VII SA/Wa 1338/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka (spr.), , Sędzia WSA Leszek Kamiński, Asesor WSA Paweł Groński, Protokolant Monika Sosna-Parcheta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lutego 2007 r. sprawy ze skargi W. G. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji udzielającej pozwolenia na budowę skargę oddala. Decyzją z dnia [...] grudnia 2003 r. Prezydent Miasta W. zatwierdził projekt budowlany i udzielił W. G. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, częściowo podpiwniczonego, II kondygnacyjnego z garażami w poziomie parteru, na działce o nr ewidencyjnym [...] w obrębie 07-15, przy ul. H. w W. Wniosek o stwierdzenie nieważności ww. decyzji złożył M. D. – właściciel działki sąsiedniej o nr [...] twierdząc, że przedmiotowa decyzja narusza prawo. Decyzją z dnia [...] lutego 2006 r. Wojewoda [...] na podstawie art. 157 § 1 i 2 oraz art. 158 § 1 kpa – odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta W. z dnia [...] grudnia 2003 r. W uzasadnieniu wyjaśnił, że w badanej decyzji nie stwierdzono istnienia wad mogących stanowić przesłanki z art. 156 § 1 kpa, uzasadniających stwierdzenie jej nieważności. Odnosząc się do opinii wnioskodawcy, że przedmiotowa decyzja narusza prawo, ponieważ projektowany budynek będzie miał charakter bliźniaka, podczas gdy wybudowane w okolicy inne domy są domami jednorodzinnymi podał, iż argument jest nieuzasadniony, ponieważ zarówno z decyzji o pozwoleniu na budowę, jak i z projektu budowlanego wynika, że planowany budynek będzie budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym z garażem na dwa samochody. Również decyzja nr [...] z dnia [...] kwietnia 2004 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dopuszcza zabudowę jednorodzinną w formie wolnostojących budynków jednorodzinnych, jak i bliźniaczych. W decyzji tej zawarto wprawdzie zapis dotyczący zachowania co najmniej 70% powierzchni biologicznie czynnej w obrębie każdej działki, co nie zostało spełnione w projekcie budowlanym, ale w dniu 9 grudnia 2003 r. inwestor otrzymał pozytywną opinię Zarządu M. i C. Parku Krajobrazowego odnośnie odstąpienia od warunków zachowania 70% powierzchni biologicznie czynnej. Organ I instancji podał również, że sytuowanie budynku w granicy działki sąsiedniej wynikało wprost z decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z [...] kwietnia 2003 r. Z tych względów Wojewoda [...] uznał, że nie ma podstaw do wzruszenia zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia [...] czerwca 2006 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa po rozpatrzeniu odwołania M. D. – uchylił zaskarżoną decyzję i stwierdził nieważność decyzji Prezydenta W. z dnia [...] grudnia 2003 r. W uzasadnieniu podał, że nie podziela stanowiska organu wojewódzkiego z przedmiocie zachowania wymagań dotyczących powierzchni biologicznie czynnej. Z opisu technicznego do projektu zagospodarowania działki, stanowiącego część projektu budowlanego wynika, iż wskazany w decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu obowiązek zachowania 70 % powierzchni biologicznie czynnej nie został zachowany. W opisie wskazano, że całkowita powierzchnia działki wynosi 434 m2 zaś powierzchnia zieleni – 217,9 m2, z czego wynika, iż powierzchnia biologicznie czynna stanowi 50,20 %. Opinia Dyrektora M. i C. Parku Krajobrazowego z dnia [...] grudnia 2003 r. pozytywnie opiniująca korektę "powierzchni biologicznie czynnej w wielkości niezbędnej do wykonania inwestycji" została wydana 3 miesiące po uprawomocnieniu się decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, a powinna być wydana na etapie projektów tej decyzji. Ponadto zdaniem organu odwoławczego osoba sporządzająca projekt zagospodarowania działki nie posiadała do tego uprawnień. Z tych względów organ II instancji uznał, że decyzja Prezydenta Miasta W. z dnia [...] grudnia 2003 r. została wydana z rażącym naruszeniem art. 34 ust 1 prawa budowlanego w związku z art. 55 oraz art. 64 ust 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a także art. 35 ust 1 pkt 3 prawa budowlanego, co spełnia przesłankę wskazaną w art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyła W. G. wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji W. G. zarzuca naruszenie przepisów art. 156 § 1 pkt 2, art. 156 § 2, art. 158 § 2 kpa poprzez błędną ich wykładnię; naruszenie art. 35 ust 1 pkt 3 prawa budowlanego przez przyjęcie, że projekt budowlany został wykonany przez osobę nieposiadającą wymaganych uprawnień budowlanych oraz naruszenie art. 7, 9 i 12 kpa poprzez nieodniesienie do zarzutów skarżącej podniesionych w piśmie z dnia 11 kwietnia 2006 r. i nierozważenie stanu faktycznego istniejącej zabudowy osiedla. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji – wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), kontrola działalności administracji publicznej jest przez Sądy administracyjne sprawowana pod względem zgodności z prawem, czyli prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie zaś art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. Kwestionowana decyzja zapadła w postępowaniu nieważnościowym, które rządzi się swoimi prawami. Postępowanie nieważnościowe prowadzone na podstawie art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego jest nadzwyczajnym trybem postępowania i stanowi wyłom od zasady stabilności decyzji, umożliwiający wzruszenie decyzji ostatecznych. Celem postępowania nieważnościowego nie jest merytoryczne rozstrzygniecie sprawy lecz przeprowadzenie weryfikacji ostatecznej decyzji z jednego punktu widzenia, a mianowicie czy decyzja jest dotknięta jedną z wad kwalifikowanych wskazanych w art. 156 § 1 pkt 1 – 7 kpa. Jego celem jest wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji dotkniętej wadą nieważności. Zdaniem Sądu w przedmiotowej sprawie doszło do rażącego naruszenia art. 34 ust 1 ustawy Prawo budowlane z 7 lipca 1994 r., ale nie można mówić o rażącym naruszeniu art. 35 ust 1 pkt 3 tej ustawy. O rażącym naruszeniu prawa z art. 156 § 1 pkt 2 kodeksu postępowania administracyjnego decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze – skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa, a skutki które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności – skutki gospodarcze lub społeczne naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa. /por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1134/04, Lex nr 165717/. Zgodnie z art. 34 ust 1 prawa budowlanego – projekt budowlany powinien spełniać wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W niniejszej sprawie bezspornie tej zgodności nie ma. Zauważyć należy, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wiąże organ wydający pozwolenie na budowę. Można nawet decyzję o ustaleniu warunków zabudowy nazwać promesą otwierającą drogę do uzyskania pozwolenia na budowę. Decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] kwietnia 2003 r. stanowi, że na tym terenie dopuszcza się zabudowę jednorodzinną w formie wolnostojących budynków jednorodzinnych lub bliźniaczych z zachowaniem co najmniej 70 % powierzchni biologicznie czynnej w obrębie każdej działki. Natomiast decyzja o pozwoleniu na budowę Prezydenta W. z dnia [...] grudnia 2003 r. zatwierdza projekt budowlany gdzie powierzchnia biologicznie czynna stanowi 50,20 % działki. Wprawdzie inwestor przed otrzymaniem pozwolenia na budowę, bo 2 grudnia 2003 r. otrzymał pismo – opinię Dyrektora M. i C. Parku Krajobrazowego pozytywną na odstępstwo od wymaganych 70 % zgodnie z § 7 Rozporządzenia nr 38a Wojewody [...] w sprawie utworzenia [...] Parku Krajobrazowego im. [...], ale nie oznacza to, że decyzja o pozwoleniu na budowę jest zgodna z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu dla przedmiotowej inwestycji. Odnośnie stanowiska skarżącej, iż "nie bez znaczenia jest wydanie przez Wojewodę [...] kolejnego rozporządzenia w sprawie [...] Parku Krajobrazowego im. [...] z dnia [..] kwietnia 2005r., co powoduje, iż poprzednie rozporządzenie nr [...] z dnia [...] stycznia 2001r. straciło moc" należy zauważyć, że organy administracji orzekają na podstawie przepisów z daty wydania decyzji zgodnie z zasadą nie działania prawa wstecz (lex retro non agit). Nie można odnosić się do przepisów, które nie obowiązywały w chwili wydawania określonej decyzji. Zdaniem Sądu nie można zgodzić się z Głównym Inspektorem Nadzoru Budowlanego, że przy wydawaniu decyzji z dnia [...] grudnia 2003 r. o pozwoleniu na budowę doszło do rażącego naruszenia art. 35 ust 1 pkt 3 prawa budowlanego. Zgodnie z tym przepisem przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza wykonanie – a w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu – także sprawdzenie projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane. Projekt budowlany przedmiotowego budynku został sporządzony przez mgr inż. K. K.i inż. E. S. K. K. posiada uprawnienia budowlane do sporządzenia projektów budowlanych konstrukcyjnych – wszelkich obiektów budowlanych, natomiast E. S. rzeczywiście w ograniczonym zakresie – tylko budynków inwentarskich, gospodarczych i adaptacji projektów typowych. Gdyby sama inż. E. S. sporządziła w niniejszej sprawie projekt, który jest projektem budowlanych indywidualnym, a nie typowym, niewątpliwie doszłoby do rażącego naruszenia przepisu art. 35 ust 1 pkt 3 prawa budowlanego. Natomiast projekt budowlany jest całością, którą podpisała osoba uprawniona, jaką jest projektant K. K. Sam fakt, iż na projekcie zagospodarowania działki /k. 5 projektu/ widnieje pieczątka tylko E. S. nie może stanowić o naruszeniu prawa budowlanego. Ta kartka nie jest samodzielnym projektem, ale częścią projektu budowlanego zatwierdzonego przez uprawnioną osobę. Z tych względów Sąd w tym zakresie nie podziela stanowiska Głównego Inspektora nadzoru Budowlanego, że w sprawie niniejszej przy wydaniu pozwolenia na budowę doszło do rażącego naruszenia art. 35 ust 1 pkt 3 prawa budowlanego. W powyższych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ skargę jako bezzasadną należało oddalić.