II SA/Wa 2085/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras, Asesor WSA Przemysław Szustakiewicz, Protokolant Monika Michnik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lutego 2007 r. sprawy ze skargi B. L. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchylenia ostatecznej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2004 r. odmawiającej przyznania prawa do zasiłku przedemerytalnego od dnia 1 września 2001 r. 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji; 2. stwierdza nieważność postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania z urzędu decyzji; 3. uchyla decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...]; 4. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości; 5. zasądza od Ministra Pracy i Polityki Społecznej na rzecz skarżącego B. L. kwotę 114 zł (słownie: sto czternaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Postanowieniem z dnia [...] maja 2006 r. nr [...] Wojewoda [...], na podstawie art. 145a, art. 147, art. 149 § 1 oraz art. 150 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej również kpa, wznowił, na wniosek B. L. z dnia 4 kwietnia 2006 r., postępowanie zakończone decyzją ostateczną Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2004 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Starosty Powiatu W. z dnia [...] kwietnia 2004 r. znak [...] o odmowie przyznania B. L. prawa do zasiłku przedemerytalnego od dnia 1 września 2001 r. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał m.in., że Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 30 marca 2005 r. sygn. akt K 19/02 orzekł, że art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 2001 r. o zmianie ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa, ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, ustawy o zakazie stosowania wyrobów zawierających azbest, ustawy o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego oraz o ułatwianiu zatrudnienia absolwentów szkół (Dz. U. Nr 154, poz. 1793) jest niezgodny z art. 2 Konstytucji RP. Stwierdził, iż w związku z tym, że Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności z Konstytucją aktu normatywnego, na podstawie którego wydana została decyzja ostateczna, isnieją przesłanki do wznowienia postępowania. Decyzją z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...], Wojewoda [...], na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 i art. 145a Kodeksu postępowania administracyjnego, odmówił uchylenia wskazanej wyżej decyzji ostatecznej z dnia [...] lipca 2004 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania B. L. prawa do zasiłku przedemerytalnego od dnia 1 września 2001 r. W uzasadnieniu organ podał, że B. L. zgłosił się do Powiatowego Urzędu Pracy w W. Oddział w G. celem rejestracji w charakterze osoby bezrobotnej w dniu 11 lipca 2002 r. Udokumentował staż pracy wynoszący 33 lata, 10 miesięcy oraz 6 dni i decyzją z dnia [...] lipca 2002 r. uznany został za osobę bezrobotną z dniem 11 lipca 2002 r., z prawem do zasiłku od dnia 19 lipca 2002 r. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2002 r. B. L. został pozbawiony statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku z dniem 1 sierpnia 2002 r. z powodu podjęcia zatrudnienia. Pismem z dnia 20 listopada 2003 r. B. L. wniósł o przyznanie zasiłku przedemerytalnego. Po okresie pozostawania w zatrudnieniu od 1 sierpnia 2002 r. do dnia 10 lutego 2004 r. B. L. w dniu 11 lutego 2004 r. ponownie zgłosił się do PUP celem zarejestrowania w charakterze osoby bezrobotnej. Udokumentował łączny okres uprawniający do zasiłku wynoszący 35 lat, 4 miesiące oraz 16 dni. Decyzją z dnia [...] lutego 2004 r. uznany został za osobę bezrobotną od dnia zgłoszenia, z prawem do zasiłku od dnia 19 lutego 2004 r. Pismem z dnia 13 lutego 2004 r. B. L. ponownie wystąpił o rozpatrzenie jego wniosku z dnia 20 listopada 2003 r. o przyznanie zasiłku przedemerytalnego. Organ I instancji, po rozpatrzeniu przedmiotowego wniosku, decyzją z dnia [...] kwietnia 2004 r. odmówił przyznania B. L. prawa do zasiłku