II GSK 162/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Andrzej Kuba po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej E. W. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 lutego 2007 r. sygn. akt V SA/Wa 526/07 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi E. W. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 20 października 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek na Fundusz Ubezpieczeń Społecznych, ubezpieczenie zdrowotne oraz Fundusz Pracy postanawia: oddalić skargę kasacyjną Postanowieniem z dnia 7 lutego 2007 r., sygn. akt V SA/Wa 526/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę E. W. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 20 października 2006 r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek na Fundusz Ubezpieczeń Społecznych, ubezpieczenie zdrowotne oraz Fundusz Pracy. W uzasadnieniu Sąd podał, że zaskarżona decyzja została doręczona skarżącej w dniu 26 października 2006 r., natomiast skarga została wniesiona w dniu 28 listopada 2006 r., a zatem z uchybieniem terminu wskazanego w art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej jako p.p.s.a. W skardze kasacyjnej E. W. wniosła o uchylenie powyższego postanowienia i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła naruszenie prawa materialnego - art. 45 ust. 1 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 28, poz. 319), polegające na uniemożliwieniu skarżącej rozpoznania sprawy przez sąd administracyjny poprzez odrzucenie skargi na skutek przyjęcia, że strona uchybiła terminowi, co pozbawiło obywatela prawa do sądu. W uzasadnieniu strona podała, że decyzja została przesłana na adres matki skarżącej, pod którym od sierpnia 2006 r. skarżąca nie zamieszkiwała. W dniu 26 października 2006 r. list zawierający powyższą decyzję odebrała siedemdziesięcioletnia matka skarżącej, lecz go nie otworzyła. Po otrzymaniu informacji o przesyłce poleconej mąż skarżącej udał się osobiście do oddziału ZUS w B., gdzie wydano mu odpis przedmiotowej decyzji. Wobec tego skarżąca uznała, że dopiero z tą datą biegnie termin do wniesienia odwołania. Skarżąca podniosła, że na tym etapie postępowania działała osobiście, bez pomocy profesjonalnego pełnomocnika. W konsekwencji dopiero z tą datą, tj. 28 października 2006 r., strona zapoznała się z treścią decyzji i wniosła "odwołanie" w dniu 28 listopada 2006 r. Strona podkreśliła, że ostatni dzień do wniesienia "odwołania", tj. dzień 26 listopada 2006 r., wypadał w niedzielę, co wskazuje, że skarżąca uchybiła terminowi zaledwie o jeden dzień. Skarżąca wyraziła pogląd, że postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wydane w powyższym stanie faktycznym, pozbawia stronę konstytucyjnego prawa do sądu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 p.p.s.a.). Zasadą jest doręczanie pism bezpośrednio adresatowi do rąk własnych, jednak ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przewiduje również w art. 72 tzw. doręczenie zastępcze, którego dokonuje się dorosłemu domownikowi, a gdyby go nie było - administracji domu lub dozorcy, jeżeli osoby te nie mają sprzecznych interesów w sprawie i podjęły się oddania mu pisma. W niniejszej sprawie decyzję z dnia 20 października 2006 r. doręczono R. M. - matce skarżącej - w dniu 26 października 2006 r. na adres: W., Z., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru. Wobec wskazanych wyżej przepisów doręczenie to należy uznać za prawidłowe. Skarżąca otrzymując dotychczasową korespondencję na powyższy adres nie zgłaszała żadnych uwag. Ponadto należy zauważyć, że na mocy art. 70 § 1 p.p.s.a. strony i ich przedstawiciele mają obowiązek zawiadamiać sąd o każdej zmianie swojego zamieszkania, adresu do doręczeń lub siedziby. Skarżąca takiej informacji nie przedstawiła. Nadając w urzędzie pocztowym skargę na powyższą decyzję w dniu 28 listopada 2006 r. strona uchybiła więc ustawowemu terminowi do jej wniesienia, który upłynął 27 listopada 2006 r. Przepis art. 85 p.p.s.a. stanowi, że czynność procesowa podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. W myśl art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Sąd I instancji zasadnie zatem odrzucił skargę strony jako wniesioną po terminie. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.