II SA/Ke 328/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka (spr.),, Asesor WSA Jacek Kuza, Protokolant Referent stażysta Katarzyna Tuz, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 lutego 2007r. sprawy ze skargi B. i S. małżonków S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. orzeka że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz B. S. i S. S solidarnie kwotę 200 ( dwieście ) złotych tytułem kosztów postępowania sądowego. II SA/Ke 328/06 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta, po rozpatrzeniu wniosku K. i S. małż. S. oraz B. i S. małż. S., na podstawie art. 95 pkt 2, art. 96 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r o gospodarce nieruchomościami / Dz. U. z 2000 r. nr 46, poz. 543/ oraz § 7 i 10 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lutego 1998 r. w sprawie trybu dokonywania podziałów nieruchomości oraz sposobu sporządzania i rodzajów dokumentów wymaganych w tym postępowaniu (Dz. U. nr 25, poz. 130), zatwierdził projekt podziału nieruchomości położonej w K. przy ul. P. [...] i [...], oznaczonej w ewidencji gruntów w obrębie 014 jako działka nr 174, przedstawiony na mapie sytuacyjnej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego dnia [...] pod numerem [...], na działki: - nr 174/1 o powierzchni 0,0497 ha, - nr 174/2 o powierzchni 0,0758 ha, - nr 174/3 o powierzchni 0,5335 ha. Decyzja została opatrzona uwagą, że zgodnie z art. 130 § 4 kpa podlega wykonaniu przed upływem terminu do wniesienia odwołania, jako zgodna z żądaniem stron. Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w wyniku rozpatrzenia odwołania K. i S. małż. S. oraz pisma o cofnięcie tego odwołania, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa, uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i umorzyło postępowanie I-szej instancji. Na podstawie oświadczeń złożonych podczas rozprawy administracyjnej, organ odwoławczy przyjął, że S. S. - współwłaściciel działki nr 174 - nie miał woli dokonania jej podziału w sposób przedstawiony w projekcie, zatwierdzonym decyzją organu I-szej instancji. Kolegium podniosło, że stosownie do treści art. 199 kc, z wnioskiem o podział wspólnej nieruchomości mogą wystąpić jedynie wszyscy współwłaściciele, gdyż jest to czynność przekraczająca zwykły zarząd majątkiem wspólnym. Ponieważ w sprawie niniejszej wniosek taki złożył tylko jeden współwłaściciel - K. S., należało decyzję zatwierdzającą projekt podziału nieruchomości uchylić i postępowanie pierwszej instancji umorzyć. W wyniku rozpoznania skargi od tego rozstrzygnięcia wniesionej przez S. i B. małż. S., wyrokiem z dnia 6 czerwca 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego. W uzasadnieniu Wojewódzki Sąd Administracyjny podniósł, że w sprawie wyłaniają się dwie istotne kwestie nie wyjaśnione przez organ odwoławczy: czy odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta wniesiono z zachowaniem przewidzianego prawem terminu, a w przypadku odpowiedzi pozytywnej, czy istotnie wnioskodawcy cofnęli swoją zgodę na podział nieruchomości objętej ich współwłasnością. Sąd zwrócił przy tym uwagę na pisma K. i S. S. złożone w następujących datach: 3 września 2001 r., 14 września 2001 r. i 17 września 2001 r., w których oświadczają oni, że nie będą wnosili odwołania od decyzji o podziale ich nieruchomości ( pismo z 3 września 2001 r.), wnoszą odwołanie, lecz podpisane tylko przez S. S. ( pismo z 14 września 2001 r.), a następnie cofają wniesione odwołanie i wnoszą odwołanie od decyzji zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości ( oba pisma złożone 17 września 2001 r.). Odwołanie pochodzi z daty wcześniejszej, bo 8 września 2001 r., a cofnięcie odwołania jest datowane na 17 września 2001 r. Należy zatem ustalić, które z tych pism wpłynęło w dniu 17 września 2001 r. wcześniej, a tym samym, czy małżonkowie S. cofając odwołanie odnoszą go do tego z dnia 8 września 2001 r. z datą wpływu 17 września 2001 r. Jeżeli cofnięcie dotyczy tego właśnie odwołania i wniesionego wcześniej, to późniejsze odwołania złożone po dacie 17 września 2001 r., byłyby już złożone z uchybieniem terminu z art. 129 § 2 kpa. Wojewódzki Sąd Administracyjny przytoczył także treść art. 137 kpa i podniósł, że brak ustaleń w tym zakresie