VI SA/Wa 1975/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Sędziowie Asesor WSA Małgorzata Grzelak Asesor WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Protokolant Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lutego 2007 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji przyznającej pozwolenie na posiadanie broni sportowej oddala skargę Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r. Nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 268 a oraz art. 155 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego - (tj. z 2000 r. - Dz. U. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) po rozpatrzeniu wniosku Pana M. S. (skarżącego) o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej zmiany decyzji Komendanta Głównego Policji w W. z dnia [...] listopada 2005 r. przyznającej mu pozwolenie na posiadanie broni sportowej utrzymał w mocy przedmiotową decyzję. Ustalono, że Pan M. S. decyzją Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2005 r. uzyskał pozwolenie na posiadanie 2 jednostek broni sportowej (pistoletu bocznego i centralnego zapłonu). Skarżący w czerwcu 2006 r. złożył wniosek o zmianę decyzji w zakresie ilości broni sportowej i wskazał, że startuje także w konkurencjach: karabin centralnego zapłonu, karabin bocznego zapłonu oraz broń śrutowa (TRAP). Podniósł, że brak broni własnej, dopasowanej do jego potrzeb i warunków, uniemożliwia mu uzyskanie równych szans we współzawodnictwie z innymi sportowcami, a co za tym idzie, osiąganie sukcesów strzeleckich. Do wniosku dołączył zaświadczenie z macierzystego klubu strzeleckiego "S.", wydane na podstawie komunikatów z zawodów strzeleckich organizowanych przez klub w latach 2003-2006, kserokopie dokumentów potwierdzających przyznanie mu na stałe srebrnej odznaki strzeleckiej w konkurencji TRAP-20 oraz złotych odznak w konkurencji pistolet sportowy i pistolet centralnego zapłonu, a także komunikaty z zawodów organizowanych według zasad IPSC w grudniu 2005 r. i w czerwcu 2006 r., gdzie zajął odpowiednio [...] i [...] miejsce. Komendant Główny Policji działając jako organ pierwszej instancji odmówił zmiany własnej decyzji w zakresie przyznania stronie prawa do posiadania 3 kolejnych jednostek broni - karabinu centralnego i bocznego zapłonu oraz broni śrutowej. Wskazał, że przedstawione dokumenty nie potwierdzają by strona aktywnie uprawiała strzelectwo z użyciem przedmiotowych rodzajów broni. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący wskazał, że przepisy ustawy o broni i amunicji oraz inne przepisy nie ograniczają ilości broni, jaką w celach sportowych może posiadać osoba fizyczna, ani nie ustalają kryteriów oceny osiągnięć sportowych. Zdaniem skarżącego o tym, czy dana osoba posiada kwalifikacje sportowe pozwalające na uzyskanie pozwolenia na broń decyduje nie Policja, ale właściwy związek sportowy, który potwierdza to w wydanym przez siebie dokumencie - zgodnie z art. 53 b ustawy o kulturze fizycznej. Skarżący wskazał, że dokumenty tego rodzaju przedstawił (zaświadczenie z ZSP Z., OZSS K. i K.). Podniósł, że o osiąganiu przez niego ponadprzeciętnych osiągnięć w strzelectwie świadczą uzyskane odznaki sportowe - 2 złote, za strzelanie z pistoletu sportowego bocznego i centralnego zapłonu oraz 1 srebrna, za strzelanie z broni typu TRAP. Wskazał, że z broni objętej wnioskiem strzela tylko podczas treningów, co tłumaczy brak komunikatów z zawodów. Wskazał, że w zawodach będzie uczestniczył, gdy podniesie poziom sportowy, co wymaga wyposażenia w broń własną. Wskazał, że jest posiadaczem pozwolenia na broń sportową a więc posiadanie kolejnych