przedemerytalnego od dnia 1 września 2001 r., powołując się na przepis art. 37j ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2001 r. Nr 6, poz. 56 ze zm.) w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 20 grudnia 2002 r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz ustawy o systemie oświaty (Dz. U. z 2003 r. Nr 6, poz. 65). Organ podał, że w czasie złożenia wniosku B. L. nie posiadał statusu osoby bezrobotnej, a zatem wniosek jego nie został wówczas rozpatrzony. Wniosek ten rozpatrzono po zarejestrowaniu w charakterze osoby bezrobotnej. Organ ustalił, że B. L. w okresie od 2 września 1968 r. do dnia 6 lipca 2002 r. był przez cały czas osobą zatrudnioną, w związku z czym, zgodnie z ustawą o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, nie mógł uzyskać statusu osoby bezrobotnej. Organ wskazał też, że rejestracja w charakterze osoby bezrobotnej miała miejsce w dniu 11 lipca 2002 r., podczas, gdy przepisy ustawy z dnia 20 grudnia 2001 r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz ustawy o systemie oświaty (Dz. U. z 2003 r. Nr 6, poz. 65), stanowią w art. 3 ust. 1, że prawo do zasiłku przedemerytalnego na zasadach określonych w przepisach ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu z dnia 14 grudnia 1994 r., w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2001 r., przysługuje bezrobotnym, którzy do dnia 12 stycznia 2002 r. spełniali warunki do jego nabycia. B. L. nie posiadał statusu osoby bezrobotnej. Nie mógł mu więc zostać przyznany zasiłek przedemerytalny. Wojewoda [...] podał także w uzasadnieniu decyzji, że w dniu 5 maja 2005 r. do Powiatowego Urzędu Pracy w W. wpłynął wniosek B. L. o przyznanie zasiłku przedemerytalnego, na zasadach obowiązujących przed 31 grudnia 2001 r., w związku z orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 marca 2005 r. sygn. akt K 19/02, który ogłoszony został w dniu 12 kwietnia 2005 r. (Dz. U. Nr 59, poz. 517). Następnie, B. L. w dniu 4 kwietnia 2006 r. wniósł do Powiatowego Urzędu Pracy w W. Oddział w G. wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego w przedmiocie przyznania zasiłku przedemerytalnego, na podstawie art. 145 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.). W uzasadnieniu wniosku powołał się na m.in. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 marca 2005 r. sygn. akt K 19/02 oraz nowelizację ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy z dnia 28 lipca 2005 r. Do wniosku załączył oświadczenie byłego pracownika PUP wskazujące powody, dla których B. L. nie zarejestrował się jako osoba bezrobotna w 2001 r. Wojewoda [...] wskazał, że ten wniosek został mu przekazany przez PUP. W uzasadnieniu decyzji odmawiającej uchylenia decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2004 r. nr [...] organ podał, że wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 marca 2005 r. sygn. akt K 19/02 orzeczono o niezgodności artykułu 11 ust. 2 ustawy z 17 grudnia 2001 r. o zmianie ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa, ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy, ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, ustawy o zakazie stosowania wyrobów zawierających azbest, ustawy o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego oraz ustawy o ułatwieniu zatrudnienia absolwentom szkół (Dz. U. Nr 154, poz. 1793) w części, w jakiej zawiera zwrot: "zarejestrowały się w powiatowym urzędzie pracy i", wyłączający nabycie prawa do świadczenia na dotychczasowych zasadach przez osoby, które przed dniem wejścia w życie tej ustawy spełniły warunki do nabycia prawa do świadczenia przedemerytalnego, lecz nie zarejestrowały się w powiatowym urzędzie pracy, jest niezgodny z art. 2 Konstytucji. W wyniku powołanego wyżej wyroku Trybunału Konstytucyjnego, ustawą z dnia 28 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 164, poz. 1366), wprowadzono zmiany do ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Organ wskazał, że zgodnie z art. 150a ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.), prawo do zasiłku