nie pozwala na stwierdzenie, czy rozpatrzenie odwołania było dopuszczalne, a tym samym czy przy wydaniu zaskarżonej decyzji nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Rozpatrując sprawę ponownie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...], na podstawie art. 138 § 2 kpa uchyliło zaskarżone rozstrzygnięcie Prezydenta Miasta z dnia [...]i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy ustalił, że w dacie złożenia wniosku K. i S. S. - z mocy postanowienia Sądu Rejonowego w K. z dnia 31 stycznia 2001 r., sygn. akt Ns 521/95 - byli jedynymi współwłaścicielami działki nr 174 na zasadzie małżeńskiej wspólności ustawowej. Dokonując analizy pism złożonych przez małżonków S. dnia 3 września 2001., 14 września 2001 r. i 17 września 2001 r. pod kątem wskazówek zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, Kolegium stwierdziło, że cofnięcie odwołania złożone dnia 17 września 2001 r. dotyczy zarówno odwołania wniesionego dnia 14 września 2001 r. jak i odwołania złożonego dnia 17 września 2001 r. Przemawia za tym późniejszy numer, z jakim zarejestrowano cofnięcie odwołania złożonego dnia 17 września 2001 r. w dzienniku wpływu korespondencji Wydziału Gospodarki Nieruchomościami i geodezji Urzędu Miasta. Ponieważ odwołania z dnia 14 września i 17 września są w swojej treści tożsame organ przyjął, że odwołanie złożone z późniejszą datą jest drugim egzemplarzem odwołania wcześniejszego. Dalej Samorządowe Kolegium Odwoławcze przytaczając treść art. 137 kpa doszło do przekonania, że pozostawienie w obrocie decyzji organu I-szej instancji zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości, naruszałoby prawo, a konkretnie art. 10 § 1 kpa. Dlatego nie można uwzględnić cofnięcia odwołania K. i S. małż. S. Jak wskazują bowiem dowody zgromadzone w sprawie, w postępowaniu pierwszoinstancyjnym nie brała udziału U. K., która po wydaniu decyzji przez organ I instancji, a przed rozpoznaniem sprawy przez organ odwoławczy nabyła prawo własności do części nieruchomości. Zdaniem organu, taka sytuacja uzasadnia uchylenie decyzji organu I-szej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia w tym celu, aby umożliwić wszystkim stronom wzięcie udziału w pierwszoinstancyjnym stadium tego postępowania. Zgodnie bowiem z art. 97 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, jeżeli nieruchomość jest przedmiotem współwłasności, podziału można dokonać na wniosek wszystkich współwłaścicieli, a przepis art. 199 Kodeksu cywilnego stosuje się odpowiednio. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ I instancji winien w pierwszej kolejności zbadać, czy istnieje między obecnymi współwłaścicielami zgoda co do woli podziału działki nr 174 w sposób przedstawiony na mapie stanowiącej integralną część decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...]. Kolejną kwestią wymagającą dowiedzenia w ponownym postępowaniu jest ustalenie, czy kwalifikację podziału stanowi stan faktyczny, o którym mowa w art. 95 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami w obecnym brzmieniu, różniącym się w treści od tegoż przepisu z daty wydania decyzji tj. z dnia [...], tzn. czy podział następuje celem wydzielenia działki budowlanej, jeżeli budynek został wzniesiony na tej działce przez samoistnego posiadacza w dobrej wierze. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wnieśli S. i B. małż. S., wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie przepisów: - art. 80 kpa - poprzez rozstrzygnięcie sprawy nie w oparciu o całokształt materiału dowodowego, ale o dowody dobrane w sposób wybiórczy, z całkowitym pominięciem dowodów odzwierciedlających ostateczny stan woli stron tj. małżonków S. i K. S., - art. 97 pkt 4 kpa - poprzez zaniechanie, obligatoryjnie nakazanego zawieszenia postępowania, - art. 137 kpa - poprzez prowadzenie postępowania pomimo skutecznego cofnięcia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta i braku przesłanek odmowy uwzględnienia cofnięcia odwołania, - art. 138 § 2 kpa - poprzez oparcie zaskarżonej decyzji na nieistniejących przesłankach dotyczących konieczności przeprowadzenia ponownego postępowania wyjaśniającego, - art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270) - poprzez nieuzasadnione rozszerzenie