VI SA/Wa 2192/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Sędziowie Asesor WSA Małgorzata Grzelak Asesor WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.) Protokolant Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lutego 2007 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2006 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwoleń na posiadanie broni palnej myśliwskiej i broni palnej sportowej oddala skargę Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] października 2006 r. nr [...] Komendant Główny Policji utrzymał w mocy dwie decyzje [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] sierpnia 2006 r. mocą których cofnięto skarżącemu J. S. pozwolenia na broń palną myśliwską i sportową. Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym: pismem z dnia [...] marca 2006 r. zawiadomiono J. S. o wszczęciu postępowania administracyjnego, zmierzającego do cofnięcia mu pozwoleń na broń palną myśliwską i sportową. Podstawą wszczęcia postępowania administracyjnego była informacja, że Prokuratura Okręgowa w K. przedstawiła skarżącemu zarzut popełnienia przestępstwa określonego w art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 272 k.k. Decyzjami z dnia [...] sierpnia 2006 r. [...] Komendant Wojewódzki Policji w K. działając, na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust.1 pkt 6 oraz art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji ( tekst jednolity Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm. ) cofnął J. S. pozwolenia na broń palną myśliwską i sportową. W uzasadnieniach tych decyzji organ wskazał, iż stosownie do powołanych przepisów organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba której pozwolenie takie wydano należy do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. W ocenie organu od osób posiadających pozwolenie na broń należy wymagać uwrażliwienia na przestrzeganie przepisów prawa. Odstąpienie od tej zasady mogłoby u pozostałych obywateli wzmóc poczucie zagrożenia. Osoba posiadająca broń powinna wykazywać nieposzlakowaną opinię, co przejawia się przede wszystkim przestrzeganiem prawa. Fakt, że przeciwko J. S. toczy się postępowanie karne o popełnienie przestępstwa wyklucza go z grona osób które mogą posiadać broń. W dniu [...] sierpnia 2006 r. J. S. wniósł odwołania od powyższych decyzji, zarzucając im naruszenie art. 18 ust.1 pkt 2 w zw. art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji poprzez przyjęcie, że skarżący spełnia przesłanki dyspozycji art. 15 ust. 1 pkt 6 powołanej ustawy co czyni zasadnym cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej i sportowej w sytuacji, gdy w stosunku do skarżącego nie istnieje uzasadniona obawa, że może on użyć broni palnej w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, albowiem zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje, iż jego postawa etyczno-moralna gwarantuje iż nie użyje broni w sposób wskazany w art. 15 ust.1 pkt 6. Dlatego też wniósł o uchylenie zaskarżonych decyzji. Strona nie zgodziła się z argumentacją przedstawioną przez organ pierwszej instancji wskazując, że na ocenę moralno - etyczną J. S. ma wpływ informacja, iż skarżący będąc członkiem Polskiego Związku Łowieckiego od 1973 r. swoim zachowaniem nie wyczerpał żadnych przewinień łowieckich i karnych. Przyznał, iż zasadnym jest stanowisko organu odnośnie niewyczerpującego katalogu zawartego w art. 15 ust.1 pkt 6 ustawy o broni o amunicji, organy powinny jednak za szczególną wnikliwością zbadać czy wobec J. S. istnieje uzasadniona obawa, że może on użyć broni palnej w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Zdaniem odwołującego się taka obawa w ogóle nie występuje. Do odwołań skarżący załączył opinię Zarządu Okręgowego Polskiego Związku Łowieckiego w K., z której wynika że od ponad 30 lat aktywnie działał on na polu edukacji łowieckiej, uprawianiu myślistwa, szerzeniu kultury łowieckiej, a zatem ocena jego postawy etyczno moralnej jest pozytywna. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] października 2006 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268 a k.p.a. oraz art.18 ust.1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, po rozpatrzeniu odwołania J. S. utrzymał w mocy zaskarżone decyzje. W uzasadnieniu organ administracji powołując się na treść art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji stwierdził, iż skutkiem zaistnienia okoliczności w nim powołanych, organ Policji ma obowiązek cofnąć pozwolenie na broń zgodnie z art.18 ust. 1 pkt 2. J. S. został oskarżony o popełnienie przestępstwa określonego w art. 18 § 3 k. k. w zw. z art. 272 k.k. ( w dniu [...] czerwca 2006 r. Prokuratura Okręgowa w K. skierowała do Sądu Rejonowego w K. przeciwko J. S. akt oskarżenia ). Zatem organ administracji miał prawo uznać ten fakt za wystarczającą przesłankę do cofnięcia wydanego pozwolenia na broń palną sportową i myśliwską, zwłaszcza iż powołany art. 15 ust. 1 pkt 6 nie zawiera zamkniętego katalogu przestępstw i oskarżenie o popełnienie innego niż wymienione przestępstwa może skutkować cofnięciem pozwolenia na broń. Zdaniem organu charakter czynu o popełnienie którego J. S. został oskarżony powoduje, że nie można uznać go za osobę odpowiedzialną i wiarygodną i nie daje tym samym gwarancji należytego korzystania z broni. Stanowisko takie zdaniem Komendanta Głównego Policji wynika z konieczności ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, dla których to dóbr potencjalnym zagrożeniem mogą być osoby posiadające pozwolenie na broń stojące pod zarzutem nieprzestrzegania obowiązującego prawa. Zauważył, że zarzucane stronie przestępstwo ma ścisły związek z uzyskiwaniem przez inne osoby uprawnień do wykonywania myślistwa, a zatem pośrednio godzi w zasady etyki łowieckiej co nie jest bez znaczenia dla oceny w kontekście art. 15 ust.1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, a tym samym możliwości zachowania jej pozwolenia tak na broń myśliwską, jak i sportową. Pismem z dnia [...] listopada 2006 r. J. S. reprezentowany przez adwokata