jednostek broni w niczym nie zagrozi interesowi publicznemu. Organ II instancji uznał, iż przedstawione we wniosku argumenty nie mają wpływu na zmianę decyzji przyznającej jej prawo do posiadania broni. Podniósł, że powodem odmowy zmiany decyzji było ustalenie, iż w chwili obecnej skarżący w ogóle nie angażuje się w uprawianie strzelectwa z broni, którą chciałby dodatkowo posiadać w ramach uzyskanego pozwolenia na broń sportową. Zdaniem organu z przedstawionego przez stronę zaświadczenia o uczestnictwie w zawodach wynika, że w zawodach z karabinu centralnego zapłonu skarżący wziął udział: 2 razy w 2004 r. i 2 razy w 2005 r. W 2006 r. nie uczestniczył w takich zawodach. W zawodach z karabinu sportowego bocznego zapłonu uczestniczył 7 razy w 2004 r., natomiast nie brał w nich udziału w latach 2005 i 2006. W konkurencji TRAP wziął udział 6 razy w 2004 r. i 2 razy w 2005 r., a w 2006 r. udziału nie brał. Organ wskazał, że skarżący zanegował tę ocenę, jednakże nie poparł tego żadnymi dowodami i z tego powodu brak jest podstaw do zmiany stanowiska przez Komendanta Głównego Policji. Wskazano, iż organ nie neguje kwalifikacji strzeleckich skarżącego, czy przedstawionych przez niego dokumentów wystawionych przez władze sportowe. Jednakże podnosi, że przedmiotem prowadzonego postępowania nie było udokumentowanie kwalifikacji sportowych (do tego organy Policji nie mają żadnych uprawnień), ale sprawdzenie, czy zachodzą przesłanki określone w art. 155 k.p.a. uzasadniające wnioskowaną zmianę decyzji o wydaniu pozwolenia na broń. Organ wskazał, że skarżący nie przedstawił okoliczności, które przekonałyby do zwiększenia ilości posiadanej broni palnej sportowej do celów sportowych. Organ stwierdza, iż odmowa zmiany decyzji rozszerzającej prawo do posiadania przez skarżącego broni palnej sportowej na kolejne jej jednostki nie narusza interesu skarżącego, bowiem ustalenia poczynione w toku postępowania nie wskazują, by faktycznie był on wyraźnie zaangażowany w uprawnianie strzelectwa z wnioskowanych rodzajów broni. Zdaniem organu skarżący swoje zainteresowania w tym zakresie może rozwijać na dotychczasowych zasadach. W ocenie Komendanta Głównego Policji zmiana decyzji i przyznanie stronie prawa posiadania 3 kolejnych jednostek broni nie leży w interesie społecznym, który przejawia się w tym, aby w rękach osób fizycznych nie znajdowało się więcej broni, niż wynika to z ich autentycznych potrzeb. Cel ten nie może być przy tym rozumiany tak szeroko, jak chce tego strona. Zdaniem organu samo uzyskanie prawa do posiadania broni do celu sportowego nie daje gwarancji uzyskania zgody organów Policji na każdą następną jednostkę broni. Wskazano, że skarżący nie przekonał organu II instancji o konieczności posiadania dodatkowych jednostek żądanego rodzaju broni palnej sportowej do celów sportowych, a tym samym nie wykazał, iż za zmianą decyzji przemawia także jego słuszny interes, organ II instancji nie znalazł podstaw do załatwienia wniosku zgodnie z jego wolą i orzekł jak w sentencji. W skardze do Sądu wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów. Skarżący wskazał, że należy zgodzić się z twierdzeniami organu administracji, iż decyzja wydana w trybie art. 155 k.p.a. ma charakter uznaniowy. Podniósł, iż poglądy organów w ramach prawa do swobodnej oceny organ ustalają czy w konkretnym przypadku zachodzą okoliczności, a zatem czy uzasadniona jest zmiana decyzji (tu pozwolenie na dodatkowe jednostki broni), jest naruszeniem zasady przestrzegania prawa przez organ administracji. Wskazał, że organ stwierdził, iż skarżący nie przekonał go o konieczności posiadania dodatkowych