zakresu wskazań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie określonego w wyroku z dnia 6 czerwca 2005 r. co do zakresu dalszego postępowania. Autorzy skargi wskazali, że organ nie uwzględnił oświadczenia małż. S. o cofnięciu odwołania od decyzji, jak również wniesionej do NSA przez S. S. skargi na decyzję SKO z dnia [...], z żądaniem uchylenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, co zdaniem skarżących potwierdza jego faktyczną wolę podziału zgodnie z decyzją Prezydenta Miasta z dnia [...] oraz oświadczeń K. S. z dnia 28 listopada 2001 r. Zarzucili, że pomimo wskazania istotnej dla sprawy okoliczności, jaką jest sfałszowany podpis na jednym ze znajdujących się w aktach sprawy dokumencie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze, postanowieniem z dnia [...], odmówiło zawieszenia postępowania odwoławczego. Podnieśli także, że organ administracji powinien obligatoryjnie uznać cofnięcie odwołania za skuteczne i umorzyć postępowanie odwoławcze jako bezprzedmiotowe. Brak jest bowiem przesłanek pozwalających organowi administracji na nieuwzględnienie cofnięcia odwołania. Małż. S. wskazali, że wydając zaskarżoną decyzję organ II instancji, w części dotyczącej przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, bez uzasadnienia powołał konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części, podczas gdy akta sprawy zawierają wyczerpujący materiał dowodowy pozwalający na jednoznaczne załatwienie sprawy. Organ II instancji kreuje tym samym niedopuszczalną wykładnię co do konieczności przeprowadzania w każdym przypadku ponownego postępowania pierwszoinstancyjnego, gdy wystąpi nabycie praw właścicielskich w toku prowadzonego postępowania. Skarżący nadmienili, iż U. K. nabyła uprawnienia właścicielskie w drodze spadku z dniem śmierci swego ojca S. S. tj. [....], czyli po wydaniu decyzji, uchylonej przez WSA w Krakowie. Nie podzielili oni również "domniemania stanowiska" organu II instancji, że U. K. nabyła prawo do zmiany oświadczenia woli złożonego przez swojego poprzednika prawnego S. S. Zdolność do złożenia oświadczenia woli co do zgody na podział nieruchomości nie jest prawem majątkowym i na mocy treści art. 922 kodeksu cywilnego nie podlega dziedziczeniu. Ponadto w ocenie skarżących, uchylając zaskarżoną decyzję organ odwoławczy w sposób niedopuszczalny wykroczył poza ramy oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania, bowiem WSA w Krakowie wskazał wyłącznie na konieczność ustalenia kolejności wpływu określonych pism. W żadnej mierze natomiast nie poddał w wątpliwość braku zapewnienia U. K. co do czynnego udziału w toku postępowania administracyjnego prowadzonego w 2001 r. W odpowiedzi na skargę, organ II-giej instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm./, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sądowa kontrola legalności decyzji administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a rozstrzygając o zasadności skargi sąd nie jest związany jej zarzutami ani wnioskami oraz powołaną podstawą prawną /art.134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. /, zwanej dalej p.p.s.a. Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonej decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny dopatrzył się naruszenia przez organ odwoławczy przepisów prawa materialnego i procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, co skutkuje koniecznością uchylenia decyzji, będącej przedmiotem skargi / art. 145 § 1 pkt 1a i c p.p.s.a/. Jak wynika z uzasadnienia rozstrzygnięcia organu odwoławczego, uznał on - realizując wytyczne zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 6 czerwca 2005 r. - iż skarżący cofnęli odwołanie złożone od decyzji Prezydenta Miasta zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości będącej ich współwłasnością. Skuteczność tej czynności została następnie oceniona przez pryzmat art. 137 kpa, zgodnie z którym organ odwoławczy nie uwzględni cofnięcia odwołania, jeżeli prowadziłoby to do utrzymania w mocy decyzji naruszającej prawo lub interes społeczny. Prawidłowe jest przy tym ustalenie organu dotyczące oceny i nadania znaczenia prawnego pismu K. i S. małżonków S., sporządzonemu i złożonemu dnia 17 września 2001 r. (k. 17). Wojewódzki Sąd