VI SA/Wa 2105/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Bosakirska (spr.) Asesor WSA Piotr Borowiecki Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lutego 2007 r. sprawy ze skargi T. F. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2006 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji oddala skargę Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2006 r. nakładającą na T. F. karę pieniężną 8000,00 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji. Do jej wydania doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Dnia [...] maja 2004 r., na drodze krajowej nr [...], w P. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego poddał kontroli drogowej samochód marki [...] nr rej. [...], będący własnością T. F. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "T.". W trakcie kontroli T. F. oświadczył, że jako właściciel w/w firmy wykonuje usługę transportową, przewóz cegieł, na rzecz firmy "A." Sp. J. Stwierdzono brak licencji na wykonywanie krajowego transportu rzeczy oraz brak zamontowanego w pojeździe urządzenia kontrolno - pomiarowego. Kierujący T.F. okazał wniosek o udzielenie licencji na wykonywanie transportu drogowego z dnia [...] marca 2004 r., polisę ubezpieczenia OC, dokumenty kierowcy, fakturę za paliwo. Podpisał protokół kontroli bez uwag. W dniu [...] maja 2004 r. T. F. nadesłał wyjaśnienia do protokołu kontroli z dnia [...] maja 2004 r., w których podniósł, iż wniosek o wydanie licencji złożył w dniu [...] marca 2004 r. lecz do dnia kontroli jej nie otrzymał z powodu błędnych zapisów w dowodzie rejestracyjnym jednego z pojazdów. Odnosząc się do braku tachografu wskazał, że nie udało mu się znaleźć firmy, która podjęłaby się jego natychmiastowego zamontowania. Na montaż tachografu zapisany był na dzień [...] maja 2004 r. Ponadto wskazał, na liczne opłaty, które musi ponosić w związku z prowadzoną działalnością. Do pisma dołączył Licencje Nr [...] na wykonywanie transportu drogowego rzeczy, udzieloną w dniu [...] maja 2004 r., wniosek o udzielenie licencji złożony w dniu [...] marca 2004 r. i oświadczenie właściciela serwisu "T" F.H.U. Decyzją z dnia [...] czerwca 2004 r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego na podstawie art. 92 ust. 1 pkt. 2, art. 92 ust. 4 ustawy dnia 6 września 2001 r., o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1371 ze zm., dalej zwana utd) oraz lp. 1.1.1., lp. 1.11.7 załącznika do powyższej ustawy nałożył na T. F. karę pieniężną w wysokości 8.000,00 zł. za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji, z wyłączeniem taksówek oraz karę 3.000,00 zł za brak zainstalowanego w pojeździe przyrządu kontrolnego - pomiarowego. Po rozpoznaniu odwołania T. F., Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] grudnia 2005 r. Nr [...]uchylił w/w decyzję [...] Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2004 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. W trakcie ponownego postępowania dowodowego przed organem I instancji strona skarżąca złożyła szereg dokumentów, w tym fakturę VAT z dnia [...] maja 2004 r. potwierdzającą fakt dokonania usługi transportowej na rzecz firmy "A." Sp. J., zlecenie transportowe firmy "A." Sp. J. z dnia [...] kwietnia 2004 r. oraz dokumenty potwierdzające dokonanie zgłoszenia prowadzonej działalności do stosownej ewidencji, z których wynika, iż strona prowadzi działalność gospodarczą od [...] sierpnia 1990 r. Po ponownym rozpoznaniu sprawy [...] Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] czerwca 2006 r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 104 kpa oraz art.5, art.87 ust. 1, art. 92 ust. 1, art. 103 ust. 3, i ust.3a ustawy o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2004 r., nr 204, poz. 2088 ze zm.), art. 5 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2005 r. Nr 180, poz. 1497) oraz lp. 1.1.1. załącznika do ustawy o transporcie drogowym, nałożył na T. F. karę pieniężną w wysokości 8.000,00 zł. za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji, z wyłączeniem taksówek. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż ustalił na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, że w momencie kontroli w dniu [...] maja 2004 r. przedsiębiorca świadczył usługę transportową bez posiadania uprawniającej go do tego licencji. Podniósł, że bez znaczenia jest w zaistniałym stanie faktycznym, iż wniosek o wydanie licencji przedsiębiorca złożył w dniu [...] marca 2004 r., skoro licencję uzyskał dopiero w dniu [...] maja 2004 r., a więc po dniu, w którym dokonano kontroli należącego do niego pojazdu. Organ wskazał, cytując przepisy art. 103 ust. 3 i ust.3a ustawy o transporcie drogowym, iż przedsiębiorcy byli zobowiązani do dnia uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej uzyskać licencję na wykonywanie transportu drogowego przewozu rzeczy pod rygorem wygaśnięcia dotychczasowych uprawnień, a wystąpić o nią należało w terminie 2 lat od wejścia w życie ustawy. Wykonywanie transportu drogowego bez licencji skutkuje nałożeniem kary w wysokości 8000,00zł. Od tej decyzji odwołał się T. F. wnosząc o jej uchylenie, zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania oraz wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zarzucił organowi naruszenie art. 103 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym. Wskazał, że o licencję wystąpił w dniu [...] marca 2004 r., a więc przed wejściem Polski do UE. Samą licencję otrzymał w dniu [...] maja 2004 r., dzień po dokonaniu kontroli. Zgodnie jednak z art. 103 pkt. 5 powołanej ustawy jako przedsiębiorca miał prawo prowadzić działalność na dotychczasowych warunkach, po wejściu Polski do UE, jeżeli złożył w stosownym terminie wniosek o wydanie licencji i jest w okresie oczekiwania na jej wydanie. Podniósł, iż organ bez jakiejkolwiek legitymacji ustawowej nałożył karę pieniężną w trybie nieznanym wiążącym ustawom. Zgodnie bowiem z ogólna zasadą prawa administracyjnego organ orzeka w oparciu o stan faktyczny i prawny istniejący w chwili orzekania, zaś rozstrzygnięcie zapadło dwa lata po zdarzeniu i opiera się na nieaktualnych ustaleniach faktycznych. Zarzucił także naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów. Główny Inspektor Transportu Drogowego zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2006r. nr [...] utrzymał w całości w mocy decyzję organu I instancji. Jako podstawę prawną decyzji wskazał art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art.5, art.92 ust.1, art. 87 ust. 4 oraz lp. 1.1.1. załącznika ustawy o transporcie drogowym. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia przytoczył treść przepisów dotyczących udzielania licencji na transport drogowy oraz kar pieniężnych za jej brak. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu wskazał, iż przedsiębiorca nie legitymował się w dniu kontroli tj. [...] maja 2004 r., licencją uprawniającą go do wykonywania transportu drogowego. Fakt, że strona złożyła w dniu [...] marca 2004 r., wniosek o wydanie licencji, nie ma wpływu na rozstrzygniecie w sprawie, bowiem ustawodawca wyraźnie wskazał, iż przedsiębiorcy prowadzący do dnia wejścia w życie ustawy o transporcie drogowym działalność gospodarczą w zakresie krajowego drogowego przewozu rzeczy obowiązani są do dnia uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej uzyskać licencję, co nie jest tożsame ze złożeniem wniosku o udzielenie licencji. Wniosek o udzielenie licencji przedsiębiorca powinien złożyć do dnia [...] stycznia 2004r. a złożył go po wyznaczonym ustawowo terminie. Podniósł, iż z analizy art. 103 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym wynika jednoznacznie, że przedsiębiorcy mogą prowadzić działalność gospodarczą na dotychczasowych warunkach nie później niż do dnia uzyskania przez Polskę członkostwa w UE, po tej dacie winni się oni legitymować licencją na wykonywanie transportu drogowego. Wskazał, że wysokość nakładanych kar pieniężnych za dane naruszenie jest ściśle określona przepisami prawa, zaś dwuletni okres jaki upłynął od dnia kontroli do dnia, w którym wydano decyzję wynika nie z bezczynności organu, ale z instancyjnego toku postępowania przewidzianego przepisami prawa. Powyższą decyzję T. F. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wnosił o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania bądź stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i poprzedzającego ją rozstrzygnięcia oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zarzucał naruszenie przepisu art. 10 kpa poprzez niewyznaczenie skarżącemu ostatecznego terminu do wypowiedzenia się odnośnie zebranego w sprawie materiału, naruszenie przepisu art. 107 kpa poprzez opatrzenie zaskarżonej decyzji nieprawidłowym podpisem, przyjęcie za podstawę rozstrzygnięcia nieaktualnego stanu faktycznego, naruszenie przepisu 107 kpa w zw. z art. 6 i 7 kpa poprzez nieustosunkowanie się w zaskarżonej decyzji do wszystkich zarzutów skarżącego stawianych w odwołaniu od decyzji z dnia [...] czerwca 2006 r. W uzasadnieniu skargi wskazał, iż podstawą orzekania przez organ powinien być stan rzeczy z chwili wydawania decyzji nie zaś z chwili wszczęcia postępowania. Decyzje z dnia [...] czerwca 2004 r. oraz z dnia [...] czerwca 2006 r. nakładające na skarżącego karę za brak licencji wydane zostały, gdy skarżący legitymował się już licencją. Podniósł, że nie do przyjęcia jest stanowisko w myśl, którego zrównuje się pozycję kierowcy nie posiadającego licencji z tym, który złożył wymagane dokumenty i rozpoczął wykonywanie transportu po uzyskaniu informacji telefonicznej w organie o jej otrzymaniu. Taka sytuacja prowadzi do naruszenia zasady zaufania obywateli do organów administracji publicznej. Zarzucił organowi, iż nie odniósł się w treści decyzji do zarzutu nieuwzględnienia zmiany stanu faktycznego sprawy, co pozbawiło stronę skarżącą możliwości poznania i oceny przesłanek rozstrzygnięcia podjętego przez organ. Ponadto wskazał na naruszenie przez organ zasady zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu polegające na niewyznaczeniu stronie skarżącej ostatecznego terminu do wypowiedzenia się odnośnie całego zebranego w sprawie materiału, a także sporządzenie decyzji z naruszeniem wymogów zawartych w art. 107 § 1 kpa polegające na złożeniu nieczytelnego podpisu pod decyzją oraz niewskazaniu stanowiska służbowego podmiotu wydającego decyzję. Główny Inspektor Transportu Drogowego, w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie, nie odniósł się w zasadzie do zarzutów skargi i wywodził jak w uzasadnieniu swojej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. nr 153 z 2002r. poz.1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art.134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 z 2002r. poz.1270/, dalej zwanej p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami. Kontrolując w ten sposób zaskarżoną decyzję Sąd nie stwierdził naruszenia prawa, skarga jest więc nieuzasadniona. Rozpatrując zarzut naruszenia art.10 kpa Sąd zważył, że postępowanie w sprawie trwało ponad dwa lata. W tym okresie skarżący uczestniczył czynnie w postępowaniu, mógł przedstawić i przedstawił organowi wszystkie swoje twierdzenia i dokumenty na ich poparcie. Nie był więc pozbawiony możliwości przedstawienia swego stanowiska i ustosunkowania się do materiałów sprawy, a cały materiał postępowania był mu znany. W treści skargi brak jakichkolwiek nowych twierdzeń i dowodów, których skarżący nie zdołał zaprezentować organowi z powodu niepowiadomienia go możliwości wypowiedzenia się odnośnie zebranego materiału. W tym stanie rzeczy należy uznać, że strona miała zapewniony