jednostek broni, a jednocześnie nie wskazał jakich argumentów oprócz sportowych - tu poprawa wyników sportowych potwierdzona dokumentami oraz oświadczenie strony o chęci dalszego rozwoju miałby skarżący użyć, aby przekonać organ. Zdaniem skarżącego użycie przez ustawodawcę stwierdzenia "(...) może zmienić lub uchylić prawomocną decyzję (..)" oznacza jedynie, iż organ z własnej inicjatywy za zgodą strony lub na wniosek, który oznacza zgodę strony (za tym.: np. wyrok NSA z 13 grudnia 1996 r. III SA 1214/95 LEX 27429) posiada kompetencje do zmiany lub uchylenia prawomocnej decyzji. W takim jednakże przypadku obowiązuje także zasada reformationis non peius (co potwierdza np. wyrok NSA z 15 lutego 1995 r. IV SA 18/93 - Prok. I Prawo 1995 nr 9 poz. 46). W jego ocenie zaskarżanymi decyzjami KGP odebrał mu szansę na równorzędną rywalizację z innym uczestnikami zawodów strzeleckich posiadającymi indywidualną broń. Wskazał, że aby umożliwić mu dostęp do broni klubowej w wymiarze i zakresie gwarantującym uzyskiwanie dobrych wyników przy pomocy broni klubowej, należałoby ograniczyć prawo do używania broni klubowej pozostałym członkom klubu (których np. nie stać na zakup broni), a to byłoby sprzeczne z zasadą równości oraz samą istotą wydawania pozwolenia na broń dla klubów strzeleckich . Podkreślił, iż jego zdaniem organ administracji w świetle załączonych na podstawie art. 53 b ustawy o kulturze fizycznej dokumentów nie był upoważniony do dokonywania jakiejkolwiek oceny aktywności sportowej składającego skargę i w tym zakresie naruszył zasady równości obywateli, zaufania obywateli do organu administracji oraz przekroczył delegację ustawową i granice swobody administracyjnej, poprzez dowolność przy wydawaniu zaskarżanej decyzji. W jego ocenie nie ma żadnych kryteriów oceny jak osiągane wyniki czy częste uczestnictwo w zawodach, może dawać podstawy do ubiegania się o pozwolenie na indywidualną broń palną do celów sportowych. Wskazał, że organ I instancji naruszył także konstytucyjne zasady: praworządności (art. 7) i równości obywateli (art. 32) a także przekroczył granice uznania administracyjnego i swobodnej oceny dowodów powołanych delegacji ustawowej także powoduje, iż uznając wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy uzasadniony organ administracji winien zmienić własną decyzję i poszerzyć pozwolenie na broń, a tego nie uczynił. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Sąd administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej także: p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu przy wydawaniu zaskarżonych decyzji przez organy Policji nie doszło, do naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego i procesowego w stopniu mogącym mieć jakikolwiek wpływ na wynik sprawy. Z wykładni gramatycznej przepisu art. 155 wynika, że organ administracji publicznej może uchylić lub zmienić decyzję ostateczną, jeżeli spełnione są łącznie następujące przesłanki: a) strona wyraziła zgodę na zmianę lub uchylenie decyzji, b) przepisy szczególne nie sprzeciwiają się zmianie lub uchyleniu takiej decyzji, c) za uchyleniem lub zmianą decyzji przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony. Uwzględniając regułę interpretacyjną zawartą w przepisie art. 16 § 1 zd. 2 należy przyjąć, że przedmiotem postępowania określonego w art. 155 jest stwierdzenie istnienia przesłanek wymienionych w tym przepisie. W przypadku gdy organ administracji publicznej ustali istnienie tych przesłanek, wówczas może zmienić dotychczasową decyzję ostateczną. W ocenie Sądu przedmiotem postępowania jest ustalenie przesłanek do zmiany lub uchylenia