II OZ 61/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Czapska-Górnikiewicz po rozpoznaniu w dniu 5 lutego 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Stowarzyszenia [...] – [...] Oddziału Terenowego w C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 7 lutego 2007 r. sygn. akt IV SA/GL 124/07 w zakresie stwierdzenia niewłaściwości tego Sądu i przekazania sprawy do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnego w Warszawie w sprawie ze skargi Stowarzyszenia [...] – [...] Oddziału Terenowego w C. na decyzję Kierownika Urzędu ds. Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] nr [...] w przedmiocie świadczenia pieniężnego z tytułu pracy przymusowej postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 7 lutego 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach stwierdził swoją niewłaściwość do rozpoznania skargi Stowarzyszenia [...] – [...] Oddziału Terenowego w C. – na decyzję Kierownika Urzędu ds. Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] w przedmiocie świadczenia pieniężnego z tytułu pracy przymusowej. W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd pierwszej instancji powołał się na § 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych (Dz. U. Nr 72, poz. 653). Zgodnie z tą regulacją skoro stroną skarżącą jest w przedmiotowej sprawie Stowarzyszenie [...] to zasady określone w w/w rozporządzeniu nie mają do strony skarżącej zastosowania, bowiem odnosi się ono jedynie do osób fizycznych, a właściwość Sądu należy określić zgodnie z art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Na poparcie tego poglądu Sąd przywołał również art. 25 k.c., zgodnie z którym termin "miejsce zamieszkania" odnosi się wyłącznie do osób fizycznych. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak wyżej na podstawie art. 59 § 1 p.p.s.a. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyło Stowarzyszenie [...] – [...] Oddział Terenowa w C., wnosząc o jego uchylenie i uznanie właściwym do rozpoznania niniejszej sprawy przez Sąd właściwy obszarowo ze względu na miejsce zamieszkania skarżącego. Skarżąca organizacja wskazała, iż Ł. W., w imieniu której skarga została złożona, jest rencistką z upośledzeniem ruchowym. Złożona skarga da możliwość uczestniczenia Stowarzyszeniu w postępowaniu sądowym na prawach strony. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim należy zważyć, iż nie ma wątpliwości co do legitymacji skargowej skarżącego Stowarzyszenia, które stosownie do art. 50 § 1 p.p.s.a. może składać, jako organizacja społeczna, skargi dotyczące interesów prawnych innych osób w sytuacji gdy dana sprawa pozostaje w zakresie jej statutowej działalności. Istota niniejszej sprawy sprowadza się w zasadzie do spornego rozumienia § 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r.. Warto przypomnieć, iż ten akt prawny wydany został w celu ułatwienia dochodzenia swoich praw, przez ofiary represji wojennych. Trzeba także stwierdzić, że wspomniane już rozporządzenie Prezydenta RP, stanowi istotne odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 13 § 2 p.p.s.a., zgodnie z którą właściwym do załatwienia sprawy jest sąd na obszarze właściwości którego ma siedzibę organ, który wydał zaskarżony akt. Wykładnia celowościowa podanej regulacji rozporządzenia prowadzi do konkluzji, iż osoby, których dotyczy działanie Kierownika do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, z uwagi na swoją nieporadność życiową wywołaną wiekiem i nierzadko stanem zdrowia a także ze względu na sam charakter spraw objętych kompetencją wskazanego organu, winny korzystać z pewnych ułatwień w dochodzeniu swoich praw przed sądem. Takim też ułatwieniem jest modyfikacja właściwości miejscowej sądów wojewódzkich, którą nakreśla podany przepis. Obrona swoich praw przed sądem łączy się także z prawem do uczestnictwa w posiedzeniach sądu. Uczestnictwo to z kolei nie może być utrudnione ze względu na odległość jaka dzieli stronę skarżącą od organu, którego działalność chce ona zaskarżyć. Dotyczy to zwłaszcza centralnych organów administracji rządowej, jakim jest Urząd do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych (art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego Dz.U.z 2002r. Nr 42, poz. 371 ze zm.). Odniesienie zatem ogólnej zasady rządzącej postępowaniem sądowoadministracyjnym do spraw z zakresu działania Kierownika Urzędu nakazywałoby przyjmować, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie jest właściwy do rozpoznawania spraw z obszaru całego terytorium RP, co zgodnie z uwagami poczynionymi wyżej – stoi w sprzeczności z ideą, jaka przyświecała wydaniu Rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. Idei tej służy również, powstawanie organizacji społecznych, których celem jest działanie w imieniu osób pokrzywdzonych i kombatantów w rozumieniu ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. Wobec tego celowe jest traktowanie tychże podmiotów w sposób równoznaczny z osobami, w interesie których organizacje te występują, zwłaszcza, iż jak wynika z zażalenia, organizacja ta działa na zasadach wolontariatu. Odniesienie zatem § 1 rozporządzenia, o którym mowa, także do organizacji społecznych jest uzasadnione, ponieważ służy faktycznie obronie swoich interesów osób o mniejszej niż przeciętna zaradności życiowej i sprawności fizycznej, dyktowanej w głównej mierze wiekiem. Nie bez znaczenia jest też fakt, iż organizacja wnosząca skargę, a następnie i zażalenie działa jako pełnomocnik Ł.W., co skarżąca podkreślała, a co wynika chociażby z pełnomocnictwa z dnia [...], udzielonego tej organizacji. W tej sytuacji stwierdzając, iż zażalenie ma usprawiedliwione podstawy, Naczelny Sad Administracyjny orzekł jak w sentencji na mocy art. 185 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.