II SA/Kr 3188/03

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 5 lutego 2007r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Izabela Dobosz Sędziowie WSA Małgorzata Brachel -Ziaja (spr) AWSA Wojciech Jakimowicz Protokolant Grażyna Grzesiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lutego 2007 r. sprawy ze skargi S. S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] 2003 r. nr [...] w przedmiocie nakazu wykonania robót budowlanych skargę oddala Decyzją z dnia [...] 2001 r. nr [...] Prezydent Miasta udzielił G. K. pozwolenia na przebudowę części strychu na pomieszczenie gospodarcze związane z lokalem mieszkalnym nr [...] w budynku mieszkalnym wielorodzinnym położonym na działce nr [...] przy ul. [...] w K. Decyzja ta stała się ostateczna. Wojewoda decyzją z dnia [...] 2002 r. znak: [...] stwierdził nieważność powyższej decyzji Prezydenta Miasta podając jako przesłankę fakt, iż inwestorka nie legitymowała się zgodą wspólnoty mieszkaniowej na wnioskowaną inwestycję, wspólnota wyraziła bowiem zgodę na przebudowę części strychu na pomieszczenie gospodarcze, a nie na lokal mieszkalny. Inwestorka nie wykazała prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a zatem decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana z rażącym naruszeniem art. 32 ust. 4 pkt 2 prawa budowlanego. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta K. wydał w dniu [...] 2003 r. decyzję znak [...] którą nakazał G. K. doprowadzić w terminie do dnia [...] 2004 r. wykonane roboty budowlane obejmujące przebudowę przedmiotowej części strychu na pomieszczenie gospodarcze do stanu sprzed ich rozpoczęcia oraz przywrócić powierzchnię zajętego strychu do stanu zgodnego z pierwotnym przeznaczeniem tj. sprzed przebudowy. Jako podstawę prawną decyzji wskazano art. 51 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 w zw. z art. 71 ust. 3, art. 80 ust. 2 pkt 1, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr 106 poz. 1126 z późn. zm.) oraz art. 104 k.p.a. Rozstrzygnięcie to oparto na ustaleniach dokonanych m. in. w trakcie przeprowadzonych w dniu [...] 2003 r. oględzin w przedmiotowym pomieszczeniu. Ustalono wówczas, iż przebudowa części strychu na pomieszczenie gospodarcze została zakończona, za wyjątkiem wykonania białego montażu instalacji elektrycznej. Odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego, tj. wykonanie zamiast dwóch otworów okiennych w ścianie zewnętrznej o wymiarach 110x110 cm - trzech otworów okiennych, w tym dwóch o wymiarach 110x120 cm i jednego o wymiarach 55x120 cm, zostały wykonane za zgodą projektanta, który dokonał stosownego wpisu do dziennika budowy, jak również wykonał rysunki zamienne do projektu. Organ l instancji stwierdził, iż zmiany wymiarów okien stanowią, pomimo zgody autora projektu, istotne odstępstwo od pozwolenia na budowę, a ponadto obecny stan adaptowanego pomieszczenia wskazuje na zamiar inwestorki wykorzystywania go do celów mieszkalnych mimo, iż nie spełnia ono wymagań warunków technicznych obowiązujących dla pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi. Pomimo pouczenia, że wniesienie odwołania od decyzji o pozwoleniu na budowę wstrzymuje wykonanie decyzji, inwestorka nie wstrzymała prowadzenia robót budowlanych po wniesieniu przez S. S. takiego odwołania. Od decyzji tej odwołała się G. K. twierdząc, że wydanie decyzji, o której mowa w art. 51 prawa budowlanego powinno być poprzedzone wydaniem postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych. Ponadto zwróciła uwagę, że odwołanie S. S. od decyzji udzielającej jej pozwolenia na budowę wniesiono po terminie, a zatem nie wstrzymywało ono prowadzenia przez nią robót budowlanych. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia [...] 2003 r. znak [...] wydaną na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. i art. 83 ust. 2 prawa budowlanego uchylił w całości powyższą decyzję i sprawę przekazał do organu l instancji celem ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że roboty budowlane przy wymienionej inwestycji były prowadzone w okresie od [...] 2001 r. do [...] 