Administracyjny popiera w całości stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego, iż zawarte w tym piśmie oświadczenie o cofnięciu odwołania, dotyczy niewątpliwie odwołania złożonego wprawdzie w tej samej dacie, ale sporządzonego wcześniej, bo 8 września 2001 r. ( k. 32). Wskazać jednakże należy, że cofnięcie środka zaskarżenia jest aktem woli strony wyrażonym poprzez dokonanie określonej czynności procesowej. Tak jak każde oświadczenie woli o charakterze procesowym, może ono zostać odwołane, a w przypadku odwołania oświadczenia o cofnięciu odwołania, taki akt woli strona może złożyć aż do chwili wprowadzeniu do obrotu decyzji organu II-giej instancji. Jak wynika z treści protokołu rozprawy administracyjnej odbytej w dniu 20 listopada 2001 r., wolą S. S. było podzielenie przedmiotowej nieruchomości po równo między wszystkie dzieci (k-57, 57 v). Stwierdził nawet, że "wniosek do podpisu podsunął mu syn S. S. nie informując, w jakim celu to czyni". Z wypowiedzi tej, a także ze stanowiska jakie prezentował na rozprawie dnia 20 listopada 2001 r. pełnomocnik skarżącego S. S., kwestionujący decyzję zatwierdzającą podział działki nr 174, należy wywnioskować, że w istocie S. S. dążył do merytorycznego rozpoznania sprawy przez organ II instancji, a więc wprawdzie nie wprost, ale w sposób dorozumiany odwołał wcześniejsze oświadczenie o cofnięciu złożonego środka zaskarżenia od decyzji zatwierdzającej projekt podziału. Tym samym, nie można podzielić argumentów zawartych w skardze, dotyczących skutecznego cofnięcia odwołania przez B. i S. małżonków S. i "obligatoryjnym" umorzeniu postępowania odwoławczego. W ocenie Sądu, sprawa winna być przez organ odwoławczy rozpatrzona w trybie instancyjnym - nie ze względu na wystąpienie przesłanki z art. 137 kpa, lecz z uwagi na skuteczne odwołanie przez S. S. jego oświadczenia z dnia 17 września 2001 r. o cofnięciu środka odwoławczego od decyzji organu I instancji. Podejmując zaskarżone rozstrzygnięcie organ odwoławczy zauważył wprawdzie zmieniony w dacie własnego orzekania stan faktyczny i prawny w sprawie, jednak fakt ten nie znalazł odzwierciedlenia w decyzji. Nie ulega bowiem wątpliwości, że wniosek inicjujący postępowanie pochodzący od K. i S. małżonków S., dotyczył zatwierdzenia podziału geodezyjnego działki oznaczonej numerem ewidencyjnym 174, w "celu zniesienia współwłasności" ( k. 6 akt administracyjnych). Bezspornym jest także, że w tej dacie jak i w chwili orzekania przez Prezydenta Miasta, K. i S. małżonkowie S. byli jedynymi współwłaścicielami tej nieruchomości na zasadach małżeńskiej wspólności ustawowej. Podstawą prawną podziału zarówno wówczas, gdy orzekał organ I-szej jak i II-giej instancji był przepis art. 95 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami ( Dz.U. 04.161.2603 ze zm.) i to mimo zmiany w międzyczasie jego treści. W dacie wydania zaskarżonej decyzji powołany przepis stanowił, że niezależnie od ustaleń planu miejscowego podział nieruchomości może nastąpić w celu: 1) zniesienia współwłasności nieruchomości zabudowanej co najmniej dwoma budynkami, wzniesionymi na podstawie pozwolenia na budowę, jeżeli podział ma polegać na wydzieleniu dla poszczególnych współwłaścicieli, wskazanych we wspólnym wniosku, budynków wraz z działkami gruntu niezbędnymi do prawidłowego korzystania z tych budynków; 2) wydzielenia działki budowlanej, jeżeli budynek został wzniesiony na tej działce przez samoistnego posiadacza w dobrej wierze; 3) wydzielenia części nieruchomości, której własność lub użytkowanie wieczyste zostały nabyte z mocy prawa; 4) realizacji roszczeń do części nieruchomości, wynikających z przepisów niniejszej ustawy lub z odrębnych ustaw; 5) realizacji przepisów dotyczących przekształceń własnościowych albo likwidacji przedsiębiorstw państwowych lub samorządowych; 6) wydzielenia części nieruchomości objętej decyzją o ustaleniu lokalizacji drogi krajowej; 7) wydzielenia działki budowlanej; 8) wydzielenia działek gruntu na terenach zamkniętych. Bez względu na to, który z wymienionych wyżej przypadków przyjmie się jako podstawę rozpatrzenia wniosku złożonego przez małżonków S., nie może być wątpliwości co do tego, że przepis art. 95 jako "nieruchomość" rozumie jednostkę powierzchniową podziału kraju utworzoną