J. M. wniósł na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zaskarżając ją w całości, wnosząc o jej uchylenie oraz utrzymanych nią w mocy dwóch decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] sierpnia 2006 r., ponawiając zarzuty podniesione w odwołaniu od decyzji I instancji. W uzasadnieniu skarżący stwierdził, iż wszystkie wydane w sprawie decyzje są błędne, z powodu braku podstawowej ustawowej przesłanki cofnięcia pozwolenia w postaci "istnienia uzasadnionej obawy, że posiadacz może jej użyć w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządkiem publicznym". Zdaniem skarżącego organy policji w sytuacji powzięcia informacji o toczącym się przeciwko posiadaczowi broni postępowaniu karnym powinny wszcząć postępowanie administracyjne i zebrać dowody w celu ustalenia czy w przypadku posiadacza zachodzi uzasadniona obawa użycia broni w sposób niezgodny z porządkiem prawnym. W niniejszej sprawie w ocenie strony nie został zebrany istotny w sprawie materiał dowodowy pozwalający na dokonanie oceny osoby J. S. z punktu widzenia omawianej uzasadnionej obawy. Organy policji nie dysponowały, więc materiałem dowodowym do podjęcia decyzji o cofnięciu pozwolenia na posiadanie broni. Jednocześnie do akt sprawy dołączona została pozytywna ocena Polskiego Związku Łowieckiego przemawiająca za przyjęciem oceny, że ze strony wymienionego nie występuje żadne zagrożenie ani obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządkiem publicznym. Na poparcie swoich twierdzeń strona powołała Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 października 2001 r. oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 28 kwietnia 2004 r. , zgodnie z którymi nie można powoływać się włącznie na fakt skazania wyrokiem skazującym, albowiem w takich przypadkach niezbędne jest wskazanie bezpośredniego związku między popełnionym czynem, cechami charakteru oraz dotychczasowym postępowaniem, które pozwoliłoby na przyjęcie że zachodzi uzasadniona obawa użycia przez posiadacza broni w sposób niezgodny z porządkiem prawnym. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji, powołując argumenty przytoczone w zaskarżonej decyzji, wnosił o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Ponadto w świetle art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz.1270 z póź. zm.) zwanej dalej p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpatrując wniesioną skargę z punktu widzenia powyższych kryteriów uznać należy, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie, gdyż zarówno zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2006 r. oraz utrzymane nią w mocy decyzje [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. nie naruszają prawa. W opinii Sądu, poczynione przez organ zarówno I jak i II instancji ustalenia wynikają z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez ten organ ocena tego materiału w kontekście zastosowanych przepisów ustawy nie budzi zastrzeżeń. Zdaniem Sądu organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a.) oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.). Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w zaskarżonej decyzji stanowił art. 18 ust.1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. Z powołanych przepisów wynika, iż pozwolenie na broń cofa się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Sformułowanie art. 18 ust. 1 "cofa pozwolenie na broń" jest kategoryczne. Oznacza ono obowiązek cofnięcia pozwolenia w wypadku zaistnienia którejkolwiek z przesłanek przewidzianych art. 15 ust. 1 pkt 1-6. W przypadku skarżącego zaistniała przesłanka przewidziana w pkt 6 ust.1 art. 15 powołanej ustawy. A zatem w świetle cytowanych przepisów uzasadniona obawa użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego przez skarżącego posiadającego pozwolenie na broń wynikała właśnie z faktu przedstawienia skarżącemu przez Prokuraturę Okręgową we K. zarzutu popełnienia przestępstwa określonego w art. 18 § 3 k.k. w zw. a art. 272 k.k. Trafnie zatem organy Policji przyjęły, iż skarżący J.S. stojąc pod zarzutem popełnienia wskazanego przestępstwa, należy do katalogu osób o których mowa w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, albowiem skarżący wobec rodzaju naruszenia prawa, którego się dopuścił nie daje gwarancji, iż nie użyje broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Dopuścił się bowiem czynu godzącego bezpośrednio w ochronę porządku publicznego. Przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji jedynie przykładowo wymienia - jako okoliczność budzącą uzasadnioną obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego – prawomocne skazanie orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu oraz toczące się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Wskazuje na to użycie w tym przepisie sformułowania "w szczególności skazanym (...)". Zatem katalog sytuacji objętych dyspozycją tego przepisu jest otwarty (niewyczerpujący). Broń jest towarem szczególnie reglamentowanym, a dostęp do jej posiadania ograniczony jest przepisami ustawy o broni i amunicji. Zarówno od ubiegających się o wydanie pozwolenia jak i posiadaczy broni należy wymagać, aby poza spełnieniem wymogów formalnych swoją postawą dawali gwarancję, iż posiadanej broni nie będą wykorzystywać w sposób sprzeczny z bezpieczeństwem lub porządkiem publicznym. Zdaniem Sądu skarżący J. S. dopuszczając się opisywanego wyżej czynu, naruszając w sposób umyślny obowiązujący porządek prawny takiej gwarancji nie daje. Rację ma Komendant Główny Policji, iż od posiadaczy broni należy wymagać nieskazitelnej postawy, która przejawia się poszanowanie porządku prawnego. Bez wpływu na powyższe rozstrzygnięcie miała opinia Polskiego Związku Łowieckiego, który jak wynika z załączonej opinii nie posiadał informacji o toczącym się przeciwko skarżącemu postępowaniu karnym mającym ścisły związek z uzyskiwaniem przez inne osoby uprawnień do wykonywania myślistwa, a zatem pośrednio godzącego w zasady etyki łowieckiej. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.