2002 r., co zostało potwierdzone stosownymi wpisami do dziennika budowy. Zostały one zakończone przed wydaniem decyzji stwierdzającej nieważność udzielonego pozwolenia na budowę tj. przed 11 października 2002 r. Podkreślono również, że roboty te były prowadzone pod nadzorem kierownika budowy posiadającego stosowne uprawnienia. W ocenie organu II instancji nie ma w tej sytuacji podstaw do nakazania inwestorce doprowadzenia robót do stanu sprzed ich rozpoczęcia. Nie ma również fizycznej możliwości wykonania takiego obowiązku. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że na obecnym etapie trudno jest stwierdzić w jaki sposób jest lub będzie użytkowane przez G. K. przedmiotowe pomieszczenie strychowe, dlatego też niezrozumiały był nałożony na inwestorkę obowiązek przywrócenia powierzchni zajętego strychu do stanu zgodnego z pierwotnym przeznaczeniem, tj. sprzed przebudowy. Nie podzielono stanowiska organu l instancji, iż roboty były wykonywane po wniesieniu odwołania przez S. S., ponieważ odwołanie to zostało wniesione po terminie, a -jak słusznie zwróciła uwagę skarżąca - zgodnie z art. 130 § 2 k.p.a. wykonanie zaskarżonej decyzji wstrzymuje jedynie odwołanie wniesione w terminie. Ponadto S. S. nie został uznany za stronę w postępowaniu administracyjnym prowadzonym w sprawie udzielonego pozwolenia na budowę. Stroną w tej sprawie jest jedynie wspólnota mieszkaniowa. W związku z powyższym organ odwoławczy uchylił decyzję pierwszoinstancyjną do ponownego rozpatrzenia stwierdzając, iż w trakcie ponownego rozpatrywania sprawy winna zapaść decyzja wydana w trybie art. 51 ustawy Prawo budowlane, która umożliwi uzyskanie przez G. K. pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego pomieszczenia. Nie podzielono jednak stanowiska skarżącej odnośnie konieczności poprzedzenia decyzji, o której mowa w art. 51 prawa budowlanego, postanowieniem o wstrzymaniu robót budowlanych, bowiem art. 51 ust. 5 wskazanej ustawy zezwala na odpowiednie stosowanie art. 51 ust. 1 - 4 do robót już zakończonych. Powyższą decyzję zaskarżył do sądu administracyjnego S. S. domagając się jej uchylenia. Skarżący podnosi, iż Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. uchylił decyzję organu l instancji do ponownego rozpatrzenia na podstawie jednego dokumentu tj. pisma Wydziału Mieszkalnictwa, Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta w K. z dnia [...] 2002 r., w którym stwierdzono, iż skarżący wniósł odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta w K. o pozwoleniu na budowę po terminie. Skarżący zwraca uwagę, że Wydział Rozwoju Regionalnego w Urzędzie Wojewódzkim w K. w piśmie z dnia [...] 2002 r. zarzucił Prezydentowi Miasta K. nieprawidłowe postępowanie. Skarżący zarzuca również naruszenie przepisu art. 138 § 2 k.p.a., ponieważ organ odwoławczy ma prawo jedynie wskazać jakie okoliczności winien wziąć pod uwagę organ l instancji podczas ponownego rozpatrywania sprawy, natomiast w decyzji został już narzucony organowi l instancji sposób załatwienia sprawy, tj. wydanie decyzji w trybie art. 51 prawa budowlanego. W ocenie skarżącego zastosowanie tego przepisu może okazać się sprzeczne z przepisem art. 48 ust. 2 pkt 2 prawa budowlanego, ponieważ G. K. bezprawnie zajęła strych, który zabudowała na mieszkanie i to bez pozwolenia na budowę. Takie postępowanie inwestorki spowodowało naruszenie przepisów techniczno-budowlanych oraz doprowadzenie bloku mieszkalnego do stanu niezgodnego z prawem. Ponadto G. K. naruszyła przepisy kodeksu cywilnego pozbawiając współwłaścicieli prawa do tej części własności, czym został naruszony również interes skarżącego. Skarżący zakwestionował także uchwały wspólnoty mieszkaniowej zmierzające do legalizacji przedmiotowej inwestycji. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o jej oddalenie i przytoczył argumentację wskazaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Nadto wskazał, że pismo S. S., o którym pisze w skardze, nie zostało zakwalifikowane jako odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] 2001 r., lecz jako wniosek o wznowienie postępowania w tej sprawie. Jednakże postępowanie administracyjne prowadzone w organach administracji architektoniczne - budowlanej i jego wyniki nie mają wpływu na postępowanie, które toczy się w organach nadzoru budowlanego. Zgodnie bowiem z przepisem art. 84 i art. 84 a ustawy Prawo budowlane do zadań organów nadzoru budowlanego należy między innymi kontrola przestrzegania i stosowania przepisów prawa budowlanego, która obejmuje kontrolę zgodności wykonywania robót budowlanych z przepisami prawa budowlanego, projektem budowlanym i warunkami określonymi w decyzji o pozwoleniu na budowę. Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących naruszenia przez G. K. kodeksu cywilnego organ administracji wyjaśnił, iż sprawy te mogą być rozstrzygane jedynie na drodze cywilnoprawnej. Również w tym samym trybie mogą być rozstrzygane spory wynikające z wadliwego, zdaniem skarżącego, działania zarządu wspólnoty mieszkaniowej. Rozpatrując sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Organ II instancji w sposób szczegółowy i nie budzący wątpliwości ustalił stan faktyczny, prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego, a postępowanie toczyło się z zachowaniem wszelkich określonych przepisami zasad. Postępowanie przed organem l instancji dotknięte było wadami, które powodowały konieczność uchylenia decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. i przeprowadzenia przez organ l instancji postępowania wyjaśniającego w znacznej części. W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, że zastosowanie środków wymienionych w pkt 1 - 3 art. 51 ust. 1 prawa budowlanego jest możliwe tylko w sytuacji, o której mowa w art. 50 ust. tej ustawy. Roboty budowlane muszą więc być wykonywane bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia (pkt 1) lub w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska (pkt 2), lub na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1 (pkt 3), lub w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź w przepisach (pkt 4). W uzasadnieniu decyzji l instancji nie wskazano jednoznacznie który z wymienionych przypadków ma miejsce w tej sprawie, nie wyjaśniono jaka była przyczyna nakazania inwestorce doprowadzenia strychu do stanu poprzedniego. W uzasadnieniu podano, że inwestorka odstąpiła w sposób istotny od projektu budowlanego, a równocześnie zarzucono jej, że pomimo zawiadomienia o wniesieniu przez S. S. odwołania od decyzji o pozwoleniu na budowę kontynuowała roboty budowlane będąc wcześniej pouczona, że wniesienie odwołania wstrzymuje wykonanie decyzji. Jest to pewna niekonsekwencja, bowiem gdyby rzeczywiście wykonanie pozwolenia na budowę zostało wstrzymane, inwestorka nie mogłaby wykonywać żadnych robót budowlanych, a nie tylko takich, które stanowią istotne odstępstwo od udzielonego pozwolenia. Organ l instancji nieprawidłowo przyjął, że odwołanie S. S. wstrzymuje wykonanie pozwolenia na budowę. Skarżący nie był stroną postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę, nie mógł więc skutecznie wnieść odwołania, a ponadto zostało ono złożone po terminie i dlatego nie mogło wywołać skutku w postaci wstrzymania wykonania decyzji. W tej części sąd całkowicie podziela ocenę prawną dokonaną przez organ odwoławczy. Ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę, dopóki pozostaje w obrocie prawnym, uprawnia do rozpoczęcia i prowadzenia objętych nią robót budowlanych. Uchylenie jej w postępowaniu nadzwyczajnym lub stwierdzenie jej nieważności nie czyni przeprowadzonych robót nielegalnymi. Na takim stanowisku stanął również Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 31 października 2000 r, sygn. IV SA 1814/98 LEX nr 53393, gdzie stwierdzono, że prace budowlane wykonane na podstawie ostatecznej decyzji, która z jakichkolwiek przyczyn później okazała się wadliwa, nie mogą być uznane za samowolę budowlaną. Jednakże wycofanie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę z obrotu prawnego oznacza, że od dnia unicestwienia orzeczenia roboty prowadzone są nielegalnie i stanowią samowolę budowlaną. Wpływ postępowania toczącego się przed organem administracji architektoniczne - budowlanej na niniejszą sprawę dotyczy tylko zdarzeń, które następują po uchyleniu decyzji o pozwoleniu na budowę. W niniejszej sprawie G. K. wykonywała roboty budowlane na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] 2001 r. Rozpoczęcie robót nastąpiło w dniu [...] 