II SA/Łd 1000/06

Dnia 15 lutego 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Stępień (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Ewa Markiewicz, Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Protokolant asystent sędziego Katarzyna Orzechowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lutego 2007 roku sprawy ze skarg A. i K. małżonków L., A. i P. małżonków T., T. H. oraz Z. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu 1. oddala skargę A. i K. małżonków L.; 2. odrzuca skargi A. i . małżonków T., T. H. oraz Z. O. W dniu 20 kwietnia 2002 roku P. H. złożył w Urzędzie Gminy w Ł. wniosek o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu w miejscowości Ł. ul. A, działka nr ew. [...] , w związku z zamierzoną budową chlewni dla 49 DJP oraz garażu na maszyny rolnicze. Decyzją z dnia [...] Wójt Gminy Ł. odmówił P. H. ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla wskazanej inwestycji z uwagi na sprzeczność z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Na skutek odwołania od powyższej decyzji złożonego przez P. H. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [..] utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Na powyższą decyzję P. H. wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego O/Z w Łodzi. Wyrokiem z dnia 14 października 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy Ł. z dnia[...] , zarzucając przede wszystkim wydanie decyzji bez dostatecznego wyjaśnienia sprawy. Po ponownym rozpatrzeniu wniosku P. H. o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 20 kwietnia 2002 roku Wójt Gminy Ł., decyzją z dnia[...] , ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji budowy chlewni dla 49 DJP oraz garażu na maszyny rolnicze planowanej. Odwołanie od niej wnieśli A. i P. T., A. i K. L.- sąsiedzi P. H. Następnie odwołanie zostało poparte przez L. M., T. H., Z. O., L. K., NZOZ A w Ł. Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...] uchyliło zaskarżone rozstrzygnięcie i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Pismem z dnia 12 grudnia 2005 roku P. H. zmienił wniosek z dnia 20 kwietnia 2002 roku poprzez zmianę wielkości inwestycji z 49 DJP na 39 DJP i podtrzymał go w pozostałym zakresie. W dniu 3 stycznia 2006 roku odbyła się rozprawa administracyjna z udziałem stron postępowania. Pismem z dnia 3 lutego 2006 roku Wójt Gminy Ł. zwrócił się do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. o uzgodnienie, czy planowana inwestycja wymaga sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko. W odpowiedzi, pismem z dnia 3 marca 2006 roku Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w W. poinformował, że organy sanitarne nie biorą udziału w postępowaniu, gdyż inwestor ubiega się o budowę chlewni o liczbie 39 DJP, a zapytania o konieczność raportów należy kierować wyłącznie w przypadku przedsięwzięć powyżej 40 DJP. Pismami z dnia 12 maja 2006 roku oraz 21 czerwca 2006 roku Wójt Gminy Ł. przedstawił Wojewódzkiemu Konserwatorowi Zabytków oraz Wojewodzie [...] projekt decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu dla działki nr [..] w miejscowości Ł. ul. A. Wojewódzki Konserwator Zabytków postanowieniem z dnia [...] uzgodnił projekt decyzji bez uwag, natomiast Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] stwierdził zgodność z prawem przedstawionego projektu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Decyzją z dnia [...] Wójt Gminy Ł. na podstawie art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz.U. z 2003r. Nr 80, poz. 717 ze zm.), art. 39, 40, 42, 44 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz.U. z 1999r. Nr 15, poz. 139 ze zm.), rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 roku w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego ( Dz.U. Nr 120, poz. 1133), rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie ( Dz.U. Nr 132, poz. 877), ustawy z dnia 3 lutego 1995 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych ( Dz.U. z 2004r. Nr 121, poz. 1266 ze zm.), ustawy z dnia 15 listopada 1984 roku o podatku rolnym ( Dz.U. z 1993 r. Nr 94, poz. 431 ze zm.), ustawy z dnia 23 lipca 2003 roku o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami ( Dz.U. Nr 162, poz. 1568 ze zm.), ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku - Prawo ochrony środowiska ( Dz.U. Nr 62, poz. 627 ze zm.), ustawy z dnia 18 maja 2005 roku o zmianie ustawy Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw ( Dz.U. Nr 113, poz. 954 ze zm.), rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003 roku w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej ( Dz.U. Nr 121, poz. 1137) - ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji budowy chlewni dla 39 DJP oraz garażu na maszyny rolnicze na działce nr [...] we wsi Ł. Od powyższej decyzji odwołanie wnieśli A. i P. T. , A. i K. L. , które zostało poparte przez T. i P. H., Z. O., J. K., A. i L. M. oraz M. B. W uzasadnieniu odwołania wskazali, iż nie zgadzają się z zaskarżoną decyzją. W ich ocenie decyzja jest niezgodna z obowiązującym prawem z zakresu ochrony środowiska oraz narusza zasady współżycia społecznego. Odwołujący się podnieśli, iż decyzja o warunkach zabudowy powinna być wydana w oparciu o wniosek P. H. z dnia 22 kwietnia 2002 roku i nie powinno się uwzględniać zmiany wniosku dokonanej przez inwestora w dniu 12 grudnia 2005 roku. Ponadto strony wskazały na uciążliwości związane z powstaniem chlewni, zanieczyszczenie środowiska, ewentualne uszkodzenie urządzeń melioracyjnych oraz, iż zgodnie ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy teren, na którym ma powstać inwestycja został przeznaczony pod budownictwo jednorodzinne. Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] , Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i gospodarowaniu przestrzennym ( Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) oraz art. 39, 40 i 44 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. Nr 15, poz. 139 ze zm.), utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z art. 2 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania terenu, określenie przeznaczenia i ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu następuje w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu, wydanej na podstawie obowiązujących ustaw. Projekt takiej decyzji sporządza osoba posiadająca uprawnienia urbanistyczne, musi zostać przeprowadzona rozprawa administracyjna, zaś wojewoda bada i stwierdza zgodność z prawem projektu decyzji. Wszystkie wskazane czynności zostały przez organ I instancji wykonane. Organ odwoławczy nie podzielił także zarzutu skarżących w kwestii uwzględnienia korekty wniosku P. H. z dnia 12 grudnia 2005 roku. Zdaniem Kolegium P. H. miał prawo do zmiany i korekty pierwotnego wniosku, skoro modyfikacja dotyczy tego samego rodzaju inwestycji i obejmuje ten sam teren. Kolegium stwierdziło ponadto, że fakt istnienia ciągów drenażowych na terenie przewidzianym do zagospodarowania obiektami budowlanymi nie może stanowić przesłanki odmowy ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Zgodnie bowiem z treścią art. 77 ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001r. - Prawo wodne ( Dz.U. nr 115, poz. 1229 ze zm.) - utrzymywanie urządzeń melioracji wodnych szczegółowych należy do zainteresowanych właścicieli gruntów, a jeżeli te urządzenia są objęte działalnością spółki wodnej – do tej spółki. Ponadto organ wskazał, iż uchwalone 2004 roku studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Ł., zgodnie z art. 9 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie jest aktem prawa miejscowego i nie stanowi podstawy dla wydawanych decyzji administracyjnych. W dniu 20 października 2006 roku A. i K. L. , A. i P. T., T. H. i Z. O. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] Zaskarżonej decyzji zarzucili: - naruszenie prawa administracyjnego i prawa ochrony środowiska, - naruszenie prawa miejscowego, - naruszenie zasad współżycia społecznego. W uzasadnieniu skargi skarżący podnieśli, iż sprawa lokalizacji chlewni P. H. powinna być rozpatrywana w oparciu o pierwotny wniosek z dnia 22 kwietnia 2002 roku, który dotyczył budowy chlewni dla 49 DJP. Zmiana zamiaru budowy chlewni na 39 DJP wynikała z faktu, iż do budowy chlewni w wielkości określonej w pierwotnym wniosku wymagane są raporty o oddziaływaniu na środowisko ze Służb Państwowego Inspektoratu Sanitarnego i Ochrony Środowiska. Skarżący wskazali, iż działanie urzędników odbiega od norm Unii Europejskiej, a wybudowanie chlewni z