IV SA/Wa 1724/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Krystyna Napiórkowska (spr.), Sędziowie asesor WSA Agnieszka Wójcik, asesor WSA Tomasz Wykowski, Protokolant Artur Dral, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lutego 2007 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia Ekologicznego (...) z siedzibą w P. na postanowienie Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia (...) lipca 2005 r. nr (...) w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia I. stwierdza nieważność zaskarżonego postanowienia i postanowienia Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w P. z dnia (...) kwietnia 2005 r. Nr (...); II. nakazuje ściągnąć od Głównego Inspektora Sanitarnego na rzecz Kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 100 zł (sto) złotych tytułem nieuiszczonego wpisu sądowego. Zaskarżonym postanowieniem z dnia (...) lipca 2005 r. nr (...) Główny Inspektor Sanitarny na podstawie art. 134 w związku z art. 144 i art. 59 § 2 k. p. a. stwierdził niedopuszczalność zażalenia Stowarzyszenia "Ekologiczny (...)" w P. na postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w P. z dnia (...) kwietnia 2005 r. nr (...) odmawiającego przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie w / w organu z dnia (...) marca 2005 r. nr (...). W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Główny Inspektor Sanitarny podniósł, że postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w (...) z dnia (...) kwietnia 2005 r. zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa, ponieważ zgodnie z art. 59 § 2 k. p. a. organem właściwym do rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia jest organ właściwy do rozpatrzenia zażalenia. W związku z tym, iż na postanowienie o przywróceniu terminu do wniesienia zażalenia stosownie do w / w przepisu nie przysługuje zażalenie, Główny Inspektor Sanitarny nie ma kompetencji do rozpatrzenia tego zażalenia. Organ ten nie ma jednak możliwości stwierdzenia nieważności postanowienia Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w P. z dnia (...) kwietnia 2005 r., ponieważ stosownie do art. 126 k. p. a. przepisy o stwierdzaniu nieważności stosuje się jedynie do postanowień, na które przysługuje zażalenie. W tej sytuacji, zdaniem Głównego Inspektora Sanitarnego, Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w (...) powinien skorygować pouczenie o przysługujących środkach zaskarżenia swojego postanowienia, które skarżący będzie mógł zaskarżyć do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego. W skardze na postanowienie Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia (...) lipca 2005 r. Stowarzyszenie "Ekologiczny (...)" w (...) wniosło o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w (...) z dnia (...) kwietnia 2005 r., ponieważ Główny Inspektor Sanitarny niezasadnie uznał, że na postanowienie z dnia (...) kwietnia 2005 r. nie przysługiwało zażalenie. Tymczasem, zdaniem skarżącego, zażalenie takie przysługuje na podstawie art. 59 § 1 zdanie drugie k. p. a. Skarżący podniósł, że Główny Inspektor Sanitarny uznając, iż postanowienie z dnia [...] kwietnia 2005 r. zostało wydane z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 1 k. p. a., powinien stwierdzić jego nieważność. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. W świetle art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kryterium tej kontroli określa art. 1 § 2 wspomnianej ustawy i jest nim zgodność z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Rozpoznając sprawę w tym zakresie Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa. Przede wszystkim należy podkreślić, iż organy administracji publicznej prowadząc postępowanie administracyjne są obowiązane do przestrzegania przepisów dotyczących ich właściwości. Stosownie do art. 156 § 1 pkt 1 k. p. a. naruszenie każdego rodzaju właściwości przez organ administracji przy wydawaniu decyzji lub postanowienia powoduje nieważność aktu administracyjnego bez względu na trafność merytorycznego rozstrzygnięcia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 listopada 1999 r., sygn. akt V SA 955/99, LEX nr 49943.). Przepis ten nie wprowadza bowiem żadnego elementu kwalifikującego naruszenie właściwości, a wobec tego każdy taki przypadek, w odniesieniu do wszystkich rodzajów właściwości i niezależnie od jej podstaw, będzie przesłanką stwierdzenia nieważności. Nie ulega wątpliwości, iż w niniejszej sprawie Wojewódzki Inspektor Sanitarny w (...) wydając postanowienie z dnia (...) kwietnia 2005 r. dopuścił się naruszenia właściwości instancyjnej, gdyż zgodnie z art. 59 § 2 k. p. a. organem właściwym do rozpatrzenia wniosku Stowarzyszenia "Ekologiczny (...)" o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia na postanowienie uzgodnieniowe tegoż organu z dnia 8 marca 2005 r. był Główny Inspektor Sanitarny jako organ właściwy do rozpatrzenia zażalenia. Postanowienie wydane przez organ drugiej instancji w myśl art. 59 § 2 k. p. a. jest ostateczne i przysługuje od niego skarga do sądu administracyjnego. W takim przypadku rzeczą Głównego Inspektora Sanitarnego, po otrzymaniu zażalenia strony skarżącej, było wyeliminowanie z obrotu prawnego wadliwego postanowienia organu pierwszej instancji, jako wydanego z naruszeniem właściwości, a więc dotkniętego kwalifikowaną wadą prawną, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 1 k. p. a. Skoro Główny Inspektor Sanitarny dostrzegł wadliwość rozstrzygnięcia wydanego przez Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego (co sam stwierdził w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia) i nie podjął działań w celu wyeliminowania go z obrotu prawnego w trybie nadzwyczajnym, to tym samym dopuścił się rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k. p.a. W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 223 § 2 w / w ustawy.