przedemerytalnego albo świadczenia przedemerytalnego na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2001 r., przysługuje osobie, która do dnia 12 stycznia 2002 r. spełniała warunki do jego nabycia, z zastrzeżeniem ust. 2. Stwierdził, że z przepisu tego wynika, iż mimo niedokonania rejestracji w powiatowym urzędzie pracy do dnia 12 stycznia 2002 r. należało spełniać warunki do uzyskania statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku. Przepis ten dotyczy więc grupy osób, które w omawianym okresie nie dokonały rejestracji w urzędzie pracy, ale też nie pozostawały w zatrudnieniu. Natomiast przepisy określające materialnoprawne przesłanki do nabycia zasiłku przedemerytalnego nie zostały przez Trybunał Konstytucyjny zakwestionowane. Organ wskazał, że przesłanki wymienione w art. 37j ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (t.j. Dz. U. z 2001 r. Nr 6, poz. 56 ze zm.), muszą być spełnione łącznie. W związku z tym, że B. L. w okresie do dnia 12 stycznia 2002 r. pozostawał nieprzerwanie w zatrudnieniu i nie spełniał warunków do uzyskania statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku organ stwierdził, że brak jest podstaw prawnych do uchylenia decyzji ostatecznej Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2004 r. nr [...]. Organ pouczył B. L., że decyzja jest ostateczna w administracyjnym toku postępowania i może być zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, za pośrednictwem Delegatury [...] Urzędu Wojewódzkiego Oddziału Zamiejscowego Wydziału Polityki Społecznej, w terminie 30 dni od daty doręczenia. B. L., zgodnie z pouczeniem, w terminie w nim określonym, pismem z dnia 17 lipca 2006 r., skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, za pośrednictwem Wojewody [...], zaskarżył wymienioną wyżej decyzję z dnia [...] czerwca 2006 r. Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...], na podstawie art. 113 § 1 i § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, sprostował z urzędu wymienioną wyżej decyzję z dnia [...] czerwca 2006 r. w ten sposób, że na stronie szóstej w wierszu dwudziestym zamiast pouczenia "decyzja jest ostateczna w administracyjnym toku postępowania i może być zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, za pośrednictwem Delegatury [...] Urzędu Wojewódzkiego Oddziału Zamiejscowego Wydziału Polityki Społecznej, ul. [...], [...] W., w terminie 30 dni od daty doręczenia" wpisał pouczenie "Na niniejszą decyzję służy odwołanie do Ministra Pracy i Polityki Społecznej, za moim pośrednictwem, w terminie 14 dni od daty doręczenia decyzji". W uzasadnieniu wskazano, że błędne pouczenie stanowi oczywistą omyłkę, która podlegała sprostowaniu na podstawie art. 113 § 1 kpa. Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją z dnia [...] września 2006 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...]. W uzasadnieniu podał m.in., że Wojewoda [...] po sprostowaniu omyłki dotyczącej pouczenia, co do sposobu zaskarżenia decyzji uznał pismo strony skierowane do WSA we Wrocławiu za odwołanie od decyzji. Minister Pracy i Polityki Społecznej rozpoznał odwołanie strony, jako wniesione w przypisanym terminie. Jednocześnie stwierdził, że decyzja Wojewody [...] jest prawidłowa, bowiem pozostawanie przez stronę w stosunku zatrudnienia do dnia 12 stycznia 2002 r. stanowi przeszkodę w nabyciu prawa do zasiłku przedemerytalnego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na wymienioną wyżej decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej B. L. wskazał, że nie uwzględnia ona, iż w celu uzyskania zasiłku przedemerytalnego stawił się we właściwym Urzędzie Pracy już we wrześniu 2001 r., ale jego sprawa nie została zakończona wydaniem decyzji. W sprawie o przyznanie zasiłku przedemerytalnego nie przeprowadzono dowodu z zeznań świadków. Zarzucił, że organy administracji publicznej nie uwzględniły, że po 31 sierpnia 2001 r. zmuszony był do podjęcia zatrudnienia, aby zapewnić niezbędne środki do życia dla siebie i trojga dzieci. Powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 