II SA/Gd 1045/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Kostka (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Protokolant: Sekretarz Sądowy Agnieszka Szczepkowska po rozpoznaniu w dniu 7 lutego 2007 r. na rozprawie sprawy ze skargi M. K. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 18 czerwca 2003 r., nr [...] w przedmiocie zarzutów dotyczących postępowania egzekucyjnego oddala skargę. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu w G. w dniu 21 lutego 2003 r. doręczył skarżącemu M. K. tytuł wykonawczy sporządzony 17 lutego 2003 r. w celu wyegzekwowania obowiązku rozbiórki obiektów budowlanych określonego w decyzji tego organu z dnia 22 kwietnia 2002 r. nr [...]. W dniu 27 lutego 2003 r. skarżący złożył w Powiatowym Inspektoracie Budowlanym pismo z tego samego dnia, w którym odwołując się do otrzymanego tytułu wykonawczego, wnosił o umorzenie postępowania egzekucyjnego, podnosząc, że w decyzji z dnia 22 kwietnia 2002 r. niezgodnie z prawem przyjęto, iż obiekty budowlane zostały wybudowane bez wymaganego pozwolenia na budowę. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu w G. uznał pismo skarżącego za zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej i postanowieniem z dnia 3 marca 2003 r. nr [...] odrzucił je. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ administracji publicznej stwierdził, że nie może zarzutów uwzględnić, gdyż jego decyzja z dnia 22 kwietnia 2002 r. jest ostateczna albowiem została utrzymana w mocy decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 20 grudnia 2002 r. W zażaleniu z dnia 13 marca 2003 r. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego skarżący zarzucił, że pismo z dnia 27 lutego 2003 r. było skierowane do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego i zawierało wniosek o umorzenie postępowania oraz skargę na Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Ponadto wskazał, że wniósł w dniu 26 stycznia 2003 r. skargę do sądu administracyjnego na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 20 grudnia 2002 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego rozpoznając zażalenie skarżącego postanowieniem z dnia 18 czerwca 2003 r. nr [...] utrzymał w mocy postanowienie organu p[pierwszej instancji. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie stwierdził, że pismo skarżącego z dnia 27 lutego 2003 r. zawierało zarzuty dotyczące prowadzenia egzekucji administracyjnej, jednakże nie odpowiadały one podstawom zarzutów określonym w art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Organ odwoławczy wskazał też, że podniesiony zarzut sprowadza się do kwestionowania decyzji Powiatowego Inspektora nadzoru Budowlanego z dnia 22 kwietnia 2002 r., która została utrzymana w mocy decyzję organu odwoławczego z dnia 20 grudnia 2002 r., co nie może być rozpatrywane w postępowaniu egzekucyjnym. Wyjaśniono też, że samo wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie może być podstawą wstrzymania lub umorzenia postępowania egzekucyjnego. W skardze do sądu administracyjnego skarżący zarzucił, że w zaskarżonym postanowieniu Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego "ukrył", iż skarżący wnosił skargę na upomnienie z dnia 23 stycznia 2003 r. oraz "zażalenie z dnia 13 marca 2003 r. na tytuł wykonawczy z dnia 17 lutego 2003 r." W związku z tym oświadczył, że podtrzymuje zawarte w tych pismach wyjaśnienia oraz oświadczył, iż podtrzymuje zawarte w piśmie z dnia 27 lutego 2003 r. wnioski. Ponadto wniósł o połączenie sprawy z tej skargi ze sprawami II SA/Gd 3015/02 i II SA/Gd 195/03. Przed rozprawą wyznaczoną w celu rozpoznania tej sprawy oraz pozostających z nią w związku spraw II SA/Gd 195/03 i II SA/Gd 3015/02 skarżący oraz I. W. w piśmie z dnia 6 lutego 2007 r. złożyli do wszystkich tych spraw szereg wniosków, a na rozprawie skarżący złożył wniosek o zawieszenie postępowania przed sądem administracyjnym do czasu zakończenia postępowania w sprawie stwierdzenia nabycia własności nieruchomości, której dotyczy sprawa, w drodze zasiedzenia. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 29 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. nr 229 z 2005 r., poz. 1954 ze zm.) organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Oznacza to, że w postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie można podnosić zarzutów, dotyczących zasadności decyzji, w której określono egzekwowany obowiązek. Decyzja taka podlega kontroli w postępowaniu administracyjnym i następnie w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Nie może ona jednak być dodatkowo kontrolowana w postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zatem nie mogły być przez organ egzekucyjny brane pod uwagę żadne zarzuty skarżącego, dotyczące zasadności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu z dnia 22 kwietnia 2002 r., w której określono obowiązek rozbiórki obiektu budowlanego. Zarzuty takie skarżący mógł, i z tego prawa skorzystał, podnosić w postępowaniu administracyjnym poprzez wniesienie odwołania do organu wyższego stopnia i następnie w postępowaniu przed sądem administracyjnym poprzez wniesienie skargi. Trafnie w związku z tym organ egzekucyjny, którym jest ten sam organ, który wydał decyzje o nakazie rozbiórki obiektu budowlanego, zarzutów skarżącego odnośnie do zasadności decyzji z dnia 22 kwietnia 2002 r., zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym, nie uwzględnił. Skoro zaś takie zarzuty zostały przez skarżącego zgłoszone w piśmie z dnia 27 lutego 2003 r. złożonym po doręczeniu mu tytułu wykonawczego słusznie organ egzekucyjny rozpatrzył je w trybie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Na ocenę postępowania organu egzekucyjnego nie wpływają zarzuty podniesione w skardze. Również w skardze na upomnienie z dnia 23 stycznia 2003 r. skarżący podnosił zarzuty dotyczące zasadności decyzji z dnia 22 kwietnia 2002 r., a więc zarzuty niedopuszczalne w postępowaniu egzekucyjnym. Nie jest też trafny zarzut "ukrywania" skargi na upomnienie oraz później zażalenia z 13 marca 2003 r. Jak się wydaje skarżącemu chodzi o to, że Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nie odniósł się do zarzutów, które w tych pismach podniósł. Zarzutu "ukrywania" nie można bowiem rozumieć dosłownie skoro w zaskarżonym postanowieniu wyraźnie wskazano, iż podejmuje się je w wyniku rozpoznania zażalenia skarżącego z 13 marca 2003 r. Jeżeli zaś chodzi o zarzut niezasadności decyzji z dnia 22 kwietnia 2002 r., to organ odwoławczy wyraźnie stwierdził, iż zarzuty podnoszone w odwołaniu są w istocie zarzutami dotyczącymi zasadności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego i nie mogą być rozpatrywane w toku postępowania egzekucyjnego. Odnosząc się do pozostałych wniosków skarżącego, w tym do wniosku o zawieszenie postępowania oraz wniosków zawartych w piśmie z dnia 6 lutego 2007 r. należy powtórzyć, to co zostało już stwierdzone w dwóch pozostałych sprawach pozostających z niniejszą w związku (II SA/Gd 1035/02 oraz II SA/Gd 195/03). Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącego o zawieszenie postępowania przed sądem administracyjnym do czasu zakończenia postępowania o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości, której dotyczy sprawa, gdyż sąd administracyjny, kontrolując zgodność z prawem decyzji organów administracji publicznej, uwzględnia stan prawny i faktyczny aktualny w chwili podjęcia zaskarżonych decyzji. Z tego wynika, że ewentualne rozstrzygnięcie sądu powszechnego nie miałoby znaczenia dla oceny zaskarżonego postanowienia. Oddalając wnioski zawarte w piśmie z dnia 6 lutego 2007 r. Sąd miał na uwadze, co następuje. Sąd administracyjny na rozprawach orzeka w składzie trzech sędziów (art. 16 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) i z tego względu nie można było uwzględnić wniosku o "uzupełnienie składu orzekającego" o dwóch dodatkowych sędziów. Przyznanie przez sąd administracyjny prawa pomocy przez ustanowienie adwokata lub radcy prawnego stanowi uprawnienie strony do udzielenia pełnomocnictwa wyznaczonemu przez okręgową radę adwokacką adwokatowi lub wyznaczonemu przez radę okręgową izby radców prawnych radcy prawnemu