uwagi na jej bliską odległość od domów skarżących spowoduje, iż będą skazani są na życie wśród odoru. Ponadto skarżący podnieśli, iż według uchwały Rady Gminy w Ł. nr [...] z dnia [...] dotyczącej studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Ł. działki przy ul. A. w Ł. są działkami przeznaczonymi pod budownictwo jednorodzinne. W ocenie skarżących studium to stanowi akt prawa miejscowego. Skarżący wskazali także, iż są pewni, że na etapie realizacji inwestycji zostaną przerwane nitki drenacyjne, gdyż Urząd Gminy w Ł. nie ma żadnej dokumentacji z przeprowadzonej drenacji działek przy ul. A. Ponadto skarżący wskazali, iż budowa chlewni jest niezgodna z przepisami sanitarnymi i ochrony środowiska oraz odbiega od norm Unii Europejskiej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi organ wskazał, iż P. H. miał możliwość modyfikacji własnego wniosku, w szczególności gdy korekta dotyczyła jedynie mniejszej obsady zwierząt gospodarskich. Ponadto projekt decyzji był przedmiotem oceny pod względem zgodności z prawem przez Wojewodę [...] Zdaniem organu studium zagospodarowania przestrzennego nie jest aktem prawa miejscowego zgodnie z art. 9 ust. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz poprzednio obowiązujących przepisów art. 6 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym. Na mocy zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 29 listopada 2006 roku skarżący zostali wezwani do uiszczenia wpisu sądowego od skarg w kwocie po 500 złotych, w terminie 7 dni, pod rygorem ich odrzucenia. Wezwania do uiszczenia wpisu zostały skarżącym doręczone w dniu 11 grudnia 2006 roku. W dniu 14 grudnia 2006 roku na rachunek Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła kwota 500 złotych tytułem wpisu sądowego od skargi. Z dokumentu potwierdzającego uiszczenie wpisu nie można było ustalić, przez którego ze skarżących wpis został dokonany. Z oświadczeń skarżących złożonych na rozprawie w dniu 15 lutego 2007 roku wynika, iż wpis został dokonany przez A. i K. L. . Pozostali skarżący, mimo prawidłowo doręczonego wezwania, nie uiścili wpisu sądowego od skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie Sąd podnosi, iż skargi A. i P. małżonków T., T. H. oraz Z. O. podlegają odrzuceniu ze względu na nieuzupełnienie braku fiskalnego. Stosownie do treści art. art. 230 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – powoływanej dalej jako p.p.s.a. - od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami, o których mowa w § 1, są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania ( art. 230 § 2 p.p.s.a. ). W myśl art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania (...). Zgodnie z § 3 tego przepisu skarga (...), od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu. W rozpoznawanej sprawie A. i P. małż. T., T. H. oraz Z. Ol. zostali wezwani do uiszczenia wpisu sądowego od wniesionych skarg, w terminie siedmiu dni, pod rygorem ich odrzucenia. Pomimo prawidłowo doręczonych w dniu 11 grudnia 2006 roku wezwań do uiszczenia wpisu, skarżący nie usunęli w wyznaczonym terminie braku fiskalnego skarg. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 220 § 3 ustawy p.p.s.a. odrzucił skargi A. i P. małż. T. , T. H. oraz Z. O. Natomiast skarga A. i K. małż. L. została wniesiona w sposób prawidłowy i podlega merytorycznemu rozpoznaniu. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Podobne unormowanie zawarte jest w art. 3 § 1 p.p.s.a, w myśl którego sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Natomiast zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Wychodząc z tych przesłanek Wojewódzki Sąd Administracyjny nie uwzględnił skargi, gdyż nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji naruszały przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania administracyjnego w sposób wpływający na wynik sprawy, co w myśl art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi mogłoby stanowić podstawę do ich uchylenia. Podstawę materialnoprawną w rozpoznawanej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz.U. z 1999r., Nr 15, poz. 139). Należy zaznaczyć, iż wskazana ustawa obowiązywała do dnia 31 grudnia 2003 roku, natomiast od dnia 1 stycznia 2004 roku obowiązuje ustawa z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz.U. z 2003r. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 85 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym do spraw wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Ponieważ w niniejszej sprawie postępowanie o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu zostało wszczęte przed dniem 1 stycznia 2004 roku, winno być prowadzone na podstawie przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 7 lipca 1994 roku. Przepisy ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym przewidują dwa rodzaje decyzji ustalających warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, a mianowicie dla obszaru, dla którego obowiązuje plan miejscowy, decyzja ta określa warunki wynikające z tego planu dla zamierzonej działalności. Natomiast jeśli dla danego obszaru nie ma planu miejscowego, w decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dokonuje się równocześnie rozstrzygnięcia o przeznaczeniu terenu. Decyzję ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu wydaje się zgodnie z przepisami rozdziału 4 - "Ustalanie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu". W przepisach tego rozdziału przewidziano dodatkowe wymagania dla decyzji wydawanej dla terenu znajdującego się na obszarze, dla którego nie ma obowiązującego planu miejscowego. W przedmiotowej sprawie poza sporem jest, iż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Gminy Ł., zatwierdzony uchwałą Rady Gminy Ł. z dnia [...] nr[...] , utracił swą moc z dniem 31 grudnia 2003r. na mocy art. 87 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz.U. nr 80, poz. 717 ze zm. ). Zgodnie z przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym - w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu poprzedzone jest obligatoryjnym postępowaniem przeprowadzonym przez właściwy organ, mającym wpływ na legalność decyzji. Mianowicie: - ustalenie warunków zabudowy następuje na wniosek zainteresowanego, - decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu musi być przygotowana przez osobę posiadająca uprawnienia urbanistyczne ( art. 40 ust. 2), - organy właściwe do wydania decyzji mają obowiązek uzgodnić decyzję zgodnie z wymogami ustawy i przepisami szczególnymi ( art. 40 ust. 3 i ust. 4), - wydanie decyzji następuje po przeprowadzeniu rozprawy administracyjnej z udziałem osób zainteresowanych ( art. 44 ust. 1 ), - organy właściwe do wydania decyzji po przeprowadzeniu rozprawy przedstawiają projekt decyzji wojewodzie, który w drodze postanowienia stwierdza zgodność z prawem projektu decyzji ( art. 44 ust. 2 i ust. 3 ). Przedmiot i zakres ustaleń, które należy uwzględnić w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wynika z art. 42 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z tym przepisem decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu powinna zawierać określenie między innymi rodzaju inwestycji, warunków wynikających z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i przepisów szczególnych, jak również ustalenia w zakresie infrastruktury technicznej, wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich, linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w stosownej skali oraz okres ważności decyzji. Innymi słowy, omawiana decyzja wytycza ogólne podstawowe kierunki projektowanej inwestycji budowlanej, podlegające dalszym szczegółowym ustaleniom, przewidzianym w prawie budowlanym i przepisach o warunkach technicznych, w tym w zakresie usytuowania budowli w stosunku do innych obiektów i sąsiednich działek budowlanych. Stosownie do art. 40 ust. 1 powyższej ustawy, celem decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu jest przesądzenie, czy zamierzona inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania terenu, a w razie jego braku - z przepisami szczególnymi. Zgodnie zaś z art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, z zastrzeżeniem art. 2 ust. 2. Z brzemienia cytowanego przepisu jednoznacznie wynika, iż jedynie brak zgodności zamierzenia inwestycyjnego z przepisami prawa oraz ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uzasadnia wydanie decyzji odmownej o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, iż rozstrzygnięcie Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymujące w mocy decyzję organu I instancji, ustalającą warunki zabudowy, jest prawidłowe. W niniejszej sprawie bezspornym jest, iż w dacie wydania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji dla terenu, na którym znajduje się działka nr [...] w miejscowości Ł., należąca do P. H., brak było miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co oznacza, że organy zobowiązane były do wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy w oparciu o obowiązujące przepisy prawa wynikające z ustaw szczególnych, z zachowaniem wyżej przedstawionych zasad postępowania. Postępowanie administracyjne poprzedzające wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy zostało przeprowadzone przez organ I instancji w sposób prawidłowy, z dopełnieniem wszelkich obowiązków wynikających z ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. W dniu 3 stycznia 2006 roku odbyła się rozprawa administracyjna z udziałem zainteresowanych stron, decyzja została przygotowana przez uprawnionego urbanistę wpisanego na listę Okręgowej Izby Urbanistów w W., decyzja została uzgodniona z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków, który postanowieniem z dnia [...] uzgodnił projekt bez uwag oraz projekt decyzji został przedstawiony Wojewodzie[...] , który postanowieniem z dnia [...] stwierdził zgodność z prawem projektu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Ponadto przedmiotowa decyzja ustalająca warunki zabudowy spełnia wymagania określone w art. 42 ust. 1 i ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić należy, iż są one bezzasadne. Przede wszystkim nie można zgodzić się z twierdzeniem skarżących, że sprawa inwestycji P. H. powinna być rozpatrywana w oparciu o pierwotny wniosek z dnia 22 kwietnia 2002 roku dotyczący budowy chlewni dla 49 DJP, a nie o zmodyfikowany wniosek z dnia 12 grudnia 2005 roku, zmieniający wniosek na 39 DJP. Zgodnie bowiem z art. 41 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym ustalenie warunków zabudowy następuje na wniosek zainteresowanego, w sposób szczegółowy określający zamiary inwestycyjne danego podmiotu. Skoro zatem wszczęcie postępowania zostało zainicjowane przez stronę, to przyjąć należy, iż do czasu wydania przedmiotowej decyzji przez właściwy organ strona ma możliwość modyfikacji wniosku pierwotnego i modyfikacja ta jest dla organów wiążąca. Organ rozpoznający wniosek strony jest związany treścią wniosku i nie jest dopuszczalne rozstrzygnięcie wykraczające poza jego granice. W ocenie Sądu, nie może budzić wątpliwości, że P. H. miał pełną możliwość zmiany własnego wniosku, a organy miały obowiązek wniesioną modyfikację uwzględnić. A zatem decyzja ustalająca warunki zabudowy Wójta Gminy Ł. została wydana w sposób prawidłowy w oparciu o zmodyfikowany wniosek P. H. z dnia 12 grudnia 2005 roku. Niezasadny jest także zarzut skargi dotyczący niezgodności zaskarżonej decyzji z przepisami sanitarnymi i ochrony środowiska. Sąd podziela stanowisko organów prezentowane w toku postępowania administracyjnego, zgodnie z którym dla zamierzonej inwestycji nie było wymagane sporządzenie raportu o jej oddziaływaniu na środowisko, gdyż nie można jej zaliczyć do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Z przepisu § 3 ust 1 pkt 90 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 roku w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko ( Dz.U. Nr 257, poz. 2573 ) jasno bowiem wynika, iż sporządzenie przedmiotowego raportu może wymagać przedsięwzięcie dotyczące chowu lub hodowli zwierząt w liczbie nie niższej niż 40 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza ( DJP ). Tym samym, deklarowana przez P. H. ilość inwentarza 39 DJP nie wymaga sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko i tym samym nie jest zaliczana do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Nie można także zgodzić się ze stanowiskiem skarżących, iż studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Ł. uchwalone uchwałą Radą Gminy w Ł. z dnia[...] , Nr [...] jest aktem prawa miejscowego, zgodnie z którym działki przy ul. A w Ł. są działkami przeznaczonymi pod budownictwo jednorodzinne. Stosownie bowiem do treści art. 6 ust. 7 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy nie jest przepisem gminnym