marca 2005 r. sygn. akt K 19/02 wskazał, że od 31 sierpnia 2001 r. podejmował starania o przyznanie zasiłku przedemerytalnego i w tym dniu spełniał wszystkie warunki do uzyskania zasiłku, tj. posiadał wymagany prawem staż pracy oraz został zwolniony w związku z likwidacją zakładu pracy. Podał, że nie posiadał wyłącznie odpowiedniego świadectwa pracy. Powołał się na wyrok Sądu Rejonowego w W. Wydział [...] z dnia [...] sierpnia 2003 r. sygn. akt [...], którym sprostowano świadectwo pracy z dnia 31 sierpnia 2001 r. Stwierdził, że odmowa przyznania prawa do zasiłku przedemerytalnego na dotychczasowych zasadach narusza zasadę ochrony praw nabytych in abstracto oraz nakazu dochowania odpowiedniej vacatio legis wynikające z art. 2 Konstytucji RP. Minister Pracy i Polityki Społecznej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, powołując się na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd, stosownie do art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Analizując sprawę pod tym kątem Sąd stwierdził, że skarga jest zasadna. Jej uwzględnienie następuje jednakże z powodów innych, niż podał skarżący. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową, stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną. Postępowanie to prowadzone jest zgodnie z regułami ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej również kpa. Zgodnie z art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, każda ze stron ma prawo do zaskarżenia orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji. Wyjątki od tej zasady oraz tryb zaskarżania określa ustawa. W postępowaniu administracyjnym, w którym zasada dwuinstancyjności postępowania, jest jedną z podstawowych zasad, od decyzji wydanej przez organ I instancji, w tym również w sprawie wznowienia postępowania, stronie służy prawo odwołania. Zgodnie z art. 128 kpa, odwołanie nie wymaga szczegółowego uzasadnienia. Wystarczy, jeżeli z odwołania wynika, że strona nie jest zadowolona z wydanej decyzji. Przepisy szczególne mogą ustalać inne wymogi co do treści odwołania. Odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję (art. 129 § 1 kpa), w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie (§ 2). Stosownie zaś do art. 127 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, właściwy do rozpatrzenia odwołania jest organ administracji publicznej wyższego stopnia, chyba że ustawa przewiduje inny organ odwoławczy. W przedmiotowej sprawie, Wojewoda [...], rozpatrujący w I instancji wniosek B. L. o wznowienie postępowania administracyjnego, w decyzji z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...] o odmowie uchylenia swojej decyzji ostatecznej z dnia [...] lipca 2004 r. w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłku przedemerytalnego, pouczył skarżącego o prawie zaskarżenia jej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia. Stronie przysługiwało zaś, zgodnie z przepisami kpa, prawo odwołania od tej decyzji do organu wyższego stopnia. Skarżący, zgodnie z pouczeniem, w terminie w nim określonym, zaskarżył decyzję organu I instancji, za pośrednictwem Wojewody [...], do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. W świetle przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, środek zaskarżenia skierowany przez B. L. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, choć złożony został przez stronę zgodnie z pouczeniem, nie mógł zostać uznany za odwołanie od decyzji Wojewody [...]. Nie był bowiem skierowany do organu administracji publicznej, ale do sądu administracyjnego. Potraktowanie przez Ministra Pracy i Polityki Społecznej skargi do sądu administracyjnego, jako odwołania od decyzji Wojewody [...], i rozpoznanie sprawy w drugiej instancji, pomimo faktycznego braku tego środka zaskarżenia, uznać należy za rażące naruszenie prawa, tj. art. 156 § 1 pkt 2 kpa. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2006 r. o sprostowaniu decyzji z dnia [...] czerwca 2006 r. w zakresie pouczenia, na które powołał się Minister Pracy i Polityki Społecznej, również wydane zostało z rażącym naruszeniem prawa, tj. art. 113 kpa, co skutkować musiało stwierdzeniem jego nieważności (art. 156 § 1 pkt 2 kpa). Powołany, jako podstawa prawna tego postanowienia art. 113 § 1 kpa, uprawnia organ administracji publicznej do sprostowania z urzędu lub na żądanie strony, wyłącznie błędów pisarskich, rachunkowych lub innych oczywistych omyłek w wydanej decyzji. Błędne pouczenie strony nie stanowi ani błędu pisarskiego, ani rachunkowego, nie jest też oczywistą omyłką. Sprostowanie dotyczące mylnego pouczenia co do zasad i trybu zaskarżenia decyzji może być dokonane wyłącznie na podstawie art. 111 kpa i tylko na wniosek strony złożony w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji. Kodeks postępowania administracyjnego nie przewiduje możliwości dokonania tego rodzaju sprostowania z urzędu. Stwierdzić należy przy tym, że tylko wówczas strona, która wniosła żądanie sprostowania wadliwego pouczenia, równocześnie jednak stosując się do jego pierwotnej treści ("czyniąc to z ostrożności procesowej"), nie ponosi żadnych negatywnych konsekwencji procesowych z mocy przepisu art. 112 (Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz str. 537 pkt 10, Wydawnictwo C.H. Beck Warszawa 2006, wydanie 8). W przedmiotowej sprawie brak było podstaw do wyprowadzenia przez Ministra Pracy i Polityki Społecznej skutku określonego w art. 112 kpa. Sąd stwierdza jednocześnie, że rozpoznający sprawę w I instancji Wojewoda [...] nie zbadał, czy żądanie wznowienia postępowania wniesione zostało z zachowaniem ustawowego terminu określonego w art. 145a § 2 kpa, czym naruszył wymieniony przepis. Stwierdzając uchybienie terminu organ wydaje decyzję o odmowie wznowienia postępowania administracyjnego (art. 149 § 3 kpa). W aktach postępowania administracyjnego znajduje się kopia wniosku B. L. z dnia 5 maja 2005 r. skierowana do Powiatowego Urzędu Pracy w G., w której skarżący wnosząc o przyznanie zasiłku przedemerytalnego odwołuje się do orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego sygn. akt K 19/02, ogłoszonego w dniu 12 kwietnia 2005 r. (Dz. U. Nr 59, poz. 517). Wniosek ten przekazany został Wojewodzie [...] pismem z dnia 19 maja 2005 r. Organ wskazał wprawdzie w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...], że B. L. złożył do PUP w dniu 5 maja 2005 r. wniosek o przyznanie zasiłku przedemerytalnego w związku z ogłoszeniem wyroku Trybunału Konstytucyjnego, ale z treści wymienionej wyżej decyzji jednoznacznie wynika, że wydana została ona po rozpoznaniu wniosku skarżącego o wznowienie postępowania z dnia 30 marca 2006 r. Organ administracji publicznej nie dopełnił obowiązku wynikającego z art. 9 Kodeksu postępowania administracyjnego, wyrażającego zasadę informowania stron i uczestników postępowania o okolicznościach faktycznych i prawnych mających wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków. Wojewoda [...], po otrzymaniu wniosku z dnia 5 maja 2005 r., powinien był, ze względu na treść tego wniosku, udzielić B. L. odpowiednich wyjaśnień dotyczących ewentualnego dalszego trybu postępowania w sprawie zasiłku przedemerytalnego i wezwać go, w trybie art. 64 § 2 kpa, do wskazania, czy wniosek, o którym mowa wyżej należy potraktować jako skargę o wznowienie postępowania administracyjnego na podstawie art. 145a kpa, informując jednocześnie stronę, że w przypadku potwierdzenia, wniosek uznany zostanie za złożony z zachowaniem ustawowego terminu. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt. 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w pkt. 1 i pkt. 2 wyroku. O uchyleniu decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...], Sąd orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c powołanej ustawy. Na podstawie art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. O kosztach Sąd orzekł, na podstawie art. 200, art. 205 § 2 oraz art. 209 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z art. 205 § 1 tej ustawy, do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście zalicza się m.in. poniesione przez stronę koszty przejazdów do sądu.