VI SA/Wa 1421/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Czarnecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Asesor WSA Małgorzata Grzelak Protokolant Anna Mruk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lutego 2007 r. sprawy ze skargi P. N. na uchwałę Prezydium Naczelnej Rady Adwokackiej z dnia [...] listopada 2005 r. bez numeru w przedmiocie odmowy wpisu na listę adwokatów. 1) uchyla zaskarżoną uchwałę; 2) stwierdza, że uchylona uchwała nie podlega wykonaniu; 3)stwierdza nieważność uchwały Prezydium Naczelnej Rady Adwokackiej z dnia [...] kwietnia 2006r. bez numeru o przywróceniu P. N. terminu do złożenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na uchwałę Prezydium Naczelnej Rady Adwokackiej z dnia [...] listopada 2005 r. bez numeru w przedmiocie odmowy wpisu na listę adwokatów. VI SA/Wa 1421/06 Uzasadnienie Okręgowa Rada Adwokacka w B. uchwałą z dnia [...] września 2005 r. odmówiła P. N. wpisu na listę adwokatów Izby B.. P. N. złożył wniosek o wpis na listę adwokatów z wyznaczenie siedziby w C.. Wniosek uzasadniał tym, że jest wpisany na listę radców prawnych i prowadzi kancelarię radcowską w C.. Następnie pismem z dnia [...] maja 2005 r. zmodyfikował swój wniosek, prosząc o wyznaczenie siedziby w B.. Okręgowa Rada Adwokacka przeprowadziła w dniu [...] czerwca 2005 r. rozmowę z kandydatem oraz zapoznała się z orzeczeniami sądowymi zapadłymi w sprawach prowadzonych przeciwko niemu. Z akt tych spraw wynika, iż w sprawie karnej rozpoznawanej przez Sąd Rejonowy w B. [...] (P. N. będąc Prezesem Zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością "[...]" z siedzibą w M. nie składał rocznego sprawozdania finansowego) postępowanie o naruszenie przepisów o rachunkowości zostało umorzone z powodu znikomej szkodliwości społecznej czynu; natomiast w sprawie rozpoznawanej przez Sąd Rejonowy w C. [...] sąd ten odstąpił od ukarania za popełnienie wykroczenia z ustawy o utrzymaniu czystości i porządku na terenie gminy. Jednocześnie P. N. podał, że w roku 1986 w Prokuraturze Rejonowej w B. toczyło się przeciwko niemu postępowanie, w wyniku którego został ukarany karą nagany. Podczas przeprowadzonej z P. N. rozmowy w dniu [...] czerwca 2005 r., przez adwokatów Okręgowej Rady adwokackiej w B., ubiegający się o wpis, zdaniem organu samorządu adwokackiego, nie ujawnił, że w dacie tej rozmowy był Prezesem Zarządu spółki "[...]" oraz, że działalność tę prowadził poza kancelarią radcowska. Informacja o jego udziale w organie spółki została potwierdzona odpisem z Krajowego Rejestru Sądowego nr [...] stwierdzającego, że w dniu [...] sierpnia 2005 r. P. N. był jedynym wspólnikiem i jednocześnie jedyną osobą wchodząca w skład zarządu spółki "[...]" . W związku z powyższym Rada stwierdziła, że członkostwo w organach spółki kapitałowej prawa handlowego koliduje z zasadą wyrażoną w § 9 pkt 2 Zbioru zasad etyki adwokackiej i godności zawodu. Badając zatem czy P. N. spełnia przesłankę rękojmi należytego wykonywania zawodu, Okręgowa Rada Adwokacka w B. uznając, że zataił on udział we władzach spółki prawa handlowego oraz mając na uwadze uznanie kandydata za winnego popełnienie wykroczenia i występku stwierdziła, iż P. N. nie daje rękojmi prawidłowego wykonywania zawodu i domówiła wpisu na listę adwokatów. Od powyższej uchwały P. N. złożył odwołanie wnosząc o jej uchylenie i wpisanie na listę adwokatów Okręgowej Rady Adwokackiej w B.. Skarżący podnosił, że organ samorządu zawodowego dokonał ustaleń bez udziału skarżącego z pominięciem i nie odniesieniem się do materiałów przedłożonych przez niego. Odnosząc się do zarzutu uczestniczenia w organach spółki prawa handlowego skarżący stwierdził, że w dacie podjęcia uchwały nie był już członkiem organu zarządzającego żadnej spółki. Nadto wskazywał, iż w czasie rozmowy w dniu [...] czerwca 2005 r., informując o wyroku w sprawie niedopełnienia obowiązku złożenia sprawozdania finansowego jako Prezes Zarządu spółki, ujawnił jednocześnie, że był członkiem organu spółki. Nie zataił zatem