i nie stanowi podstawy do wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy nie jest aktem ustanawiającym przepisy gminne. Studium nie ma więc mocy aktu powszechnie obowiązującego. Określa - jako akt planistyczny - jedynie politykę przestrzenną gminy i wiąże wewnętrzne organy gminy w ich planach przy sporządzaniu projektów planów miejscowych. Jako akt kierownictwa wewnętrznego ( w stosunkach rada i podporządkowane jej jednostki organizacyjne) określa więc tylko kierunki i sposoby działania organów i jednostek pozostających w systemie organizacyjnym aparatu gminy przy sporządzaniu projektu przyszłego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Studium stanowi więc jeden z etapów poprzedzających uchwalanie planu i nie może tym samym, w żadnych przypadku, stanowić podstawy do wydawania decyzji (por. wyrok NSA z dnia 16 stycznia 2002 roku sygn. akt II SA 1960/00 - LEX nr 81967 oraz wyrok NSA z dnia 21 listopada 2000 roku sygn. akt II SA 2437/99 - LEX nr 55333). Skoro zatem studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego nie jest aktem prawa miejscowego, to nie może również stanowić podstawy prawnej dla wydawanych decyzji administracyjnych, w tym - decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego naruszenia zasad współżycia społecznego, stwierdzić należy, iż bezspornym jest, że motywem działania skarżących było powstrzymanie ewentualnej budowy budynku chlewni, w obawie przed tym, że inwestycja ta - z uwagi na swoją specyfikę - będzie dla nich uciążliwa. Podnieść należy, iż decyzja ustalająca warunki zabudowy jest niejako etapem wstępnym na drodze realizacji inwestycji, mającym na celu przesądzenie, czy planowane zamierzenie inwestycyjne może być zrealizowane na danym terenie. Realizacja inwestycji przebiega w dwóch następujących po sobie etapach, w dwóch różnych postępowaniach, toczących się przed różnymi organami. Na każdym z tych etapów organ prowadzący postępowanie jest prawnie zobligowany do zapewnienia ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich. Jednakże zakres tej ochrony jest różny dla postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu i dla postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę. Jest jednak oczywiste, że zakres ochrony interesów osób trzecich, przysługującej w danym postępowaniu, nie może być szerszy niż przedmiot tego postępowania i zakres dopuszczalnego rozstrzygnięcia w decyzji kończącej to postępowanie. Skarżący domagają się przesądzania w decyzjach o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu kwestii, które nie mogą być w nich zawarte. Konkretne określenia usytuowania obiektu budowlanego, jego wysokości, kształtu i inne szczegóły architektoniczno-techniczne, kwestie związane z przeprowadzeniem drenacji działek z uwagi na to, iż w na terenie planowanej inwestycji brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, są częścią postępowania o wydanie pozwolenia na budowę. Do tych spraw należy również zbadanie wpływu planowanej inwestycji na okoliczne nieruchomości. Nie należy to jednak do tego etapu postępowania i do tych organów, które wydały decyzje ustalające warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. W przeciwnym razie orzekanie o wymaganiach, wynikających z ochrony interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, w istocie pozbawiłoby skarżących możliwości dochodzenia ich praw w późniejszym postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, gdzie zagrożenia ich interesów przybierają o wiele bardziej konkretny kształt. Orzekający w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu organ nie powinien wkraczać w kompetencje organu wydającego decyzje o pozwolenie na budowę, którego rzeczą jest ocena, czy projektowany obiekt, z uwagi na jego usytuowanie, nie będzie stanowił uciążliwości dla nieruchomości sąsiedniej w stopniu naruszającym zasady wynikające z odpowiednich przepisów prawa budowlanego. W tym stanie rzeczy, Sąd nie dopatrzył się ani w materiałach sprawy, ani we wskazanej wyżej argumentacji skarżących A. i K. małż. L. podstaw do uznania, iż zaskarżona decyzja narusza prawo w stopniu, który mógłby mieć wpływ na wynik sprawy i dlatego też na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) oddalił skargę, jako nieuzasadnioną. . .