiany. Ponadto organ odwoławczy podkreślił, że specyfiką postępowania administracyjnego w przedmiocie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości jest okoliczność, iż jego uczestnikami są strony o przeciwstawnych interesach – właściciel, którego prawo zostaje ograniczone i Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, który zyskuje prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz prawo do faktycznego objęcia nieruchomości w posiadanie. W tej sytuacji organ administracji rozstrzygając sprawę kieruje się zasadą wyrażoną w art.7 kpa i analizuje zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes obywateli. Skargę na decyzję Ministra Budownictwa z dnia [...] maja 2006 r., nr [...] złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie T. i B. J., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2005 r. oraz o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zaskarżonej decyzji zarzucono: naruszenie art.71 pkt 4 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych stanowiącego, iż decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi musi zawierać wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, naruszenie zasad przewidzianych w art.2, 32 i 64 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej tj. zasady demokratycznego państwa prawnego, równości obywateli wobec prawa, ochrony praw słusznie nabytych i ochrony interesów w toku, naruszenie art.5 ustawy Prawo działalności gospodarczej, stanowiącego o zasadzie równości warunków wykonywania działalności gospodarczej, a także naruszenie art.7 kpa. W uzasadnieniu skargi skarżący podali, że na podstawie pozwolenia na budowę z dnia [...] marca 2002 r. wydanego przez Wójta Gminy S. wybudowali warsztat mechaniki pojazdowej wraz z przyłączem gazowym, który następnie został zaadaptowany, na podstawie projektu budowlanego zatwierdzonego również przez Wójta Gminy S., na restaurację, w której skarżący prowadzą działalność gastronomiczną. Zarówno restauracja, jak i parking kwalifikują się jako obiekt MOP, czyli miejsce obsługi podróżnych, a to zgodnie z § 114 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. 1999 r., nr 43, poz. 430). Obiekt skarżących został przewidziany w planach zagospodarowania przestrzennego. Skarżący podkreślili, że "sporne decyzje" przewidują odmienne, niż w planie zagospodarowania przestrzennego, rozwiązania w kwestii wjazdu do miejsca obsługi podróżnych znajdującego się na nieruchomości skarżących, a mianowicie wjazd do obiektu skarżących ma prowadzić z drogi lokalnej, natomiast nie przewidziano żadnego zjazdu z mającej powstać drogi ekspresowej. Pozbawienie bezpośredniego zjazdu z drogi ekspresowej do obiektu skarżących, po tym jak przystosowali dużymi nakładami finansowymi swoje przedsiębiorstwo do działalności gospodarczej w oparciu o dotychczasowy stan prawny i faktyczny, jest w ocenie skarżących naruszeniem zasady ochrony interesów w toku, a zasada ta wynika z zasady demokratycznego państwa prawnego oraz z zasady ochrony praw słusznie nabytych, sformułowanej w art.64 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zaskarżona decyzja, według skarżących, narusza powyższą zasadę ochrony praw słusznie nabytych. Prowadzenie działalności gospodarczej, polegającej na świadczeniu usług jest bezpośrednio uwarunkowane dostępem do takich usług przez klientów a lokalizacja wjazdu do restauracji przez drogę lokalną oznacza, według skarżących, ograniczenie ich praw do prowadzenia działalności gospodarczej. Zaskarżona decyzja w ich ocenie uwzględnia jedynie interes inwestora, pomijając interes pozostałych stron, a tym samym narusza art.61 ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. – Prawo działalności gospodarczej, który stanowi o wspieraniu przez organy administracji rządowej i samorządowej działalności gospodarczej. W skardze zarzucono również, że zaskarżona decyzja narusza zasadę równości obywateli wobec prawa (art.32 Konstytucji RP), gdyż inni przedsiębiorcy, prowadzący konkurencyjne miejsca obsługi podróżnych, mają zapewnione dojazdy bezpośrednio z drogi ekspresowej. Skarżący wskazali również na naruszenie przez organ wydający zaskarżoną decyzję przepisów rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne. Naruszenia tych przepisów skarżący upatrują w usytuowaniu trzech miejsc obsługi podróżnych ze zjazdami bezpośrednio z drogi ekspresowej na przestrzeni pięciu kilometrów, podczas, gdy zgodnie z przepisami powyższego rozporządzenia, odległości między miejscami obsługi podróżnych powinny wynosić przy drodze klasy S dziesięć kilometrów. Wojewoda umiejscowił zjazdy z drogi ekspresowej w sposób, który faworyzuje część podmiotów gospodarczych, a pomija interesy pozostałych przedsiębiorców. W odpowiedzi na skargę Minister Budownictwa wnosił o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja zgodna jest zarówno z przepisami prawa materialnego, jak również przepisami postępowania administracyjnego. Kontrola sądowoadministracyjna decyzji organów administracji publicznej w zakresie ich zgodności z prawem sprowadza się do wyjaśnienia w toku rozpoznawania danej sprawy, czy organy te nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem kontroli Sądu jest rozstrzygnięcie wydane na podstawie art.17 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych (Dz.U. Nr 80, poz.721 ze zm.). Na wstępie należy podkreślić szczególny charakter powyższej ustawy, która ma na celu stworzenie warunków prawnych zapewniających sprawny przebieg inwestycji drogowych. Ustawa została zamierzona jako regulacja czasowa, gdyż w