okoliczności, która dla ORA stanowiła podstawę do odmowy wpisu. Jednocześnie P. N., powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 lutego 2004 r. w sprawie P 21/02 podkreślał, że nawet gdyby był członkiem organu spółki kapitałowej prawa handlowego, to okoliczność ta nie mogła mieć wpływu na wnioskowany przez niego wpis, albowiem zasady deontologiczne dotyczące wykonywania zawodu adwokata, jako osoby nie będącej jeszcze członkiem tej korporacji, go nie dotyczyły. Prezydium Naczelnej Rady Adwokackiej na posiedzeniu w dniu [...] listopada 2005 r. podjęło jednomyślnie uchwałę o utrzymaniu w mocy uchwały Okręgowej Rady Adwokackiej w B. z dnia [...] września 2005 r. Organ korporacyjny ponownie powołał się na fakt, iż w dacie przeprowadzonej rozmowy przez adwokatów Okręgowej Rady Adwokackiej w B. ze skarżącym – [...] czerwca 2005 r. - nie podał on, iż jest członkiem organów spółek prawa handlowego, a informując o prowadzeniu kancelarii radcowskiej zapewnił o niepozostawania w stosunku pracy. Po ujawnieniu powyższych okoliczności zwołał, w dniach [...] i [...] wrzesień 2005 r., zgromadzenie wspólników, które odwołało go z zarządu jednakże z odpisu KRS z dnia [...] października 2005 r. wynika, iż w dalszym ciągu pozostaje w zarządzie jednoosobowej spółki "[...]". Zdaniem NRA takie zachowanie skarżącego oraz fakt toczących się przeciwko niemu postępowań karnych uzasadniały stwierdzenie, że nie daje on rękojmi prawidłowego wykonywania zawodu adwokata. Zgodnie z pouczeniem zawartym w powyższej uchwale P. N. złożył odwołanie do Ministra Sprawiedliwości. Minister Sprawiedliwości postanowieniem z dnia [...] lutego 2006 r. stwierdził niedopuszczalność odwołania. Organ administracji podkreślił, że art. 68 ust. 7 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze (j. t. Dz. U. z 2002 r. Nr 123, poz. 1058 ze zm.), w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 8 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy – Prawo o adwokaturze i niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 163, poz. 1361), zgodnie z zasadą lex posterior derogat legi priori uchylił, nadal formalnie występującą w ustawie regulację z art. 47 ust. 2, pozwalającą na zaskarżanie uchwał ostatecznych organów adwokatury do Ministra Sprawiedliwości. W związku z tym od nowelizacji ustawy Prawo o adwokaturze uchwały te podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego. W tej sytuacji P. N. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej złożenia. Prezydium Naczelnej Rady Adwokackiej postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2006 r. przywróciło P. N. termin do złożenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na uchwałę Naczelnej Rady Adwokackiej z dnia [...] listopada 2005 r. W skardze P. N. domagał się uchylenia uchwały Naczelnej Rady adwokackiej z dnia [...] listopada 2005 r. W uzasadnieniu skarżący podkreślał, że zaskarżona uchwała nie odniosła się do zarzutów postawionych uchwale organu I instancji. Nie wzięto pod uwagę okoliczności przedkładanych i dokumentowanych przez skarżącego, a uzasadniających wniosek o wpis. Ponadto, wskazując na to, że jest wpisany na listę kuratorów sądowych i syndyków wykonując te czynności wywodził, iż w ocenie organów sądowych daje rękojmię prawidłowego wykonywania tych funkcji. Odnosząc się do zarzutu udziału w organach spółek prawa handlowego wskazał, iż jest i był udziałowcem i akcjonariuszem w kilku innych spółkach, jednakże nie ma to, w ocenie skarżącego, żadnego znaczenia dla skuteczności jego wniosku o wpis na listę adwokatów w świetle powołanego w odwołaniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego. Natomiast powołanie się przez organy samorządu na wyrok Sądu Rejonowego w C. i Postanowienie Sądu Rejonowego w B. nie uprawniało, zdaniem skarżącego, do stwierdzeń o skazaniu go za występek i wykroczenie. Postanowieniem ww. sądu postępowanie w stosunku do skarżącego zostało umorzone, a w wyroku sądu w C. odstąpiono od wymierzenia kary. W odpowiedzi na skargę Naczelna Rada Adwokacka