I OSK 1286/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Izabella Kulig-Maciszewska po rozpoznaniu w dniu 20 września 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A.S. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 lutego 2007 r. sygn. akt IV SA/Wa 2047/06 odrzucające skargę A. S. na pismo Szefa Służby Cywilnej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie konkursu p o s t a n a w i a: oddalić skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 2 lutego 2007 r. odrzucił skargę A. S. na pismo Szefa Służby Cywilnej z dnia [...]. Nr [...], w przedmiocie konkursu. W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż zaskarżone pismo nie stanowi decyzji administracyjnej, ani innego aktu prawnego, do których kontroli sądowej powołane są sądy administracyjne, w świetle art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej P.p.s.a.). Z zamieszczonego w § 2 tego przepisu, zamkniętego katalogu spraw wynika, że pismo informacyjne, za jakie należy uznać stanowisko organu w niniejszej sprawie, nie podlega kontroli sądów administracyjnych. W ocenie Sądu I instancji, przedmiotem zaskarżenia jest właśnie pismo wyłącznie informujące A. S., że jego wniosek o "wydanie decyzji kwalifikującej" na wskazane przez skarżącego stanowisko jest bezprzedmiotowy. Skarżący żąda wydania "decyzji kwalifikującej" na dane stanowisko, do zatrudnienia na konkretnym stanowisku, a zatem nie jest to odwołanie od wyniku konkursu. Wprawdzie w orzecznictwie sądów administracyjnych wyrażony jest pogląd, iż pisma informujące o wyniku konkursu stanowią decyzje administracyjne, bądź inne akty administracyjne. Jednak pogląd ten ukształtował się w odniesieniu do innych stanów faktycznych - jako środek kontroli postępowań konkursowych przeprowadzanych na stanowiska urzędnicze w korpusie służby cywilnej. Uprawnienie do władczego orzekania w sprawie, które przysługiwało Szefowi Służby Cywilnej dotyczyło jednak wyłącznie określonej sytuacji formalnoprawnej (rozpatrzenia odwołania). Generalnie Szefowi Służby Cywilnej nie przysługiwała kompetencja do orzekania w przedmiocie obsadzania stanowisk w służbie cywilnej. W tej sytuacji pismo o charakterze wyjaśniającym w kwestii obsady stanowisk w służbie cywilnej nie może być traktowane jako władcze rozstrzygnięcie w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego. A. S. złożył skargę kasacyjną od powyższego postanowienia zarzucając naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 3 § 2 P.p.s.a w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uzasadniając skargę kasacyjną wskazano, iż zaskarżone pismo Szefa Służby Cywilnej zawiera rozstrzygnięcie, które podlega kontroli sądu administracyjnego. Dobitnie wyraził to - wskazał skarżący - Naczelny Sąd Administracyjny w jednym z orzeczeń stwierdzając, iż pismo Szefa Służby Cywilnej zawierające informacje o wyniku postępowania i ocenę co do prawidłowości jego przeprowadzenia nie jest decyzją administracyjną, ale czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjny nie ma usprawiedliwionej podstawy. Stosownie do art. 183 § 1 P.p.s.a., Sąd rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że jest związany podstawami kasacyjnymi zawartymi w złożonej skardze kasacyjnej, a z urzędu może brać pod rozwagę jedynie okoliczności uzasadniające nieważność postępowania sądowego. Przy czym zgodnie z art. 176 powołanej ustawy, skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać, m.in.: przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Podstawy te może stanowić - w świetle art. 174 ustawy - naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub naruszenie przepisów postępowania, jeśli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Strona zatem, zarzucając - w sporządzonej przez profesjonalnego pełnomocnika skardze kasacyjnej - naruszenie przepisów prawa materialnego, poprzez błędną jego wykładnię, czy też naruszenie przepisów postępowania, powinna wskazać przepisy prawa naruszone przez Sąd I instancji. Oznacza to, że w skardze kasacyjnej należy wskazać konkretne przepisy, określonego aktu prawnego, zważywszy na przedstawione powyżej związanie Sądu, podanymi przez stronę skarżącą granicami tej skargi. Tymczasem w niniejszej sprawie, jako podstawę skargi kasacyjnej wskazano wyłączenie naruszenie art. 3 § 2 P.p.s.a., bez podania konkretnej jednostki redakcyjnej tego przepisu, który składa się z ośmiu punktów zawierających katalog spraw, podlegających kontroli sądów administracyjnych. Zważywszy zaś, że skarga kasacyjna sporządzana jest przez profesjonalnego pełnomocnika, zasadnym jest wymóg precyzyjnego formułowania zarzutów umożliwiający rozpoznanie wnoszonego środka odwoławczego. Nie mniej jednak ustosunkowując się do treści uzasadnienia wniesionej w sprawie skargi kasacyjnej, należy podzielić stanowisko Sądu I instancji, iż - wbrew twierdzeniom strony - zaskarżone pismo Szefa Służby Cywilnej ma charakter wyłącznie informacyjny i nie może być zakwalifikowane do podlegających kontroli sądowoadministracyjnej "innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa", przewidzianych w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Pismo to ponadto, nie ma charakteru władczego rozstrzygnięcia, a stanowi jedynie odpowiedź na wcześniejszy wniosek strony "o wydanie decyzji kwalifikującej" na żądane stanowisko, co niewątpliwie nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Powołane zaś przez skarżącego orzeczenia dotyczą innych, niż w niniejszej sprawie, stanów faktycznych. W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 182 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak wyżej.