dotychczasowej decyzji ostatecznej, przemawia za tym treść przepisu art. 154 § 2, który zgodnie z art. 155 stosuje się odpowiednio (por. pogląd wyrażony w niepublikowanym wyroku NSA z dnia 13 grudnia 1996 r., III SA 1207/95, że: "Postępowanie w sprawie uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej (art. 155 k.p.a.) jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą jest jedynie ustalenie, czy zachodzą przesłanki do uchylenia lub zmiany takiej decyzji ze względu na interes społeczny i słuszny interes strony i czy ewentualnemu uchyleniu lub zmianie nie sprzeciwiają się przepisy szczególne. Badanie interesu społecznego i słusznego interesu strony nie może polegać na ocenie prawidłowości zastosowania przepisów prawa przy wydawaniu decyzji ostatecznej. Decyzje podejmowane w trybie art. 155 k.p.a. mają charakter decyzji uznaniowych"). Powodem odmowy zmiany ww. decyzji było ustalenie, iż w chwili obecnej skarżący nie angażuje się w uprawianie strzelectwa z broni, którą chciałby dodatkowo posiadać w ramach uzyskanego pozwolenia na broń sportową. Ocenę tę sformułowano w oparciu o przedstawione przez stronę zaświadczenia o uczestnictwie w zawodach. Wynika z nich, że w zawodach z karabinu centralnego zapłonu skarżący wziął udział: 2 razy w 2004 r. i 2 razy w 2005 r. W 2006 r. nie uczestniczył w takich zawodach. W zawodach z karabinu sportowego bocznego zapłonu uczestniczył 7 razy w 2004 r., natomiast nie brał w nich udziału w latach 2005 i 2006. W konkurencji TRAP wziął udział 6 razy w 2004 r. i 2 razy w 2005 r., a w 2006 r. udziału nie brał. Organ nie negował kwalifikacji strzeleckich skarżącego, czy przedstawionych przez niego dokumentów wystawionych przez władze sportowe. Przedmiotem prowadzonego postępowania nie było udokumentowanie jego kwalifikacji sportowych (do tego organy Policji nie mają żadnych uprawnień), ale sprawdzenie, czy zachodzą przesłanki określone w art. 155 k.p.a. uzasadniające wnioskowaną zmianę decyzji o wydaniu pozwolenia na broń. Zgodnie z powołanym przepisem art. 155 k.p.a. decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał lub przez organ wyższego stopnia, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Organ administracyjny, oceniając czy powinien zmienić decyzję, czy też pozostawić ją w obrocie prawnym bez zmiany, jest zatem zobowiązany do uwzględnienia wymagań interesu publicznego lub słusznego interesu strony. Tym samym organ wyważa racje obu tych interesów, co wynika z konieczności kierowania się ogólną zasadą określoną w art. 7 k.p.a. Ma to szczególne znaczenie w przypadku decyzji uznaniowych, a taki charakter ma decyzja wydana na podstawie art. 155 k.p.a. Ustawodawca określił w tym przepisie, iż właściwy organ może zmienić lub uchylić decyzję ostateczną, a zatem jego uznaniu pozostawił sposób rozstrzygnięcia sprawy. Należy przy tym zauważyć, że jakkolwiek zgodnie z art. 7 i 77 k.p.a., obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego ciąży na organie prowadzącym postępowanie administracyjne, to nie zwalnia to jednak strony od współudziału w takim postępowaniu. W przedmiotowej sprawie oznaczało to konieczność przedstawienia przez p. S. takich okoliczności, które przemawiałyby za zmianą decyzji w zakresie liczby posiadanych przez niego egzemplarzy broni palnej sportowej do celów sportowych. W ocenie Sądu skarżący nie przedstawił okoliczności, które przekonałyby organy Policji do zwiększenia ilości posiadanej broni palnej sportowej do celów sportowych. Odmowa zmiany decyzji rozszerzającej prawo do posiadania przez p. S. broni palnej sportowej na kolejne jej jednostki nie narusza jego interesu, bowiem