wnosiła o jej oddalenie. Przed rozprawą skarżący przedłożył: wyrok Sądu Rejonowego w C. – [...] – z dnia [...] sierpnia 2003 r. uniewinniający go od zarzutu popełnienia wykroczenia o utrzymaniu czystości i porządku w gminach; wyrok Sądu Rejonowego w C. ([...]) z dnia [...] grudnia 2003 r. uniewinniający skarżącego od popełnienia czynów jak w sprawie [...] ; wyrok Sądu Rejonowego w C. ([...]) z dnia [...] stycznia 2007 r. także uniewinniający skarżącego za popełnienie takich samych czynów. P. N. podkreślał, że odstąpienie od ukarania w jednym przypadku za ww. czyny (wyrok z dnia [...] marca 2005 r. sygn. akt [...]) uznaje za rozstrzygnięcie nieprawidłowe, bowiem powinien również zostać uniewinniony, gdyż postępowania o utrzymanie posesji w czystości dotyczyły nieruchomości spółki, a nie należących do niego jako osoby fizycznej. Skarżący przedłożył również wystąpienie Dziekana Rady do Sądu Rejonowego w B. z dnia [...] czerwca 2005 r. o udostępnienie akt sprawy [...], podnosząc iż z porównania dat wynika, że pismo to zostało skierowane na skutek informacji jakich skarżący udzielił w dniu [...] czerwca 2005 r. w czasie rozmowy kwalifikacyjnej. Przedłożył również odpis z KRS z dnia [...] marca 2006 r. spółki I. Spółka Akcyjna wskazujący także na nieskładnie sprawozdań finansowych przez jej władze wywodząc z tego faktu stwierdzenie o nieuzasadnionym zarzucaniu skarżącemu popełnienie przestępstwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje; Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają, w pierwszej instancji, wojewódzkie sądy administracyjne (art. 3 § 1 w/w ustawy). W myśl art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz.1270 ze zm.), sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla jej końcowego załatwienia. Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż jest ona zasadna. Na wstępie Sąd obowiązany był odnieść się do Uchwały Prezydium Naczelnej Rady Adwokackiej z dnia [...] kwietnia 2006 r. o przywróceniu P. N. terminu do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na Uchwałę Naczelnej Rady Adwokackiej z dnia [...] listopada 2005 r., utrzymującą w mocy Uchwałę Okręgowej Rady Adwokackiej w B. z dnia [...] września 2005 r., odmawiającą wpisu na listę adwokatów. Faktycznie w uchwale Naczelnej Rady Adwokackiej z dnia [...] listopada 2005 r. P. N. został błędnie pouczony o prawie do wniesienia od niej odwołania do Ministra Sprawiedliwości zamiast o prawie do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, co stwierdził Minister Sprawiedliwości w postanowieniu z dnia [...] lutego 2006 r. Stosownie zatem do art. 112 k.p.a. błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. Z tych względów P. N., składając skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem Naczelnej Rady Adwokackiej, złożył wniosek o przywrócenie terminu do jej złożenia. Uchybienie terminu w postępowaniu sądowoadministracyjnym zachodzi wówczas, gdy strona nie dokonała określonej czynności w ciągu zakreślonego dla tej czynności terminu ustawowego lub sądowego. Rozstrzygnięcie w przedmiocie przywrócenia terminu należy do kompetencji sądu, bez względu na to, o jaki termin chodzi - ustawowy czy sądowy - także ocena braku winy w uchybieniu terminu należy do sądu. Od postanowienia o przywrócenie terminu albo o odmowie jego przywrócenia służy zażalenie, co wynika z art. 86 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej powoływanej jako p.p.s.a. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana. W przypadku wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi pismo wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Organ, za pośrednictwem którego złożono wniosek, nie jest uprawniony do dokonywania jakichkolwiek czynności procesowych. Przede wszystkim w razie stwierdzenia braków pisma nie ma podstaw do wzywania wnioskodawcy w celu uzupełnienia braków pisma. Organ może co najwyżej, jeżeli uzna, że wniosek jest nieuzasadniony, w piśmie przewodnim lub w odpowiedzi na skargę odnieść się do argumentów zawartych we wniosku, a nawet przedstawiać określone dowody. W dalszym toku postępowania ma możliwość przekonywania do swoich racji, np. poprzez składanie zażalenia na postanowienie sądu (Dauter B. Zakamycze 2005. Komentarz do art. 