czynny udział w postępowaniu, a uchybienie procesowe organu nie miało wpływu na wynik sprawy. Odnośnie zarzutu oparcia decyzji na nieaktualnym stanie faktycznym wskazać należy, że w sprawie niniejszej jest niesporne, iż w dacie kontroli tj. w dniu [...] maja 2004r. skarżący wykonywał transport drogowy bez licencji, a licencję otrzymał następnego dnia tj. [...] maja 2004r. Nie ma racji skarżący, twierdząc, że narusza prawo nałożenie kary za brak licencji w sytuacji, gdy ta licencja jest już wydana w dacie wydawania decyzji o karze. Skarżący wadliwie interpretuje zasadę, że decyzja administracyjna wydawana jest w oparciu o stan faktyczny i prawny istniejący w dacie decyzji. W dacie decyzji o nałożeniu kary stan faktyczny był taki, że organ niespornie ustalił, iż dnia [...] maja 2004r. skarżący wykonywał transport drogowy bez licencji. Ta właśnie okoliczność i ten stan faktyczny był podstawą nałożenia kary. Późniejsze uzyskanie licencji nie ma żadnego wpływu na fakt, iż w dniu [...] maja 2004r. transport był wykonywany bez licencji. Kara pieniężna nakładana jest za wykonywanie transportu drogowego bez licencji, a okoliczność, że ten naganny stan już nie istnieje, gdyż licencja już została wydana nie zmienia faktu, że w dacie kontroli do uchybienia wymogom ustawy doszło. Ustawa przewiduje nałożenie kary za wykonywanie transportu drogowego bez licencji, zaś nie przewiduje odstąpienia od nałożenia kary w sytuacji, gdy licencja już została wydana. Zarzuty skarżącego dotyczące oparcia decyzji na nieaktualnym stanie faktycznym nie są więc zasadne. Nie jest uzasadniony zarzut niewłaściwego podpisu na decyzji, bowiem w sprawie niniejszej podpis osoby upoważnionej do wydania decyzji /Głównego Inspektora/ jest własnoręczny, co prawda nieczytelny, ale uzupełniony imienną pieczątką składającego podpis z podaniem imienia nazwiska i stanowiska służbowego. Takie podpisanie decyzji spełnia wymagania z art.107 § 1 kpa i jest w ocenie Sądu prawidłowe bowiem identyfikuje osobę, która wydała decyzję w sposób jasny i niewątpliwy, a temu właśnie służy złożenie podpisu pod decyzją. Zarzuty skarżącego dotyczące wadliwego podpisana decyzji nie są więc uzasadnione. Na zakończenie ustosunkowując się do zarzutu naruszenia zasady zaufania do organów państwa Sąd wskazuje, że organy w sprawie niniejszej nie zawiodły zaufania. Zgodnie z art.103 ust.3 utd przedsiębiorcy prowadzący transport drogowy rzeczy obowiązani byli uzyskać licencję do dnia uzyskania przez Polskę członkostwa w Unii tj. do dnia 1 maja 2004r. Wniosek o wydanie licencji powinien zostać złożony w terminie 2 lat od wejścia w życie ustawy o transporcie drogowym tj. do dnia 1 stycznia 2004r., a organ na załatwienie tego wniosku, zgodnie z art.103 ust.4 utd, miał 3 miesiące. Skarżący złożył wniosek dopiero [...] marca 2004r., czyli dwa i pół miesiąca po wskazanym ustawą terminie, mógł więc liczyć się z tym, że licencję otrzyma po trzech miesiącach tj. do dnia [...] czerwca 2004r. Wiedział więc, że w okresie po 1 maja 2004r., aż do czasu otrzymania licencji będzie pozbawiony możliwości wykonywania transportu drogowego. Taka niekorzystna dla przedsiębiorcy sytuacja powstała z przyczyn leżących po jego stronie. Informacja telefoniczna organu, że licencja będzie wydana, nie zstępuje uzyskania licencji i o tym przedsiębiorca transportowy powinien wiedzieć. Zasadnie więc, w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym, organ nałożył karę przewidzianą ustawą. Na marginesie tylko można wskazać, że kara ta jest niezależna od winy czy złej woli przedsiębiorcy, a niewiedza nie usprawiedliwia naruszenia obowiązków wynikających z ustawy. Decyzja o nałożeniu kary w wysokości 8000,00 zł nie narusza więc prawa. W tym stanie rzeczy wszystkie zarzuty skargi Sąd uznał za nieuzasadnione i działając na podstawie art.151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.