świetle art.45 tej ustawy, obowiązywać ma do 31 grudnia 2007 r. Już ten fakt wskazuje, że ustawodawca zamierzał w sposób szczególny unormować stosunki prawne w określonej sytuacji gospodarczej. Wyjątkowość uregulowań ustawy wyraża się w uproszczeniu procedur administracyjnych w sprawach związanych z nabyciem nieruchomości oraz dysponowaniem nimi przez inwestorów budowlanych. Regulacje ustawy mają służyć usprawnieniu i przyśpieszeniu procesu realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych. Świadczą o tym unormowania szczególne, w stosunku do ustawy o gospodarce nieruchomościami z dnia 21 sierpnia 1997 r. Taką szczególną regulacją jest art.12, na mocy którego decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji jest równocześnie (jak w niniejszej sprawie) decyzją zatwierdzająca podział nieruchomości, jak również przepis art.17 wyżej wymienionej ustawy. Stosownie do tego przepisu – "1. Po wszczęciu postępowania wywłaszczeniowego wojewoda, na wniosek Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, udziela w uzasadnionych przypadkach, w drodze decyzji zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości przeznaczonych na pasy drogowe. 2. Decyzji, o której mowa w ust.1. nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności, jeżeli jest to niezbędne do wykazania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1990 r. – Prawo budowlane....". Z brzmienia powyższego przepisu, w którym ustawodawca użył określeń "udziela", "nadaje rygor natychmiastowej wykonalności", wynika, że wykazanie istnienia przesłanek wymienionych w omawianym przepisie obliguje wojewodę do wydania decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości i nadanie tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Powyższe świadczy o intencji ustawodawcy, która nie może pozostać bez wpływu na interpretację przepisów omawianej ustawy. Jak wynika z przepisu art.17 powyższej ustawy decyzja zezwalająca na niezwłoczne zajęcie nieruchomości zostaje wydana przy spełnieniu następujących przesłanek: 1) nastąpiło wszczęcie postępowania wywłaszczeniowego, 2) Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad złożył wniosek o wydanie decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości, 3) nieruchomość przeznaczona jest na pasy drogowe, 4) zachodzi uzasadniony przypadek. Odnosząc dalsze rozważania na grunt przedmiotowej sprawy należy zgodzić się ze stanowiskiem organów orzekających w sprawie, że spełnione zostały wszystkie przesłanki przewidziane w przepisie art.17 cytowanej ustawy. Poza sporem w przedmiotowej sprawie pozostaje fakt złożenia wniosku przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad o wydanie decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości położonych w [...], a także fakt wszczęcia postępowania wywłaszczeniowego, o czym Wojewoda [....] pismem z dnia 7 listopada 2005 r. zawiadomił strony. Bezsporne jest także przeznaczenie powyższych nieruchomości na pasy drogowe, co wynika z decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2004 r. o ustaleniu lokalizacji drogi. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji konieczność wydania decyzji w trybie art.17 ustawy uzasadniają względy społeczne i gospodarcze, konieczność poprawy ruchu drogowego oraz jego płynności i efektywnego gospodarowania publicznymi środkami finansowymi. Nie budzi zatem zastrzeżeń przyjęcie przez organy, że zachodzi "uzasadniony przypadek" w rozumieniu art.17 ustawy. W świetle przytoczonej na wstępie treści wniosku Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 10 sierpnia 2005 r., znajdującego odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, nie można uznać, że przyjęta przez organy ocena była dowolna lub niewłaściwa. Zarzuty skargi sprowadzają się natomiast do kwestionowania przez skarżących rozwiązań przyjętych w decyzji lokalizacyjnej, skoro skarżący podnoszą, iż nie zapewniono im bezpośredniego zjazdu z drogi ekspresowej do nieruchomości, na której usytuowana jest prowadzona przez nich restauracja wraz z parkingiem. Tak samo zarzut naruszenia przepisów rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, dotyczący odległości między miejscami obsługi podróżnych odnosi się do decyzji lokalizacyjnej. Na tle powyższych niedogodnych dla skarżących, w ich ocenie, rozwiązań, zawartych w decyzji lokalizacyjnej skarżący podnoszą zarzuty naruszenia zasad przewidzianych w art.2, 32 i 64 Konstytucji RP, czyli zasady ochrony praw nabytych, równego traktowania wszystkich przedsiębiorców oraz zasady demokratycznego państwa prawnego. Odnosząc się do powyższych zarzutów skarżącego należy podzielić stanowisko organu odwoławczego, iż sprawy dojazdów i innych rozwiązań wynikających z decyzji lokalizacyjnej nie są przedmiotem rozpoznania w postępowaniu dotyczącym wydania decyzji w trybie art.17 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych. Tego rodzaju zarzuty podlegałyby kontroli w postępowaniu odwoławczym od decyzji lokalizacyjnej. Zdaniem Sądu, mając na uwadze powyżej omówione okoliczności, nie może budzić wątpliwości fakt, że postępowanie administracyjne wykazało zaistnienie przesłanek z art.17 ust.1 i 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych (Dz.U. Nr 80, poz.712 ze zm.) Organy orzekające w sprawie dokonały prawidłowej oceny zaistnienia tych przesłanek. Zaskarżona decyzja, jak i decyzja organu pierwszej instancji są zgodne z prawem, zaś w toku postępowania organy obydwu instancji stosowały prawidłowo przepisy procedury administracyjnej. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.