dla celów ewidencji gruntów i budynków czyli tzw. działkę ewidencyjną. Nie chodzi tu o podział prawny tj. przeniesienie przez dotychczasowego właściciela prawa własności części swojej nieruchomości na rzecz innej osoby lecz o podział ewidencyjny (geodezyjny), polegający na wydzieleniu z dotychczas istniejącej i oznaczonej konkretnym numerem, jednej działki ewidencyjnej - nowo utworzonych dwóch lub więcej działek ewidencyjnych, po dokonaniu pomiarów i nadaniu im nowego oznaczenia wraz z powierzchnią. W realiach sprawy będącej przedmiotem osądu oznacza to, że aby merytorycznie można było rozpoznać wniosek S. i K. małżonków S. o zatwierdzenie projektu podziału nieruchomości czyli działki ewidencyjnej nr 174, działka ta w tym właśnie znaczeniu ewidencyjnym musiałaby nadal istnieć jako przedmiot postępowania administracyjnego. Tymczasem, jak wynika z niekwestionowanego stanu faktycznego, potwierdzonego zgromadzonymi w sprawie dowodami w postaci wypisów z aktów notarialnych oraz odpisów z ksiąg wieczystych KW nr [...] i [...] prowadzonych w Sądzie Rejonowym w K., właścicielami działek powstałych w wyniku realizacji decyzji Prezydenta Miasta o zatwierdzeniu podziału działki nr 174, są aktualnie: co do działki nr 174/2 - S. i B. małż. S. na zasadach małżeńskiej wspólności ustawowej, działki 174/1 - U. K. i działki 174/3 - S. i B. małż. S. na zasadach małżeńskiej wspólności ustawowej do 1/3 części oraz U. K. do 2/3 części. Obrót prawny wydzielonymi z działki nr 174 nieruchomościami doprowadził zatem do sytuacji, w której przedmiot postępowania określony we wniosku przestał istnieć, co stało się wskutek wykonania decyzji o zatwierdzeniu projektu podziału nieruchomości, zanim stała się ona ostateczna. Okoliczność, czy zastosowanie przez organ I-szej instancji przepisu art. 130 § 4 kpa było prawidłowe czy też nie, pozostaje aktualnie bez znaczenia dla rozpoznania niniejszej sprawy, albowiem doniosłość prawną ma skutek tej czynności w postaci rozporządzenia poszczególnymi częściami działki nr 174 i zmiana ich właścicieli. Nie ma zatem mowy o "współwłaścicielach" nieruchomości objętej wnioskiem małżonków S., jak stwierdza Kolegium w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, albowiem nieruchomość ta już nie istnieje zarówno w znaczeniu prawnym jak i ewidencyjnym. Konsekwencją błędnej interpretacji przez organ odwoławczy przepisu art. 95 ustawy o gospodarce nieruchomościami, polegającej na przyjęciu, że w sprawie istnieje nadal nieruchomość objęta wnioskiem, było wadliwe zastosowanie art. 138 § 2 kpa. Nakazuje on uchylić zaskarżoną odwołaniem decyzję i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I-szej instancji tylko wtedy, gdy jej rozstrzygnięcie wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. W niniejszej sprawie konieczność taka nie zachodziła, gdyż przeprowadzenie ponownego postępowania w celu zbadania, czy istnieje między współwłaścicielami zgoda co do woli podziału działki nr 174 - z przyczyn o jakich mowa wyżej - jest oczywiście bezprzedmiotowe. Skoro przedmiot postępowania administracyjnego odpadł, nie można także mówić o naruszeniu art. 10 § 1 kpa poprzez fakt, że U. K. nie brała udziału w postępowaniu przed organem I-szej instancji. W stanie faktycznym sprawy rodzącym przedstawioną wyżej ocenę prawną, okoliczność ta nie ma żadnego wpływu na jej wynik, a tym samym nie może naruszać praw strony, których realizacja wyraża się między innymi w dyspozycji powołanego wyżej przepisu art. 10 § 1 kpa. Reasumując, ponieważ naruszenie przez organ odwoławczy przepisu prawa materialnego, a to art. 95 ustawy o gospodarce nieruchomościami, oraz prawa procesowego, czyli art. 138 § 2 kpa, miało istotny wpływ na wynik sprawy, zachodzi konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1a i c p.p.s.a. Na mocy art.152 p.p.s.a. wstrzymano wykonanie zaskarżonej decyzji, a o kosztach orzeczono zgodnie z art. 200 tej ustawy. Rozpatrując sprawę ponownie, organ odwoławczy wyda stosowne rozstrzygnięcie mając na uwadze poczynione wyżej uwagi, a w szczególności zmianę stanu faktycznego powodującą bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego wszczętego wnioskiem małżonków S., a dotyczącego zatwierdzenia projektu podziału działki oznaczonej numerem ewidencyjnym 174.