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.02.153.1270), [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2005). Organ administracji samorządowej, z naruszeniem przepisów o właściwości, niewłaściwie stosując przepisy art. 58 § 1 i art. 59 § 1 k.p.a., przywrócił P. N. termin do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, co spełniło przesłankę z art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. W art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. nie wprowadzono żadnego elementu kwalifikującego naruszenie właściwości, a wobec tego każdy przypadek naruszenia właściwości (wewnętrznej i zewnętrznej) jest przesłanką stwierdzenia nieważności (patrz wyroki Sądu Najwyższego z dnia 29 maja 1991 r. w sprawie III ARN 17/91; z dnia 27 marca 2002 r. w sprawie III RN 225/01 – nie publ. – oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 października 1982 r. w sprawie II SA 1119/82, w którym sąd ten stwierdził stanowczo, iż w myśl art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. naruszenie każdego rodzaju właściwości przez organ administracji przy wydawaniu decyzji administracyjnej powoduje nieważność decyzji bez względu na trafność merytorycznego rozstrzygnięcia). W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 w związku z art. 135 p.p.s.a. stwierdził nieważność Uchwały Prezydium Naczelnej Rady Adwokackiej z dnia [...] kwietnia 2006 r. o przywróceniu P. N. terminu do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wypowiadając się w przedmiocie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w postanowieniu z dnia [...] września 2006 r. Organ administracji II instancji powinien tak jak organ I instancji rozpatrzyć sprawę ponownie w całości, odnosząc się jednocześnie do zarzutów postawionych w odwołaniu. Działając bowiem merytorycznie jako organ apelacyjny powinien rozpatrzyć cały materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, by na jego podstawie, stosownie do art. 80 k.p.a., ocenić czy okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia zostały udowodnione. Jednocześnie organ odwoławczy, jeżeli uważa, iż zachodzi konieczność uzupełnienia dowodów i materiału w sprawie jest uprawniony do zastosowania art. 136 k.p.a. Naczelna Rada Adwokacka uznała, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie nie odnosząc się do argumentacji skarżącego zawartej w odwołaniu. Organ odwoławczy przytoczył jedynie okoliczności stanowiące ustalenia Okręgowej Rady Adwokackiej w B.. Organ korporacji zawodowej uznał, że skarżący zataił informacje dotyczące jego udziału w spółkach, a zgodnie z § 9 pkt 2 Zbioru zasad etyki adwokackiej i godności zawodu udział w organach takich spółek stanowił, w ocenie organu, przesłankę braku rękojmi wykonywania zawodu adwokata przez skarżącego. Jeżeli chodzi o powyższą kwestię należy zauważyć, iż skarżący zasadnie podnosił, że okoliczności te nie powinny stanowić podstawy do podjęcia negatywnej dla niego uchwały. Trybunał Konstytucyjny wskazywał już w wyroku Nr P 21/02 z dnia 18 lutego 2004 r., podtrzymując swoje stanowisko w wyroku Nr K 6/06 z dnia 19 kwietnia 2006 r., iż w sytuacji, gdy osoby ubiegające się o wpis na listę adwokatów (aplikantów adwokackich) nie są jeszcze członkami tej korporacji zawodowej, podstawę prawną decyzji w ich sprawach mogą stanowić jedynie akty prawa powszechnie obowiązującego, wymienione enumeratywnie w art. 87 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, a nie akty o charakterze wewnętrznym, jakimi są uchwały korporacji zawodowej, a do uchwał tych należy Zbiór zasad etyki adwokackiej i godności zawodu. Organy samorządu adwokackiego przywiązały bardzo dużą wagę do faktu uczestniczenia skarżącego w organach spółek kapitałowych prawa handlowego wywodząc z tej okoliczności negatywne skutki prawne – brak rękojmi prawidłowego wykonywania zawodu adwokata. W ocenie Sądu orzekającego w sprawie fakt ten, w świetle stanowiska Trybunału Konstytucyjnego, nie powinien stanowić przesłanki braku rękojmi. Skarżący bowiem nie stał się jeszcze członkiem adwokackiej korporacji zawodowej, zatem nie miały do niego zastosowania przepisy wewnętrzne tego samorządu zawodowego i wobec tego jego udział w organach spółek nie powinien stanowić przesłanki ocenianej na podstawie art. 65 pkt 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze (j. t. Dz. U. z 2002 r. Nr 123, poz. 1058 ze zm.). Przeprowadzający ze skarżącym rozmowę w dniu [...] czerwca 2005 r. członkowie Okręgowej Rady Adwokackiej w B. poinformowali go, iż dopiero po wpisaniu na listę adwokatów nie będzie mógł wykonywać czynności ze stosunku pracy. Zatem późniejsze przywoływanie w uchwałach argumentu jego uczestnictwa w organach spółek, jako okoliczności uzasadniającej podjęcie negatywnej uchwały o wpisie, jest niezrozumiałe, poza tym że nie sposób uznać ten argument za zasadny. Drugim argumentem decydującym o braku rękojmi po stronie skarżącego było powołanie się na postępowania karne, które toczyły się przeciwko niemu. Skarżący okoliczności tych nie ukrywał jednocześnie przedkładając argumenty dotyczące poszczególnych spraw. Sprawy te dotyczyły postępowania o występek z art. 79 pkt 4 ustawy o rachunkowości (sygn. akt [...] Sądu Rejonowego w B.), w której sąd umorzył postępowanie na podstawie art. 1 § 2 k.k. w związku z art. 17 § 1 pkt 3 k.p.a. oraz o wykroczenia z ustawy o utrzymaniu czystości i porządku na terenie gminy. W sprawach o wykroczenia skarżący był uniewinniany, a jedynie w jednej z nich sad uznając go za winnego odstąpił od wymierzenia kary. Natomiast, jak wynika z kwalifikacji prawnej rozstrzygnięcia w sprawie o występek (art. 1 § 2 k.k. w związku z art. 17 § 1 pkt 3 k.p.a.), sąd umarzając postępowanie z uwagi na znikomą szkodliwość społeczną czynu uznał, że zarzucony skarżącemu czyn nie stanowił przestępstwa. Zgodnie bowiem z art. 1 § 2 k.k. nie stanowi przestępstwa czyn zabroniony, którego społeczna szkodliwość jest znikoma. Organ odwoławczy, z naruszeniem art. 77 § 1 k.p.a., nie rozpatrzył materiału i dowodów zgromadzonych w sprawie dotyczących powyższych okoliczności oraz nie dokonał ich oceny, stosownie do art. 80 k.p.a., stwierdzając jednym zdaniem, że ocena wyrażona przez Okręgową Radę Adwokacką w B. odnośnie braku rękojmi była uzasadniona. W uzasadnieniu zaskarżonej uchwały dodatkowo podano, iż działalność skarżącego w spółkach, "mająca również związek z toczącymi się przeciwko niemu postępowaniami karnymi (k. 33-36)" miała wpływ na ocenę rękojmi prawidłowego wykonywania zawodu adwokata. Takie uzasadnienie zaskarżonej uchwały nie spełnia wymagań z art. 107 § 3 k.p.a., a w związku z tym organ samorządu adwokackiego, nie dokonując sam oceny okoliczności, które uznał za warunkujące brak rękojmi, uniemożliwił Sądowi orzekającemu w sprawie kontrolę zaskarżonej uchwały pod względem jej zgodności z prawem. W związku z powyższym organ samorządu adwokackiego przy ponownym rozpatrzeniu sprawy powinien, z uwzględnieniem przepisów postępowania, w szczególności wskazanych wyżej, w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał i dowody zgromadzone w sprawie, odnosząc się jednocześnie do argumentacji skarżącego przedstawionej w odwołaniu, ewentualnie skorzystać również z prawa do zastosowania art. 136 k.p.a., by następnie dokonać stosownie do art. 80 k.p.a. oceny czy skarżący spełnia przesłankę rękojmi prawidłowego wykonywania zawodu adwokata, uzasadniając swoje stanowisko zgodnie z zasadami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a. Stwierdzając zatem naruszenie przepisów postępowania wskazanych wyżej oraz wydanie postanowienia o przywróceniu terminu do złożenia skargi z naruszeniem przepisów o właściwości, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 145 § 1 pkt 2 w związku z art. 135 oraz na podstawie art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.