VII SA/Wa 640/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, , Sędzia NSA Halina Kuśmirek, Sędzia WSA Mariola Kowalska (spr.), Protokolant Ewa Pecelt, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2005 r. sprawy ze skargi Prezydenta Miasta [...] na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2005 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej. I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji, II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego Prezydenta Miasta [...] kwotę 100 (sto ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] stycznia 2005r. znak: [...], na podstawie art. 123 i 141 §2 k.p.a. w związku z art. 35 ust. 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2003r. Nr 207, poz. 2016 z późn. zm.), nałożył na Prezydenta Miasta [...] karę grzywny w wysokości 2 000 zł (dwa tysiące złotych) za przekroczenie o [...] dni ustawowego terminu do wydania decyzji Nr [...] z dnia [...] czerwca 2004r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Z.D. pozwolenia na nadbudowę budynku mieszkalnego w K. W uzasadnieniu powyższego postanowienia Wojewoda [...] wskazał, że wniosek w sprawie pozwolenia na budowę został złożony do organu w dniu 30 marca 2004r., zaś przedmiotowa decyzja wydana została w dniu [...] czerwca 2004r. Wprawdzie w dniu [...] kwietnia 2004r. postanowieniem nr [...] Prezydent Miasta [...] wezwał inwestorkę do usunięcia braku wniosku, poprzez dołączenie do akt decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, jednakże w ocenie Wojewody [...] postanowienie powyższe wydane w oparciu o art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego nie może być uznane w świetle przepisu art. 35 ust. 8 do wyłączenia z biegu terminu określonego w art. 36 ust. 6 tej ustawy. Postanowienie Prezydenta [...] zostało wydane w oparciu o niewłaściwe przepisy prawa i nie może wywoływać skutków prawnych w odniesieniu do przepisu art. 35 ust. 8. Biorąc powyższe pod uwagę Wojewoda [...] uznał, iż termin wydania decyzji o pozwoleniu na budowę został przekroczony o [...] dni. Zażalenie na postanowienie Wojewody [...] wniósł Prezydent Miasta [...]. Po rozpatrzeniu zażalenia, postanowieniem z dnia [...] marca 2005r. Nr [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w oparciu o przepis art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, iż na organie administracji ciąży obowiązek takiego zorganizowania toku postępowania administracyjnego w sprawie pozwolenia na budowę, aby mogło być ono zakończone w terminie 65 dni. Prezydent Miasta [...] po ustaleniu braków formalno - prawnych wniosku winien w oparciu o art. 64 § 2 k.p.a. nałożyć na inwestora obowiązek ich uzupełnienia w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę bez rozpatrzenia. W przedmiotowej zaś sprawie Prezydent Miasta [...] w oparciu o błędną podstawę prawną wezwał inwestora do uzupełnienia braków formalnych wniosku wyznaczając stronie ponad miesięczny termin na wykonanie obowiązku. Organ odwoławczy zgodził się ze stanowiskiem organu I instancji, iż błędnie zastosowany przepis art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego nie może wywołać skutku prawnego określonego w art. 35 ust. 8 tej ustawy. Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł Prezydent Miasta [...]. Zarzucił naruszenie art. 35 ust. 8 Prawa budowlanego z 1994r. oraz art. 6, 7, 77 i 80 k.p.a. Skarżący wskazał, iż organy rozpoznające sprawę nie wzięły pod uwagę tego, iż przekroczenie terminu nastąpiło z winy strony, nie organu. Z uwagi na brak decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie mogła być wydana decyzja o pozwoleniu na budowę. Naruszone zostały zatem zasady ogólne Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym zasada swobodnej oceny dowodów określona w art. 80 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał dotychczasową argumentację i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Na tej podstawie Sąd rozpoznający sprawę dokonał oceny również postanowienia organu I instancji. Skarga Prezydenta Miasta [...] na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2005r. Nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie Wojewody [...], zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z przepisem art. 35 ust. 8 ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994r. do terminów, o których mowa w ust. 6, nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa do dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony, albo z przyczyn niezależnych od organu. W niniejszej sprawie wniosek o wydanie pozwolenia na budowę inwestor złożył w dniu 30 marca 2004r., zaś decyzja -pozwolenie na budowę została wydana w dniu [...] czerwca 2004r., a więc po upływie [...] dni. Rozważenia wymaga, czy okres, który Prezydent Miasta [...] zakreślił inwestorowi do przedłożenia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania należy zaliczyć do jednego z terminów określonych w art. 35 ust. 8 Prawa budowlanego. Niewątpliwie organ nakazując stronie usunięcie braku formalnego poprzez dołączenie do wniosku decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu naruszył art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. Postanowienie powyższe, na co nie zwróciły uwagi organy wymierzające grzywnę, jest postanowieniem niezaskarżalnym, i może być kontrolowane jedynie w przypadku kontroli merytorycznej samego pozwolenia na budowę. Postanowienie wydane na podstawie art. 35 ust. 3, aczkolwiek błędnie wydane, wywołuje jednak skutki prawne. Na jego podstawie strona została zobowiązana do usunięcia braku formalnego wniosku o pozwolenie na budowę. Strona została zatem poinformowana, iż z jej przyczyny nie jest możliwe wydanie decyzji zgodnej z wnioskiem o pozwolenie na budowę. Niezależnie zatem od oceny prawidłowości zastosowanego trybu postępowania zmierzającego do usunięcia przeszkód w pozytywnym rozpoznaniu wniosku, należy ocenić, iż opóźnienie w wydaniu decyzji nastąpiło z winy samej strony, nie zaś organu. Skoro organ architektoniczno - budowlany po rozpatrzeniu wniosku uznał, iż w przypadku jego uzupełnienia , możliwe będzie pozytywne jego rozpatrzenie, to zgodnie z zasadami procedury administracyjnej, w tym art. 7 oraz w szczególności art. 8 k.p.a., zasadnym było takie prowadzenie postępowania, aby w jak najkrótszym czasie wniosek strony został rozpoznany. Wydanie decyzji o odmowie pozwolenia na budowę i pouczenie strony o konieczności złożenia ponownie wniosku o pozwolenie nie sprzyjałoby zasadzie prowadzenia postępowania administracyjnego w sposób pogłębiający zaufanie obywatela do organów państwa. Wskazać ponadto należy, iż przepis art. 35 ust. 6 Prawa budowlanego ma służyć dyscyplinowaniu organów architektoniczno - budowlanych, nie może jednak wymuszać na organach działania niezgodnego z interesem inwestorów. Przepis ten ma zastosowanie wówczas, gdy organy właściwe dla wydania pozwolenia na budowę, w oparciu o kompletny wniosek o pozwolenie na budowę pozostają w bezczynności bez żadnego uzasadnienia. Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie miała miejsca. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 ust. 1 pkt 1 a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. Ponadto na podstawie art. 152 wcześniej powoływanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w pkt II wyroku, natomiast orzeczenie o kosztach postępowania zapadło w oparciu o art. 200 powyższej ustawy.