ustalenia poczynione w toku postępowania nie wskazują by faktycznie był zaangażowany w uprawianie strzelectwa z wnioskowanych rodzajów broni. Organ słusznie twierdzi, że swoje zainteresowania w tym zakresie może skarżący rozwijać na dotychczasowych zasadach i to przy zmianie zapisów regulaminu klubowego bez ograniczania praw innych sportowców. Słusznie twierdzi organ, że zmiana decyzji i przyznanie stronie prawa posiadania 3 kolejnych jednostek broni nie leży w interesie społecznym, który przejawia się w tym, aby w rękach osób fizycznych nie znajdowało się więcej broni, niż wynika to z ich autentycznych potrzeb. Cel ten nie może być przy tym rozumiany tak szeroko, jak chce tego strona. Oznacza to, że samo uzyskanie prawa do posiadania broni do celu sportowego nie daje gwarancji uzyskania zgody organów Policji na każdą następną jednostkę broni. Ponieważ skarżący nie przekonał Sądu a wcześniej organów o konieczności posiadania dodatkowych jednostek żądanego rodzaju broni palnej sportowej do celów sportowych, a tym samym nie wykazał, iż za zmianą decyzji przemawia także jego słuszny interes, organy słusznie nie znalazły podstaw do załatwienia wniosku zgodnie z jego wolą. Organy zarówno I jak i II instancji prawidłowo przeprowadziły postępowanie, kierując się wyrażonymi w art. 7 i art. 77 k.p.a. zasadami prawdy obiektywnej i uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, wnikliwie badając wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności. W oparciu o zebrany materiał, dokonały niewadliwych ustaleń faktycznych, a dokonana przez nie ocena materiału dowodowego nie budzi zastrzeżeń Sądu. Zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji nie narusza zasad postępowania administracyjnego, znajduje oparcie zarówno w przepisach ustawy o broni i amunicji, jaki i pozostaje w zgodzie z podstawowymi celami ustawy nałożonymi przez ustawodawcę, a więc celem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Działanie organów obu instancji było rzetelne, wolne od arbitralności, dające się racjonalnie wyjaśnić okolicznościami faktycznymi konkretnej sprawy. Tak więc w ocenie Sądu organy Policji właściwie zastosowały przepisy prawa oraz prawidłowo oceniły całokształt zgromadzonego materiału dowodowego nie przedstawiając dowolnej interpretacji przepisów aktów normatywnych regulujących omawianą materię. Należy nadto zauważyć, że dostęp osób fizycznych do broni jest w Polsce reglamentowany, co wynika z art. 9 ust. 1 ustawy o broni i amunicji. Tak więc prawo do posiadania broni nie należy w Polsce do bezwzględnych praw obywatelskich gwarantowanych w Konstytucji RP. Prawa tego nie gwarantują również przepisy prawa międzynarodowego, w tym także prawa wspólnotowego. Organy uprawnione do wydawania pozwoleń na broń muszą brać pod uwagę nie tylko subiektywnie pojmowany interes konkretnego obywatela, ale także mieć wzgląd na interes bezpieczeństwa i porządku publicznego. Ten wzgląd zaś dyktuje konieczność ścisłej reglamentacji pozwoleń na broń. Organy te, dokonując oceny przepisów i oceny stanu faktycznego, muszą realizować swoje zadania w sposób odpowiadający uzasadnionemu interesowi obywatela a ten został prawidłowo oceniony w toku postępowania. Przyjętej przez Sąd oceny nie może skutecznie podważyć stawiany przez skarżącego zarzut naruszenia przepisów postępowania, czyli art. 8, 9 i 11 k.p.a. w szczególności naruszenia. Mając na uwadze wskazane wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny, nie znajdując uzasadnionych podstaw faktycznych i prawnych do uwzględnienia skargi, w oparciu o art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.