2001 r., a zakończenie [...] 2002 r., a więc prawie miesiąc przed stwierdzeniem nieważności pozwolenia ([...]2002 r.). Skarżący podnosi, że do [...] 2002 r. nie zakończono wszystkich prac budowlanych, lecz tylko prace zasadnicze, na co ma wskazywać ostatni wpis w dzienniku budowy oraz protokół oględzin z dnia [...] 2003 r. Należy jednak zauważyć, że w powołanym protokole stwierdzono, że pozostał do zainstalowania wyłącznie biały montaż instalacji elektrycznej, gniazdo stykowe i punkt świetlny. Nie są to roboty wymagające pozwolenia na budowę, a więc ich prowadzenie po stwierdzeniu nieważności pozwolenia na budowę jest całkowicie prawidłowe. Postępowanie wyjaśniające nie wykazało, by inwestorka prowadziła roboty budowlane po [...] 2002 r. Nie ma więc racji skarżący twierdząc, że roboty budowlane były bezprawnie prowadzone także po stwierdzeniu nieważności pozwolenia na budowę. Również w tym zakresie organ II instancji dokonał prawidłowych ustaleń. Podstawą zastosowania art. 51 ust. 1 mógłby być więc fakt istotnego odstępstwa od ustaleń określonych w pozwoleniu na budowę (art. 50 ust. 1 pkt 4). Zgodnie z ustaleniami dokonanymi przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego polegały na wykonaniu podłogi z płytek terakotowych zamiast z paneli drewnianych oraz na wykonaniu trzech otworów okiennych o rozmiarach 110 cm x 120 cm, 110 cm x 120 cm i 55 cm x 120 cm zamiast dwóch o wymiarach 110 cm x 110 cm. Należy zgodzić się, że zmiana dotycząca ilości i rozmiarów okien stanowi istotne odstępstwo od udzielonego pozwolenia bez względu na to, czy autor projektu wyraził na to zgodę. Jest to podstawa do skorzystania ze środków przewidzianych w art. 51 ust. 1 prawa budowlanego. W tym miejscu należy zwrócić uwagę, że organ nadzoru budowlanego nie ma dowolności w wyborze środka spośród wymienionych w pkt 1 - 3 ust. 1 art. 51 prawa budowlanego. W wyroku z dnia 17 marca 2004 r. (sygn. IV SA 3442/02, LEX nr 156960) Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. stwierdził, że w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 51 ust. 4 prawa budowlanego organ nadzoru budowlanego może wprawdzie wydać decyzję o rozbiórce obiektu budowlanego, jednakże dopiero w sytuacji gdy nie jest możliwe doprowadzenie wybudowanego obiektu do stanu zgodnego z prawem. Organ powinien w pierwszej kolejności wskazać inwestorowi czynności jakie należy wykonać w tym celu i w celu uzyskania pozwolenia na jego użytkowanie, a dopiero w przypadku ich niewykonania przez inwestora organ mógłby zastosować sankcję określoną w art. 51 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego. Nieprzeprowadzenie postępowania w tym zakresie przez organ l instancji uzasadnia wydanie decyzji w trybie art. 138 § 2 k.p.a. Na podobnym stanowisku stanął Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 7 czerwca 2001 r. (sygn. IV SA 952/99, LEX nr 54192) stwierdzając: realizowanie obiektu budowlanego w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź w przepisach prawa budowlanego wypełnia dyspozycję przepisów art. 50 i art. 51 prawa budowlanego, których ratio legis polega na wymuszeniu na inwestorze doprowadzenia budowanego obiektu do stanu zgodnego z warunkami określonymi w pozwoleniu na budowę oraz w przepisach prawa. Dopiero w przypadku niewykonania nałożonych w trybie powyższych przepisów obowiązków właściwy organ może w drodze decyzji nakazać inwestorowi zaniechanie dalszych robót bądź rozbiórkę obiektu lub jego części. Należy podzielić to stanowisko. W niniejszej sprawie organ l instancji nie zbadał możliwości doprowadzenia inwestycji do stanu zgodnego z prawem, przez co nie wyjaśnił wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Bezpodstawnie nakazał przywrócenie stanu poprzedniego tj. sprzed przebudowy. W sytuacji istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego pierwszeństwo powinien mieć środek wymieniony w art. 51 ust. 1 pkt 3 prawa budowlanego. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego powinien więc wydać decyzję nakładającą obowiązek sporządzenia i przedstawienia, w określonym terminie, projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych. Z powyższych względów prawidłowa była decyzja organu odwoławczego o uchyleniu zaskarżonej decyzji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania organowi l instancji. Wbrew zarzutom skarżącego organ odwoławczy nie przekroczył swoich uprawnień wskazując Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w K. taki kierunek postępowania. Wskazał on jedynie, że istnieją podstawy by rozpatrzyć możliwość legalizacji strychu. O tym, czy są spełnione przesłanki pozwalające na legalizację będzie decydował samodzielnie organ l instancji. Jednym z kryteriów oceny będzie dostosowanie tego obiektu do obowiązujących przepisów techniczno - budowlanych z uwzględnieniem przeznaczenia lokalu (mieszkalny, użytkowy). Jak wynika z powyższych rozważań postępowanie przed organem l instancji dotknięte było wieloma uchybieniami. Prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części. Organ odwoławczy orzekł prawidłowo uchylając zaskarżoną decyzje i przekazując sprawę do ponownego rozpoznania organowi l instancji. Odnosząc się do zarzutów skarżącego należy stwierdzić, że nie zasługują one na uwzględnienie. Zarzuty te związane są przede wszystkim z postępowaniem toczącym się przed organami administracji architektoniczne - budowlanej w przedmiocie usunięcia ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę z obrotu prawnego. Skarżący wyjaśnia, że od decyzji tej złożył odwołanie, które zostało początkowo potraktowane jako wniosek o wznowienie postępowania (decyzja była już wówczas ostateczna), a następnie jego pismo spowodowało stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta o pozwoleniu na budowę. Skarżący szczegółowo opisuje przebieg tego postępowania oraz dołącza dokumenty dotyczące tamtej sprawy. Są to jednak okoliczności nieistotne dla rozstrzygnięcia sądu. Postępowanie dotyczące przedmiotowej inwestycji toczące się przed organami administracji architektoniczne - budowlanej ma jedynie ograniczony wpływ na postępowanie przed organami nadzoru budowlanego. Ustawa Prawo budowlane wyraźnie rozróżnia te dwie gałęzie administracji. Kompetencje organów administracji architektoniczne - budowlanej określa art. 82 wskazanej ustawy, natomiast kompetencje organów nadzoru budowlanego - art. 84. Rozdzielając kompetencje ustawodawca rozdzielił również zakres rozpoznania w poszczególnych sprawach. Organ wydający zaskarżoną decyzję powinien był ustalić terminy, kiedy prowadzono roboty budowlane oraz ustalić, czy w tym czasie inwestorka dysponowała ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę. Okoliczności te zostały wyjaśnione w sposób nie budzący wątpliwości. Wszelkie inne zarzuty dotyczące przebiegu postępowania przed organami administracji architektoniczne - budowlanej pozostają poza zakresem badania organu orzekającego oraz sądu, który jest związany granicami rozpoznania danej sprawy (art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Wbrew zarzutom skarżącego w takim zakresie, w jakim przebieg postępowania w przedmiocie wycofania z obrotu prawnego ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę miał wpływ na niniejszą sprawę - organ wydający zaskarżoną decyzję wziął pod uwagę wszystkie istotne okoliczności sprawy. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy prowadzonej przez nadzór budowlany w przedmiocie legalności przeprowadzonej inwestycji, a co za tym idzie również dla sądu, są zarzuty naruszenia przez G. K. i wspólnotę mieszkaniową przepisów prawa cywilnego. Do rozstrzygania sporów z zakresu prawa cywilnego powołane są sądy powszechne i to przed nimi powinien skarżący dochodzić swoich racji. Zaświadczenie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z [...] 2004 r., które skarżący załączył do akt sprawy nie może być przez sąd uwzględnione. Sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Co do zasady sąd nie przeprowadza dowodów, a jedynie kontroluje, czy organ administracji nie uchybił przepisom obowiązującego prawa. Ustalenia dokonane przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. po wydaniu zaskarżonej decyzji nie mogą mieć wpływu na ocenę jej legalności. Wobec powyższego skargę należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.).