bez ponoszenia przez nią wynagrodzenia i wydatków adwokata lub radcy prawnego (art. 244 § 2 i art. 253 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) dlatego Sąd nie mógł uwzględnić wniosków o zmianę wyznaczonych w sprawie w ramach prawa pomocy adwokatów. Sąd administracyjny zgodnie z treścią art. 133 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeka na podstawie akt sprawy, a więc bierze pod uwagę także złożone do tych akt na piśmie twierdzenia, wyjaśnienia, oświadczenia stron. Nie było więc podstaw do odrębnego rozstrzygania o przyjęciu jako materiału dowodowego wyjaśnień stron. Przepisy Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują obowiązku wezwania lub zawiadomienia przez sąd administracyjny prokuratora o toczącym się postępowaniu przed sądem. Prokurator w postępowaniu przed tym sądem występuje z własnej inicjatywy, gdy wnosi skargę, skargę kasacyjną, skargę o wznowienie postępowania lub przystępuje do sprawy (art. 8 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Nie było więc podstaw do wezwania prokuratora, aby wziął udział w sprawie przed sądem administracyjnym. Akta administracyjne po prawomocnym zakończeniu sprawy są zwracane organowi administracji publicznej (art. 286 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) i nie mogą być przed tym organem chronione żadnymi klauzulami tajności lub poufności. Również akta sądowe nie mogą być przed organem administracji publicznej, który jest stroną postępowania w ten sposób chronione. Dostęp do akt osób trzecich jest natomiast co do zasady wyłączony. Jeżeli natomiast skarżący uważa, że pracownicy organów administracji publicznej dopuścili się wobec niego lub jego rodziny czynów przestępczych, a dowody tego są w tych aktach, to może złożyć odpowiednie doniesienie do prokuratury lub Policji, co zresztą skarżący, jak wynika z akt sprawy, wielokrotnie czynił. Wówczas prokurator lub Policja zażądają akt administracyjnych lub sądowych jako dowodu w sprawie. Z tych przyczyn nie można było uwzględnić wniosków o nadanie aktom sprawy klauzuli akt poufnych i "ochronę dokumentów". Sąd nie uwzględnił też wniosku o rejestrację rozprawy za pomocą aparatury rejestrującej obraz i dźwięk, gdyż według art. 102 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż taka forma zapisu przebiegu czynności protokołowanych została pozostawiona do uznania sądu, zaś w niniejszej sprawie uznano, iż nie jest to konieczne z uwagi na nieskomplikowany jej stan prawny i faktyczny. Odnosząc się jeszcze do pozostałych wniosków i twierdzeń skarżącego Sąd wyjaśnia, że w postępowaniu przed sądem uwzględnia się okoliczności istotne, czyli takie, które mają wpływ na wynik sprawy i którymi sąd administracyjny może z uwagi na swoją właściwość się zająć. W związku z tym Sąd nie brał pod uwagę twierdzeń dotyczących szkód i przestępstw, które miały według skarżącego miejsce w związku z działalnością Gminy Miasta G. i organów nadzoru budowlanego. Sąd administracyjny sprawuje wprawdzie kontrolę działalności administracji publicznej, ale kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje, postanowienia i inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień i obowiązków wynikających z przepisów prawa. W niniejszej sprawie kontrola ta ograniczała się zatem do oceny zgodności z prawem postanowienia Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 18 czerwca 2003 r. oraz poprzedzającego je postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 3 marca 2003 r., a nie wszelkiej działalności tych organów oraz organów Gminy Miasta G. Z tej przyczyny Sąd nie brał pod uwagę okoliczności, które na ocenę tych postanowień nie miały wpływu, które zresztą skarżący, jak wynika z jego twierdzeń i złożonych dokumentów, poddawał pod ocenę sądu powszechnego i prokuratury, a więc organów właściwych do rozstrzygania o naprawieniu szkód i wszczynaniu postępowań dotyczących odpowiedzialności karnej za przestępstwa. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że skarga skarżącego nie jest zasadna i z tego powodu na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił ją.