I SA/Łd 902/06

Dnia 6 lutego 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Kmieciak (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Piotr Kiss, Asesor WSA Cezary Koziński, Protokolant Asystent sędziego Anna Dębowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 6 lutego 2007 roku sprawy ze skargi F. P. J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia środka odwoławczego 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. Postanowieniem z dnia [...], nr [...], wydanym na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. stwierdziło, że odwołanie F. P. J. od decyzji Burmistrza O. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie ustalenia wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2006 w kwocie 749 zł zostało wniesione z uchybieniem terminowi. W uzasadnieniu postanowienia Samorządowe Kolegium Odwoławcze podało, że decyzja organu I instancji zawierała pouczenie, iż zgodnie z art. 233 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej odwołanie od decyzji organu podatkowego wydanej w I instancji winno zostać wniesione do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Decyzja organu podatkowego I instancji została – według organu odwoławczego – doręczona skarżącemu w dniu 22 lutego 2006r. (potwierdzenie odbioru decyzji), natomiast odwołanie z dnia 16 marca 2006r. wniesiono do Urzędu Miejskiego w O. dopiero w dniu 17 marca 2006r., a zatem już po upływie terminu do jego wniesienia, który upłynął w dniu 8 marca 2006r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi F. P. J. powołując się na swoją trudną sytuację materialną podniósł, iż nie jest w stanie płacić tak wysokiego podatku od nieruchomości oraz wniósł o naliczenie tego podatku według stawki z lat ubiegłych. Nie przedstawił on natomiast żadnego zarzutu dotyczącego zaskarżonego postanowienia. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wnosząc o jej oddalenie wskazało, iż z uwagi na uchybienie terminowi do wniesienia odwołania nie dokonywało i nie mogło dokonać oceny zaskarżonej przez podatnika decyzji organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych względów aniżeli w niej wskazane. Z uwagi na treść podniesionych w skardze zarzutów sprowadzających się do kwestionowania zasadności decyzji wymiarowej organu I instancji, wyjaśnić należy, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny nie będąc stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., co do zasady związany granicami skargi, tj. treścią zawartych w niej wniosków i zarzutów, bada z urzędu zgodność zaskarżonego aktu z prawem materialnym i przepisami normującymi postępowanie przed organami administracji, przy czym zakres jego kognicji wyznacza przedmiot tego aktu. Wobec tego Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonując oceny legalności postanowienia organu odwoławczego wydanego w trybie art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, a więc stwierdzającego uchybienie terminowi do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji, nie jest władny dokonać oceny zgodności z prawem decyzji poprzedzającej wydanie takiego postanowienia. W myśl art. 223 § 1 i § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu podatkowego, który wydał decyzję w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Uchybienie terminowi do wniesienia odwołania od decyzji Burmistrza Miasta O. z dnia [...] organ odwoławczy stwierdził postanowieniem wydanym w oparciu o art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Przepis ten ma charakter bezwarunkowy co oznacza, że stwierdzenie uchybienia terminowi zobowiązuje organ odwoławczy do wydania postanowienia uniemożliwiającego rozpatrzenie odwołania, konsekwencją czego jest pozbawienie podatnika prawa do kontroli instancyjnej wydanego przez organ I instancji rozstrzygnięcia. Z tej przyczyny stwierdzenie przez organ odwoławczy uchybienia terminowi do wniesienia odwołania na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej powinno być oparte na dowodach wskazujących w sposób niewątpliwy na to, że odwołujący się przekroczył termin określony w art. 223 § 2 Ordynacji podatkowej. Dokonanie zaś takich ustaleń wymaga przeprowadzenia wnikliwej i wszechstronnej oceny wszystkich dowodów dotyczących daty doręczenia stronie decyzji oraz daty wniesienia przez nią odwołania (por. wyrok NSA z dnia 2 czerwca 2000r., sygn. akt I SA/Lu 1234/99 – nie publikowany, wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2001r., sygn. akt V SA 3192/00 – LEX nr 158823 i wyrok NSA z dnia 10 czerwca 2003r., sygn. akt III SA 1758/01 – M.Podat. 2003/12/39). W ocenie Sądu, akta sprawy, nie dają podstaw do uznania, iż termin do wniesienia przez podatnika odwołania od decyzji organu I instancji niewątpliwie upływał w dniu 8 marca 2006r. Z akt tych nie wynika bowiem w sposób jednoznaczny, kiedy doręczono skarżącemu powyższą decyzję, a tym samym w jakim dniu rozpoczął się bieg czternastodniowego terminu do wniesienia odwołania. Zwrócić należy w tym miejscu uwagę, iż akta administracyjne nie zawierają zwrotnego potwierdzenia odbioru tej decyzji, z którego miałaby wynikać wskazana w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia data jej doręczenia, tj. 22 lutego 2006r. Data ta nie wynika także w sposób jednoznaczny z pokwitowania jej odbioru przez skarżącego znajdującego się na decyzji organu I instancji. Poza tym zauważyć należy, iż w aktach administracyjnych znajdują się 2 kopie tej decyzji z pokwitowaniem jej odbioru przez podatnika, przy czym kopia zawierająca również odcisk pieczęci "BURMISTRZ O." nie zawiera wzmianki o dacie, w jakiej otrzymał on tę decyzję, natomiast na kopii nie zawierającej już takiej pieczęci dopisano długopisem datę "22 lutego 2006r.", co zdaniem Sądu, może świadczyć o znacznie późniejszym jej naniesieniu i niekoniecznie musi potwierdzać okoliczność, iż decyzję tę doręczono akurat w tym, a nie w innym dniu. Wobec powyższego, w ocenie Sądu, zaskarżone postanowienie narusza art. 120, 122 i 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organ odwoławczy winien przeprowadzić niezbędne ustalenia dotyczące daty doręczenia podatnikowi decyzji organu podatkowego I instancji z dnia [...], zaś w razie braku udokumentowania daty doręczenia zapadłej decyzji – ocenić wiarygodność twierdzeń podatnika co do daty doręczenia decyzji. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z naruszeniem powołanych wyżej przepisów Sąd orzekł o uchyleniu zaskarżonego postanowienia. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono po myśli art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 1 p.p.s.a., zaś w przedmiocie wykonalności na mocy art. 152 p.p.s.a.